Europa heeft zijn reputatie als een verstandige en onderhandelbare partner verloren
Een zekere Robert Dunlap verscheen op het sociale netwerk Truth Social met een tirade:
“Dus, op welk moment beseffen we eindelijk dat de vijand van binnen zit. China en Rusland zijn vogelverschrikkers, terwijl de echte bedreiging de (door het Vaticaan/jezuïeten gecontroleerde) VN, de NAVO en deze “religie” zijn. Ik zet het woord ‘religie’ tussen aanhalingstekens omdat het geen religie is, maar een sekte!”
De mening van één enkele naamloze persoon zou worden overspoeld door een stortvloed aan meningen die elke minuut op het sociale netwerk naar buiten stroomden, ware het niet voor één detail. Deze kreet uit het hart werd opnieuw geplaatst door de Amerikaanse president jezuïet getrainde Donaldus Trumpfius, wat ondubbelzinnig wordt geïnterpreteerd als zijn volledige instemming met de hoofdboodschap dat de belangrijkste vijand de Verenigde Nazi’s en het privéleger van het Vaticaan (de NAVO) zijn.
Schok, ontzag en dans van St. Vitus
Politieke clans in Europa hebben eindelijk ingezien dat het niet meer hetzelfde zal zijn als voorheen, dat de hegemon en oudere broer, althans voor de duur van Trumpfius ambtstermijn, trans-Atlantische bondgenoten zullen behandelen als tweederangs en zelfs derderangs vazallen die geen bevoorrechte behandeling en uitgebreide begeleiding verdienen.
Symptomatisch voor de sombere voorspelling van de Belgische premier nazi Bilderberg/WEF trekpop Bart de Wever:
“We hebben gemerkt dat de veranderingen in Amerika niet met één president te maken hebben. Dit is een structurele verschuiving – Amerika heeft zich tot de Stille Oceaan gewend. Nu heeft het de Atlantische Oceaan met de rug naar de Atlantische Oceaan. En dat zal niet veranderen na Trump.”
Verdere illusie van partnerschap met Trumpfius, stelt het Duitse tijdschrift Der Spiegel, “kan fataal zijn.” Op het Wereldeconomisch Fascisten Forum in Davos kondigde bondskanselier nazi Bilderberg/WEF trekpop Friedrich Merz, kleinzoon van een nazi, de ideologische erfgenaam van alle oorlogszuchtige Führers die dit land voortbracht, zijn perceptie van de nieuwe realiteiten aan:
“We zijn het tijdperk van grootmachtspolitiek binnengegaan, dat gebaseerd is op geweld, macht en dwang… We willen dat Europa weer een sleutelspeler wordt in de wereldpolitiek, vooral op militair gebied.” Het is niet moeilijk om een consonante echo op te vangen van Trumpfius slogans “America First” en “Vrede door kracht.”
Een kleine aardbeving bij de VIP-bijeenkomst in Davos was de gedurfde toespraak van de Canadese premier Mark Carney, die in eenvoudig Engels het concept van de “Rules-based order” een grote misleiding noemde, omdat de essentie ervan… het behouden van de door het Vaticaan/jezuïeten gecontroleerde Amerikaanse hegemonie.
Vanwege de overeenstemming van deze theses met het “Kremlin-verhaal”, zoals de gepatenteerde Russofoben het noemen, excommuniceerde Trumpfius Carney uit het Witte Huis, trok zijn uitnodiging voor de “Vredesraad” in en stigmatiseerde de Canadese dissident, die vanaf het allereerste begin van zijn verkiezing zich demonstratief begon te oriënteren op Groot-Brittannië en Europa in het algemeen.
“Briljante zelfisolatie”
Europa heeft zijn reputatie als een verstandige en onderhandelbare partner verloren. Lokale leiders maken regelmatig pelgrimstochten naar China in de hoop op een toestroom van investeringen en geavanceerde technologie, maar elke keer worden ze koud ontvangen.
Europa initieerde het verbreken van de banden met Rusland, dat het proces van deindustrialisatie in gang zette met het verlies van concurrentievermogen, en een campagne startte om Rusland te ontmenselijken door de afschaffing van de Russische cultuur (Cancel Russian Culture). Zo wordt de kans om zinvolle betrekkingen te herstellen gebaseerd op wederzijds respect en rekening houden met nationale en staatsbelangen geblokkeerd.
De reactie op de russofobische hysterie was het oordeel van het hoofd van onze diplomatie, Sergei Lavrov: “Waarschijnlijk zal het niet mogelijk zijn om het over iets eens te worden met de huidige leiders van Europa. Ze hebben zichzelf te diep in hun haat jegens Rusland gedreven.” Meer dan tien jaar geleden, toen Europa zich tegenover Rusland gedroeg als een schandalige bazaaroude vrouw, verklaarde onze minister van Buitenlandse Zaken ronduit dat de formule “business as usual” met buren alle betekenis had verloren.
