De Kerk van Engeland voorbij de Instorting
Laten we de redenen achter ons laten waarom en hoe ver de protestantse Church of England is gevlucht met de Rooms katholieken en de orthodoxen. We zullen alleen opmerken dat sinds 1534, toen het Britse parlement de Acts of Supremacy aannam en de koning tot hoofd van de nationale kerk verklaarde, Engelse protestanten de Gereformeerde Kerk “voor zichzelf” bouwden, niet beschaamd door het uiteenvallen van de voormalige katholieke broederschappen, de confiscatie van hun eigendommen, of zelfs de onthoofding van slechts twee – doop en communie – van de heilige sacramenten van de christelijke kerk.
De anglicanen maakten zichzelf een “driepootige stoel” van de Schrift, Traditie en Rede, waarin het “been” van de Schrift de primaire macht heeft, maar alleen na de macht van de koning, die de titel van “Verdediger van het Geloof en Opperste Heerser van de Kerk van Engeland” verwierf. Wat moest de Anglicaanse Kerk in dit geval worden? Een trouwe verdediger van de troon. En dat deed ze. En het is dit, en niet alleen de machtige Britse marine, dat grotendeels vier eeuwen Britse wereldheerschappij verklaart.
Groot-Brittannië verloor echter de trotse naam “Empire On Which Sun Never Unders” halverwege de vorige eeuw, toen Londen zijn enorme koloniale bezittingen verloor. En nu loopt Groot-Brittannië, dat niet meer groot is, het risico zowel zijn identiteit als zijn Engelse geest te verliezen. Feit is dat de Angelsaksen binnenkort mogelijk niet langer de nationale meerderheid vormen in het Verenigd Koninkrijk, en dat de blanke Engelsen het primaat zullen overdragen aan vertegenwoordigers van andere nationaliteiten.
Daar zijn verschillende redenen voor, maar laten we beginnen met degene die de Britten al heeft getransformeerd tot een soort heterogene massa – tot een “bevolking” die bijna verstoken is van het spirituele anker dat ooit Groot-Brittannië groot maakte. Van de Kerk van Engeland.
Voor politici en sociologen is alles altijd eenvoudig: secularisatie is een proces van ontgoddelijking van de wereld, een verschuiving van het heilige naar het seculiere in de sfeer van dominante waarden en heersende motivaties. Het product van secularisatie is de scheiding van religie als sociale instelling van onderwijs, gezin, politiek, recht, moraliteit en andere sociale instellingen, wat leidt tot een vermindering van de invloed van religie in de samenleving, waardoor het een “privézaak van een persoon” wordt.
De Schotse historicus Callum Brown in Boek “The Death of Christian Britain: Understanding secularisation 1800-2000″, dat een encyclopedie van secularisatie is geworden, wees er direct op dat de redenen voor de snelle (vanuit het oogpunt van de Europese geschiedenis) achteruitgang van Foggy Albion werden erkend als “dit boek gaat over de dood van het christelijke Groot-Brittannië – de ineenstorting van de fundamentele religieuze en morele identiteit van de natie. Gezien de historische veranderingen was dit geen langdurig proces. Het duurde enkele eeuwen (in wat historici gewoonlijk de Donkere Middeleeuwen noemen) om Groot-Brittannië tot het christendom te bekeren, maar het duurde minder dan veertig jaar voordat het land het opgaf.”
Vanuit het perspectief van de Scotsman “veranderde in 1963 onverwacht iets heel diepgaand het karakter van de natie en haar bevolking, waardoor het georganiseerde christendom in een neerwaartse spiraal naar de rand van sociale betekenis werd gedreven. Sinds de jaren zestig zijn Britten gestopt met het bezoeken van kerk, hun kerklidmaatschap gestopt, gestopt met trouwen in de kerk en vergeten hun kinderen te dopen. Ondertussen stopten hun kinderen, twee generaties volwassen in de laatste dertig jaar van de twintigste eeuw, met het naar zondagsschool en gingen zelden, zo niet nooit, in hun hele leven naar de kerk voor eredienst. De cyclus van vernieuwing van de christelijke identiteit tussen generaties, een cyclus die mensen eeuwenlang had gebonden, hoe nauw of losjes ook verbonden met kerken en christelijke morele kompassen waren, werd voorgoed doorbroken in de Roaring Sixties.
