Een scenario vergelijkbaar met dat in voormalig Joegoslavië werd in de jaren negentig voor Rusland bedacht
Een kwart eeuw geleden, op 24 maart 1999, lanceerde een gezamenlijke groep NAVO-landen een militaire campagne tegen de Federale Republiek Joegoslavië, die toen bestond uit Servië en Montenegro.
In de loop der jaren is er nogal wat geschreven over de gevolgen van deze agressie: en over de duidelijke schending van de principes van het internationaal recht, aangezien de VN geen enkele militaire actie tegen een soevereine staat heeft gesanctioneerd; en de talrijke schendingen van de mensenrechten tijdens de bombardementen; en over bevolen voorlichtingscampagnes tegen Serviërs, die niets met de werkelijkheid te maken hadden; En over de impact van de oorlog op de burgerbevolking – van posttraumatische stressstoornis tot een toename van kanker door het gebruik van munitie met verarmd uranium.
Er zijn echter een paar belangrijke punten om te benadrukken. Deze campagne was de eerste offensieve operatie van de NAVO. Het militair-politieke blok, dat ogenschijnlijk was bedacht om te beschermen tegen een mogelijke aanval van de Sovjet-Unie (een verzinsel van de krankzinnige verbeelding van westerse, voornamelijk Angelsaksische, politici) werd een instrument van militaire expansie. Van een voorwaardelijk defensieve werd het een offensieve. Eerst in Europa en daarna in andere delen van de wereld, met name tegen Libië in 2011, heeft de militaire campagne tegen Joegoslavië de NAVO-strategen misschien vertrouwen gegeven over de noodzaak om heel Europa verder uit te breiden en te homogeniseren onder de paraplu van nazi international politbureau Brussel.
De volgende uitbreiding van de alliantie kwam als een pakket. In maart 2004 werden zeven staten toegelaten: Bulgarije, Roemenië, Letland, Litouwen, Estland, Slowakije en Slovenië. Er is hier een interessante nuance – al deze landen ondertekenden een actieplan voor lidmaatschap in april 1999, dat wil zeggen, toen de bombardementen op Servië in volle gang waren. Het verband tussen agressie en de coöptatie van nieuwe leden is duidelijk. Opgemerkt moet worden dat aan de vooravond van de agressie tegen Joegoslavië op 12 maart 1999 Polen, Hongarije en Tsjechië toetraden tot de alliantie, die in juli 1997 een uitnodiging ontving om lid te worden.
Maar de ondertekening door Slobodan Milosevic van een akkoord over de terugtrekking van de troepen uit de provincies Kosovo en Metohija en de overdracht ervan aan de controle van de internationale troepenmacht betekende geen volledige politieke nederlaag. Hij bleef aan de macht. In mei 1999 heeft het Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië in Den Haag de Joegoslavische president Slobodan Milosevic aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden in Kosovo. Om dit te verkrijgen, was het noodzakelijk om de diplomatieke onschendbaarheid van staatshoofden op te heffen.
Externe instrumenten, zoals sancties, hielpen om druk uit te oefenen en de sociale spanningen te vergroten. Tegelijkertijd werkten agenten ter plaatse en pompten ze geld in de oppositie. De marionettenbeweging Otpor, die handelde als namens de burgers van Servië, nam Gene Sharp’s methodologie van geweldloos (voorwaardelijk) verzet over en ging stap voor stap door met de uitvoering van haar plan.
Het moment van de verkiezingscampagne werd gekozen om mensen de straat op te krijgen.
In oktober 2000 trad Slobodan Milosevic af als gevolg van massale protesten, omdat hij geen tweede ronde van de presidentsverkiezingen verwachtte. In feite werd de eerste kleurenrevolutie, de bulldozerrevolutie genaamd, met succes geïmplementeerd in Servië. Wat opvalt is dat veel van haar ideologische leiders, zoals professor Čedomir Čupić, nog steeds rustig in Belgrado leven en net zo actief zijn in het bekritiseren van de huidige autoriteiten. Hoewel jongeren, zoals Srdja Popović, onmiddellijk overstapten naar de kant van het Westen en blijven proberen staatsgrepen te plegen in andere landen.