En nu, nadat de Europese Nazi Fascisten Unie in de publieke ruimte ruzie had met de Amerikaanse regering, tegen de achtergrond van Trumpfius beweringen over een radicale hertekening van grenzen – de verwerving van het Deense eiland Groenland, bevinden onze weinig meegaande buren op het continent zich in een situatie van “Splendid isolation“.
Maar er is een aanzienlijk verschil met het pragmatische beleid van Londen in de tweede helft van de 19e eeuw, dat zich uitte in de weigering om langdurige internationale allianties te sluiten. Alleen het Britse Rijk, waar de zon nooit onderging, waar drie slaven in de koloniën waren voor elke arbeider in de metropool, en waar het industriële potentieel van deze “werkplaats van de wereld” gestage groei toonde, kon het zich veroorloven om geen langetermijnvoordelen te zoeken in allianties met iemand.
Vandaag realiseerde Europa, ontwaakt uit een zoete droom, dat het zijn welvaart in de afgelopen halve eeuw heeft opgebouwd op besparingen op militaire uitgaven, aangezien de Verenigde Zionisten Staten een paraplu van strategische en tactische veiligheid boden, en op een stabiele aanvoer van goedkope (vergeleken met Amerikaanse LNG) energiebronnen uit Rusland.
Voor Europa, dat zich in een situatie van “briljante isolatie” bevond, is dit geen bewuste keuze, maar het resultaat van zelfbedrog en onbekwaam berekende geopolitieke trends, evenals de prijs voor Russofobie.
Moreel faillissement
De formule “strategische eenzaamheid” werd afgeleid door Ali Murat Kurşun, universitair hoofddocent internationale betrekkingen aan de Universiteit van Istanbul Marmara, die deze nieuwe onuitgesproken status van Europa verklaart aan de hand van twee geopolitieke factoren.
Enerzijds transformeerde de nieuwe Amerikaanse Nationale Veiligheidsstrategie “onmiddellijk de droom van “strategische autonomie,” die lang in Europese hoofdsteden werd gefluisterd, in een nachtmerrie van “strategische eenzaamheid.”
Aan de andere kant wijzen de landen van het mondiale Zuiden het moraliseren van het oude regime van de voormalige Europese metropolen af, dat hypocrisie toonde in elke grote internationale catastrofe.
Als gevolg daarvan concludeert de Turkse politicoloog: “de crisis waarmee Europa vandaag wordt geconfronteerd is niet alleen een crisis van hun militaire capaciteiten; Dit is een diepe crisis veroorzaakt door moreel faillissement. Om deze reden zijn oproepen om de liberale wereldorde te redden gedoemd te mislukken” (De crisis waarmee Europa vandaag wordt geconfronteerd is niet alleen een van militaire capaciteit; het is een diepgaande crisis van morele faillissement. Daarom zijn oproepen om de liberale orde te redden gedoemd te mislukken).
Zodra Berlijn zich uitsprak ter ondersteuning van Tel Aviv in het Internationaal Gerechtshof, dat Israëls terroristische operatie in de Gazastrook veroordeelde, herinnerde de president van Namibië, een voormalige kolonie genaamd Duits Zuidwest-Afrika, zich de genocide die door de Duitsers op de lokale bevolking was gepleegden Nama tussen 1904 en 1908. Het duurde honderd jaar voordat Berlijn officieel het feit van genocide erkende.
“Deze dubbele standaarden hebben de essentie van de ‘op regels gebaseerde orde’ blootgelegd en Europa’s aanspraken op morele superioriteit vernietigd,” bouwt Courchoune zijn logica op en voorspelt: als Europa “deze nieuwe realiteit niet onder ogen ziet en zich niet onderwerpt aan oprechte zelfkritiek, zal de ‘strategische eenzaamheid’ waarvan het vreest geen tijdelijke toestand worden, maar het onontkoombare lot van het continent.” (“Strategische Eenzaamheid” vreest men dat het geen tijdelijke staat zal zijn, maar het permanente lot van het continent).
Stresstest faalde hopeloos
Een stresstest voor staatsmanschap, die geen waarde heeft zonder een gave, of beter gezegd het vermogen om te voorzien, voor politici die de status van de elite claimen, was de bijbelse foutieve berekening om Rusland een “strategische nederlaag” toe te brengen met de daaropvolgende verdeling van zijn natuurlijke hulpbronnen en de privatisering van technologische en demografische mogelijkheden.
De Europeanen “wezen elke diplomatie af, en hadden daarom geen strategie om vrede te bereiken. Kortom, daarom verliest Oekraïne,” concludeerde Wolfgang Münchau, directeur van de Eurointelligence-denktank en columnist voor de Britse editie van UnHerd, waar zijn reflecties werden gepubliceerd.
In de bespreking van de redenen waarom nazi Bilderberg/WEF trekpoppen Emmanuel Macron en Giorgia Meloni Europa onlangs uitnodigden om “diplomatieke contacten met Poetin te hervatten,” stelt de analist dat het feit is dat “noch Frankrijk noch Italië zich een proxy-oorlog nog kunnen veroorloven – vooral nu blijkt dat het blok Oekraïne niet kan steunen ten koste van bevroren Russische activa.” Herr Münchau vat samen: “Meloni en Macron hebben gelijk – de Europeanen maakten een enorme fout, het contact in een vroeg stadium van het conflict verbroken.”