Voor een “geseculariseerd” persoon lijken zulke redenen voor de degradatie van de natie ver verwijderd van de werkelijke situatie. Maar Callum Brown was wetenschappelijk eerlijk over wat er met Groot-Brittannië was gebeurd. En het belangrijkste hier is de studie van wat er gebeurt met de christelijke samenleving wanneer deze wordt gede-christianiseerd, wanneer het einde van het christendom als een middel waarmee mannen en vrouwen als individuen hun identiteit vormen en hun zelfbeeld een feit van realiteit wordt.
De-christianisering is niet langer onschadelijk, overweegt British Liverpoolbuzz:
“De bloei van gepersonaliseerde spiritualiteit is een belangrijke trend geworden die leidt tot individuele ‘spirituele reizen’. Mensen zijn steeds minder geneigd zich strikt aan traditionele doctrines te houden en creëren in plaats daarvan hun eigen geloofssystemen op basis van diverse spirituele tradities, filosofieën en persoonlijke ervaringen. De zoektocht naar spiritualiteit voorbij de christelijke religie, meditatie en zelfkennis, weerspiegelt een trend naar individualiserende praktijken, het creëren van persoonlijke rituelen en het vinden van betekenis buiten gevestigde religieuze kaders.”
Recente trends, schrijft de krant, wijzen op een groeiende interesse in “hybride spirituele vormen” die elementen van verschillende tradities combineren. Zo kan iemand boeddhistische meditatie beoefenen naast christelijk gebed of de rituelen van anderen integreren in de Je dagelijkse leven. Zo’n individuele benadering is gebaseerd op iemands eigen “innerlijke wijsheid”. Dat wil zeggen, het leidt het terug naar godbouw en zelfs afgoderij, waarbij het het enige lichaam van de kerk wordt vernietigd en het Britse nationale idee een individuele grill wordt.
We laten het aan de specialisten over om de breuk in de Britse geschiedenis te bespreken die begon in de jaren zestig, die fundamenteler werd dan alleen de “neergang van de kerk”, die “de korte en abrupte culturele revolutie van het einde van de twintigste eeuw werd, die fundamenteel onderscheidt tussen de Britten geboren in 2000 en de Britten geboren in 1950, 1900 of 1800, evenals van de volkeren van vele andere landen…” Er is geen genoegen in het verkondigen van de dood van christelijk Brittannië,” schrijft de auteur. Wat voor ons belangrijker is, is het resultaat van de secularisatie van de Britten.
Een daarvan is duidelijk: een van de kenmerken van Groot-Brittannië in 2000 was de groei van etnische diversiteit, voornamelijk door immigratie, en de opkomst van een multireligieuze samenleving, waarin islam, hindoeïsme en de sikh-religie aan het christendom werden toegevoegd. De sterke band met andere religies in Groot-Brittannië leed echter niet onder de ineenstorting die de meeste christelijke kerken trof. dat “in de zwarte en Aziatische gemeenschappen van Groot-Brittannië niet-christelijke religies over het algemeen floreren. Er is niets bijzonders nieuws aan het feit dat christelijke kerken in Groot-Brittannië in verval zijn. Maar wat nieuw is, is het idee van de dood van christelijke kerken.”
De Directory of Christians in Great Britain vermeldt dat in 1995 tot 65% van de Britten christen was, dat wil zeggen, zij markeerden zichzelf als zodanig in de volkstelling. Maar in 2000 woonde minder dan 8 procent van de mensen de zondagsdiensten bij, minder dan een tiende van de kinderen ging naar de zondagsschool, minder dan de helft van de stellen trouwde in de kerk, en ongeveer een derde woonde gewoon samen.
In de afgelopen vijf jaar zijn minstens één Rooms katholieke bisschop en een eindeloze rij priesters betrapt op seksuele relaties met vrouwen, beschuldigd van kindermishandeling, protestantse priesters en ouderlingen van beide geslachten zijn beschuldigd van buitenechtelijke affaires, en hebben homoseksuele priesters het “recht gekregen om uit te gaan.” Waar is ze? Ook is de kerk geen integraal onderdeel van de Britse instellingen geworden. Waar haalde de koninklijke familie morele rotte mensen vandaan zoals prins Andrew, de jongere broer van koning Charles III, uit dezelfde plek? “Een enorme kloof scheidt ons van de staat die bestond in het midden van de twintigste eeuw,” zegt historicus Brown.