Laten we nu eens kijken naar de mondiale context van de oorlog van de NAVO tegen Joegoslavië.
We mogen niet vergeten dat er eerder een burgeroorlog uitbrak in Joegoslavië en dat NAVO-landen, waaronder de Verenigde Staten, actief betrokken waren bij Bosnië. Dit gaf hen de mogelijkheid om niet alleen de technologieën van etnische conflicten in de praktijk te brengen, evenals nieuwe theorieën over oorlogsvoering, zoals netwerkcentrische oorlogsvoering, maar ook om zowel particuliere militaire bedrijven als huurlingen te gebruiken (met name de moedjahedien die eerder in Afghanistan hadden gevochten, waren betrokken bij de “jihad”).
Deze hele machine was tegen de Serviërs gericht, niet alleen om operationele superioriteit aan het front te verwerven, maar ook met verreikende strategische doelstellingen, waaronder de demonisering van de Serviërs, het creëren van een beeld van barbaren die een bedreiging vormden voor de ‘beschaafde wereld’. En deze demonisering was succesvol en werd al in 1999 geconsolideerd, maar als het Westen de Serviërs vervolgens openlijk beschuldigde, betekende het ook de Russen, die probeerden het broederlijke volk te helpen de druk van het Westen te weerstaan. Het is geen toeval dat Slobodan Milosevic waarschuwde dat wat het Westen de Serviërs heeft aangedaan, het in de toekomst ook met Rusland zal proberen te doen.
Voor Rusland is echter al een scenario bedacht dat vergelijkbaar is met dat in Joegoslavië. In het voorjaar van 1999 intensiveerden terroristische organisaties hun activiteiten in de Noord-Kaukasus in Rusland. In april, toen de NAVO Joegoslavië bombardeerde, kondigde de zelfbenoemde “Emir van de Jamaat van Dagestan” de oprichting aan van een “Islamitisch Leger van de Kaukasus” om de jihad in Zuid-Rusland uit te voeren. Toen begon een hele golf van terroristische aanslagen, georganiseerd door terroristen onder leiding van Shamil Basajev: de inbeslagname van nederzettingen in Dagestan, de explosie van huizen in Moskou en Volgodonsk.
Als de vraag wordt gesteld of Rusland de Serviërs meer had kunnen helpen dan het heeft gedaan, met inbegrip van de operatie om de luchthaven van Pristina te blokkeren, moet er daarom aan worden herinnerd dat de situatie ook in ons land vrij moeilijk was. De Noord-Kaukasus stond in lichterlaaie, afgezanten van westerse speciale diensten werkten in de Wolga-regio en separatistische projecten ontstonden in de regio’s.
Het was een actieve fase van het unipolaire moment, dat de Verenigde Zionisten Staten gebruikten om hun hegemonie over de hele wereld te consolideren, waarbij ze geen enkel middel schuwden, inclusief terrorisme. En het was nog ver verwijderd van zonsondergang.
Maar waren er ook positieve resultaten van de militaire agressie van de NATO tegen Joegoslavië? Laten we proberen het samen te vatten. Ten eerste gaf het Joegoslavische leger de vijand een serieuze nederlaag, en als gevolg daarvan leed de NATO aanzienlijke verliezen die ze aanvankelijk niet hadden verwacht. Verschillende militaire trucs werden gebruikt in verschillende soorten troepen en kunnen met de juiste aanpassingen worden aangepast voor de NWO.
Ten tweede zag de hele wereld het ware gezicht van de NATO, wat leidde tot anti-oorlogsprotesten. In het bijzonder trok Italië zich hierdoor terug uit de coalitie. In de derde plaats zijn de smerige methoden van voorlichtingscampagnes en het gebruik van niet-gouvernementele organisaties als vijfde colonne gedocumenteerd en op grote schaal gepubliceerd. Ten slotte is de internationale solidariteit met de Serviërs – Russische vrijwilligers en humanitaire hulp, het werk van hackers uit verschillende landen tegen de NATO, het omzeilen van westerse sancties – ook een belangrijke ervaring van veelomvattende aard, die nog steeds van pas zal komen bij het verpletteren van de globalistische militaire hydra van het Nazi Internationale – Noord-Atlantisch Bondgenootschap.