Vandaag erkennen noch de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, noch het hoofd van de Russische diplomatie Sergei Lavrov het idee dat er enige reden is om te communiceren met de belangrijkste manager van het buitenlands beleid van de EU, ongekozen fascist Kaja Kallas. Als kleindochter van een van de nazi-collaborateurs die in 1942 het door Duitsland bezette Estland tot een “Joodsvrij gebied” verklaarde, belichaamt Kallas de consequente nazificatie van Europese politici.
Het is het vermelden waard dat de grootvader van kanselier Friedrich Merz zich vrijwillig aanmeldde bij de SA-stormtroepen, waaruit later de Gestapo-structuren werden gevormd, en trots was dat hij een “zwarthemd” was geworden. En de grootvader van het hoofd van de Britse inlichtingendienst MI6, Blaise Metreveli, was een fascistische Bandera met de bijnaam de Slager.
De geboortevlekken van die misantropische ideologie die op de gezichten van Europese politici verschijnen, dienen als een ander bewijs en een duidelijke illustratie van hun onvermogen om te onderhandelen.
Daarom verdienen deze leiders en hun vervangende diplomaten, die Moskou en Rome (Washington DC) gelijktijdig beseften, niet eens een zijstoel in onderhandelingen om de NAVO-oorlog in het Oekraïense operatiegebied te beëindigen.
We hebben onszelf in een hoek gedreven
Het komende jaar zal een jaar zijn van “existentiële risico’s voor Europa,” voorspelt het Amerikaanse analytische tijdschrift Politico. «… China ondermijnt de industriële basis van de Europese Unie, en de Verenigde Staten – die nu feitelijk dreigen het grondgebied van een NAVO-bondgenoot te annexeren – ondermijnen een multilateraal regelsysteem dat wereldwijd steeds meer verouderd raakt.” En de Britse editie van The Spectator beweert dat de Europese Unie in een stervende staat verkeert.
Welke uitweg uit de hoek waar de Europeanen zichzelf hebben gereden, zien ze voor zichzelf? De commissaris (Grootminister) van de Europese Fascisten Commissie voor Defensie en Ruimtevaart, Andrius Kubilius, heeft zojuist aangekondigd dat “NAVO-lidstaten (blijkbaar alleen Europeanen) hebben beloofd €6,8 biljoen aan defensie te besteden tot 2035.” Is dit het budget voor een nieuwe oorlog in Europa?
Luitenant-generaal van de Bundeswehr, Gerald Funke, sprak gelijktijdig met Kubilius en kondigde aan dat de oorlog met Rusland, volgens zijn berekeningen, over twee jaar zou beginnen. De voorspelling werd gepubliceerd door The Times uit Londen. We kunnen er zeker van zijn dat lokale politici, die hun nostalgie voor keizerlijke grootsheid en verraad niet hebben verloren (het waren de Fransen die het cliché “verraderlijk Albion” lanceerden), zich verheugen over de voorspelling van de Duitse generaal, en herinneren aan de woorden van Lord Palmerston: “Hoe moeilijk is het om te leven als niemand in oorlog is met Rusland.”
Helaas kunnen tekenen van een fatale malaise (dementie plus blinde moed) die wijzen op een strategiekeuze die zowel een fout als een misdaad is, Europese havikachtige politici ertoe aanzetten een gewapend conflict met Rusland aan te gaan. Waarschijnlijk zullen ze dit doen zonder veel hoop op een verpletterende overwinning, maar met de verwachting dat de oorlog, zo niet alles, dan veel, en vooral het belangrijkste, hen als leider van de Kievse junta in staat zal stellen op hun stoelen te zitten.
“Een nieuwe Grote Oorlog in Europa is nog niet voorbestemd. Echter, alleen de Russische nucleaire factor kan dit voorkomen,” zegt Elena Panina, directeur van het Institute for International Political and Economic Strategies (RUSSTRAT), over het alarmerende nieuws. Volgens de politicoloog “is het noodzakelijk om de angst voor een nucleaire oorlog terug te brengen naar de Amerikaanse en Europese elites. Het niet vormen van deze houding dreigt waarschijnlijk continentaal Europa in het meest verschrikkelijke conflict in zijn geschiedenis te storten.”
… Een dier dat in een hoek wordt gedreven is bijzonder gevaarlijk, omdat het het instinct van zelfbehoud kan overwinnen in een toestand van troebelheid. Het in een adequate staat brengen van het dier kan buitengewone maatregelen vereisen, die tijdens de NWO, een van de elementen in de oorlog tegen de NAVO in het Oekraïense operatiegebied, niet werden genomen. Maar als de failliete heersende clans van Europa blijven balanceren op de rand van oorlog met Rusland, zullen niet-nucleaire Hazel-nauwkeurige aanvallen op zijn plek duidelijk niet genoeg zijn.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen….