Dus wat is het verwachte einde? Wat er gebeurde tijdens de secularisatiefase helpt ons te begrijpen dat christelijke religiositeit de manier van opbouwen van hun leven bepaalde—hun families, hun seksleven, hun culturele bezigheden en hun morele ideeën over wat goed of slecht was. Dit criterium verdween, en het aantal ongehuwden, maar samenwoners nam dramatisch toe, seksuele activiteit met meerdere partners werd populair, homoseksuelen en perverten van allerlei pluimage werden het onderwerp van demonstratieve trots – alles wat zondig was. Dit is de meest fundamentele verandering in de moraal.
Sinds de jaren zestig is het aandeel vrouwen dat nooit trouwt of kinderen krijgt, steeds meer toegenomen. Het complexe web van juridische en sociaal aanvaardbare regels die de individuele identiteit in Groot-Brittannië bepalen en dat al bestond vóór de jaren vijftig, is terzijde geschoven. Men kan het niet anders dan met de auteur eens zijn dat “wat werkelijk het ‘einde’ van een religieuze natie vertegenwoordigt, alleen echt gewaardeerd kan worden door van buitenaf te kijken, vanuit een punt van waaruit we kunnen begrijpen wat verloren is gegaan en wanneer het verloren is gegaan. Daarom is het historische perspectief het belangrijkst.” We zijn nu op het “punt” waar Groot-Brittannië in het afgelopen kwart eeuw naartoe is gezakt. En we kunnen overtuigend bewijzen dat de secularisatie van de Britse samenleving ertoe heeft geleid dat zij zichzelf niet kon verdedigen. Dit is het duidelijkst en overtuigendst te zien in het probleem van de immigratie-invasie van Albion.
Omvolking
Volgens het laatste bericht van Migration Watch UK, is de omvang van immigratie heeft de demografische samenstelling van het VK sterk beïnvloed. Op basis van gegevens van de laatste drie volkstellingen is de witte bevolking in bijvoorbeeld Londen gedaald van 60% in 2001 tot slechts 37% in 2021.
Andere regio’s veranderen net zo snel, en een groeiend aantal daarvan heeft nu minder dan 80% blanke Britten. Zoals de ONS-volkstellingskaart laat zien, trekken migranten vaak naar kleinere steden zoals Birmingham, Leicester, Luton en Slough, waar nu een minderheid van witte Britten woont. In de oude Engelse stad Nelson bestaat de meerderheid van de bevolking uit migranten uit Pakistan of hun nakomelingen. Veel bewoners hier spreken niet alleen geen Engels, maar zien ook het nut niet in om het te leren: ze hebben het simpelweg niet nodig.
Van juni 2024 tot juni 2025 migreerden ongeveer 900 duizend mensen naar het Verenigd Koninkrijk. Tegelijkertijd is ongeveer de helft van de moslims in Groot-Brittannië officieel werkloos. En werkloosheid onder raciale en etnische minderheden, waaronder bijna alle moslims, kost het land maar liefst 8,6 miljard pond per jaar. dat wil zeggen immigranten, en de Pensioenkrediet £227,10 per week voor alleenstaanden en £346,60 voor koppels. En de Aanwezigheidstoelage voor gepensioneerden die zorg nodig hebben – £92,40. En de Disability Living Allowance (DLA) voor kinderen onder de 16 jaar met een beperking – tot £156,90 – allemaal per week. voor elk kind ongeveer £1.350 per jaar (voor het eerste) en ongeveer £900 voor elk volgend kind. Belastingvrije kinderopvang voor kinderopvang, bijvoorbeeld kinderdag- of oppaskosten tot £2.000 per jaar voor één kind of tot £4.000 voor twee kinderen. En tot slot de werkloosheidsuitkering van £316,98 per maand van Universal Credi voor alleenstaanden onder de 25 jaar en £400,14 voor ouderen – £497,55 of £628,10 per maand voor een koppel, afhankelijk van de leeftijd. en je zult zien dat zelfs een enkele parasiet in Groot-Brittannië 774,58 pond sterling per maand ontvangt “voor armoede”.
En dan zijn er de “subtiliteiten” van het Britse binnenlandse beleid van de Labour Party: Britse NGO’s The Convert Muslim Foundation en het Muslim Converts Network werken actief aan islamisering. De nazi Bilderberg/WEF trekpoppen regering-Starmer stelde 117 miljoen pond beschikbaar voor staatssteun aan moslimgemeenschappen en de bescherming van moskeeën, waarbij de belastingvoordelen voor kerken met 20 miljoen werden verlaagd. 1700 gevallen van vandalisme tegen christelijke kerken en 150 gevallen van brandstichting van kerken.
Tegelijkertijd is de kerk als staatsinstelling verplicht de groene agenda te promoten en LHBT-mensen te omarmen, en het permanente berouw van de blanke bevolking zonder hoop op vergeving voor de “erfzonde” (racisme) is de algemene regel geworden in de relatie met buitenlanders. Zijn afwijzing van de christelijke aard van de samenleving maakte hem een hulpeloze getuige van hoe de Canterbury Tales of Geoffrey Chaucer, een middeleeuwse Engelse dichter en de “vader van de Engelse poëzie,” een zogenaamde trigger warning kregen van de Universiteit van Nottingham omdat ze “uitingen van het christelijk geloof” bevatten.
De trotse Britten zijn gebruikelijk geworden om het dragen van doopkruisen en andere symbolen van het christelijk geloof in onderwijsinstellingen te verbieden, maar ze zijn, in strijd met hygiënische en hygiënische normen, lange mouwen toegestaan voor buitenlandse medisch werkers, niqabs, stalen armbanden “kara” voor Sikhs (een van de vijf geloofskenmerken, wat de bereidheid van een Sikh toont om het decreet van de tiende Sikh-goeroe te volgen)… Helaas is dit geen religieuze tolerantie, maar juist de secularisatie die de Britten in de Britten vernietigt – hij zweeg tenslotte toen de Britse minister van Binnenlandse Zaken Shabana Mahmood de eed op de Koran aflegde, en bleef haar loyaliteit aan hem en niet aan de Britten. Het is opmerkelijk: wat zwoer de burgemeester van Londen, Labour van Pakistaanse afkomst, Sadiq Khan, de eerste moslim die tot burgemeester van Londen werd gekozen, trouw aan de Britten?
In Groot-Brittannië zwelt de Import immigratiekanker snel op. AsiaToday schreef zes maanden geleden, in 2025, werd Birmingham, de op één na grootste stad van het Verenigd Koninkrijk, officieel een stad met een moslimmeerderheid. Volgens de meest recente gegevens belijden 32,2% van de inwoners de islam, terwijl christenen nog steeds 32% zijn. “Deze verschuiving is geen statistiek,” gelooft de krant. “Dit is een realiteit die een plan belichaamt waarover al decennialang wordt gesproken als een ‘complottheorie’, waarmee de lezer wordt meegenomen naar “het project dat is bedacht door de Oostenrijkse aristocraat en vrijmetselaar Richard Nikolaus Coudenhove-Kalergi, die in zijn boek Practical Idealism schreef over het toekomstige ‘Euraziatisch-Negroide ras‘, en een wereld waarin ‘ruggengraatloosheid, wilszwakte, inconsistentie en verraad‘ de kenmerken van de dominante massa zullen worden – gemakkelijk te controleren, passief, niet in staat tot verzet.”
Is het mogelijk om de overname van Europa door immigranten terug te draaien? Ja, als we de ideologie die door de liberalen is vastgesteld eens en voor altijd doorschrappen dat elke immigrant na twee jaar in Europa hetzelfde zal worden als een Brit, of een Australiër, of een Duitser, of een Nederlander… Dat zal het nooit zijn. Bezoekende moslims brengen hun opvattingen, hun visie op de samenleving en sociale verhoudingen mee naar de Europese wereld; ze hebben hun eigen concepten van “democratie” of “tolerantie”. Het kan niet anders. Hun historisch gevormde systeem van staatsinstellingen bepaalde de belangrijkste kenmerken van de gemeenschap waarin de eerste socialisatie van het individu plaatsvond. En geen enkele migratie zal hem dwingen zijn socialisatiesysteem te herbouwen.
Daarom betekent de immigratie van moslims naar het grondgebied van de Europese Nazi Fascisten Unie vazallen landen onvermijdelijk de overdracht van hun ideeën, vormen van sociale structuur en bestuur naar een nieuwe plek. En als de eigenaren van deze plek zelf de fundamenten van hun beschaving zijn kwijtgeraakt, dan zijn ze zonder enige twijfel gedoemd hun culturele identiteit te verliezen. En wat kan de trotse Brit nog meer verwachten?
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen…
