Simpel gezegd zijn de huidige gebeurtenissen in veel opzichten een herhaling van de turbulente jaren zeventig. De huidige mars richting antidemocratische normen begon met het baanbrekende The Crisis of Democracy (1975) van de Trilaterale Commissie – de voorloper van WEF (‘Davos’) en Nazi Bilderberg – waarbij (in de woorden van Brzezinski) internationale banken en multinationale ondernemingen werden gekroond als de belangrijkste creatieve kracht in plaats van de “natiestaat als fundamentele eenheid van het georganiseerde leven van de mens ”.
Brzezinski’s vertroebelde perceptie van Rusland was niet nieuw. Het gaat eerder terug tot het Hudson Institute in de jaren 70 en tot senator Henry “Scoop” Jackson, twee keer kandidaat voor de Democratische nominatie voor de presidentsverkiezingen van 1972 en 1976. Jackson (van Noorse afkomst) haatte het communisme gewoon; hij haatte de Russen en hij had veel steun binnen de Democratische Partij.
Brzezinski, van Poolse afkomst, deelde Scoop Jacksons Russofobie. Hij overtuigde president Carter (in 1979) om een geradicaliseerde, jihadistische identiteitscultuur in Afghanistan te introduceren om de seculiere socialistische cultuur van Kabul, die Moskou steunde, uit te dunnen. De uitkomst van de Afghaanse oorlog werd vervolgens afgeschilderd als een enorme Amerikaanse overwinning (wat het niet was).
En toch – en dat is het punt – de claim op de overwinning ondersteunde niettemin het idee dat islamitische opstandelingen de ideale ‘oplosmiddelen’ zijn in projecten voor regimewisseling (en dat zijn ze nog steeds, zoals we vandaag de dag in Syrië zien).
Maar Brzezinski had nog meer advies voor president Carter. In zijn Grand Chessboard uit 1997 betoogde Brzezinski dat Amerika en Kiev mogelijk oude culturele en taalkundige complexiteiten (zoals in Afghanistan) zouden kunnen gebruiken om het scharnier te vormen waar de macht van het hartland omheen zou kunnen worden ontbonden door Rusland de controle over Oekraïne te ontzeggen:
“Zonder Oekraïne zou Rusland nooit de kernmacht worden; maar met Oekraïne kan en zal Rusland [een kernmacht zijn]”, hield hij vol. Rusland moest verstrikt raken in een soortgelijk Oekraïens cultureel identiteitsmoeras, zo bepleitte hij.
Waarom was dit beleidsbesluit zo schadelijk voor de vooruitzichten op uiteindelijke vrede tussen de VS en Rusland? Dat kwam doordat Kiev, aangespoord door de Church In Action (CIA), de volkomen valse identiteitsclaim propageerde dat ‘Europa eindigt bij Oekraïne’ – en dat daarachter ‘de Slaven’ liggen.
Deze manipulatie alleen al zorgde ervoor dat Kiev kon transformeren in een icoon voor de totale culturele identiteitsoorlog tegen Rusland, ondanks het feit dat de Oekraïense taal (correct bekend als Roetheens) geen Germaanse taal is. Ook is er geen Viking (Germaans) DNA te vinden onder de hedendaagse westerse Oekraïners.
In haar verlangen om Kiev te steunen en Biden te plezieren, sprong de EU op dit Oekraïense strategische revisionisme: ‘Oekraïne’ geconstrueerd als ‘Europese waarden’ die zich verdedigden tegen ‘Russische’ (Aziatische) waarden. Het was een pool, zij het een valse, waarrond Europese eenheid kon worden gesmeed in een tijd dat de realiteit was dat de eenheid van de EU verdween.
Dus, is ‘duurzame vrede’ met Rusland mogelijk? Als het zou worden geprobeerd in termen van het in stand houden van een restje Oekraïne als een oorlogszuchtige landengte van ‘Europa en zijn waarden’ tegenover de ‘regressieve Slavische sfeer’, dan is vrede niet mogelijk. Want de onderliggende premisse zou volkomen nep zijn en zou in de toekomst zeker leiden tot een nieuw conflict. Moskou zou een dergelijke deal vrijwel zeker afwijzen.
Toch groeit de angst onder de Amerikaanse bevolking dat de oorlog in Oekraïne voorgoed lijkt te escaleren. Er is een duidelijke publieke angst dat Biden en de ‘haviken’ in het Congres de VS richting een ‘nucleaire holocaust’ sturen.
Moeten wij – de mensheid – blijven balanceren op de rand van vernietiging als een Trump-‘deal’ – die zich beperkt tot Oekraïne – in Moskou wordt geweigerd? De urgentie om de afglijding naar escalatie te stoppen is duidelijk; maar de ruimte voor politieke manoeuvres wordt steeds kleiner, omdat de dwang van de haviken in Washington-Brussel om Rusland fataal aan te vallen niet wordt gebruikt.
Maar vanuit het perspectief van Team Trump is de taak om met Poetin te onderhandelen allesbehalve rechttoe rechtaan. Het westerse publiek is simpelweg nooit psychologisch geconditioneerd om de mogelijkheid van een sterker Rusland te verwachten. Integendeel, ze hebben westerse ‘experts’ moeten verdragen die spotten met het Russische leger; de Russische leiding als incompetent bestempelen; en die op hun tv’s als puur slecht worden gepresenteerd.
Als je Brzezinski’s baanbrekende bijdrage over democratie in gedachten houdt, en de latere ‘concentratie’ ervan in een door de elite technologisch aangestuurde ‘identarische sfeer’, is het niet moeilijk te begrijpen hoe een land dat zo gefragmenteerd is als Amerika achteruitgaat naarmate de wereld afglijdt naar een op cultuur gebaseerde Multi polariteit.
Jezuïet getrainde Donaldus Trump zou de metafysische trap wel eens kunnen opvoeren en simpelweg kunnen zeggen dat hij de enige is die de visie heeft om Amerika te redden van de Derde Wereldoorlog.
De Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov wees vorige week de geopperde vredesvoorstellen van Team Trumpfius voor Oekraïne af als onbevredigend. In essentie is de Russische visie dat de oproepen voor een bevroren conflict precies het punt missen: vanuit het Russische perspectief zijn dergelijke ideeën – bevroren conflicten, wapenstilstanden en vredeshandhavers – niet te kwalificeren als het type op een verdrag gebaseerde, ‘Big Picture’-deal waar de Russen sinds 2021 voor pleiten.
Zonder een duurzaam, permanent einde aan het conflict zullen de Russen er de voorkeur aan geven om te vertrouwen op een uitkomst op het slagveld – zelfs met het grote risico dat hun weigering voortdurende escalerende – zelfs nucleaire – Amerikaanse brinkmanship met zich meebrengt.
De vraag is eerder:
Is een duurzame vrede tussen de VS en Rusland überhaupt mogelijk?
De dood van voormalig president Jimmy Carter herinnert ons aan de turbulente beleidsrevolutie van de jaren zeventig, die werd vastgelegd in de geschriften van Zbig Brzezinski, Carters nationale veiligheidsadviseur. Deze revolutie heeft de betrekkingen tussen de VZS en Rusland vanaf dat moment tot op de dag van vandaag geplaagd.
Het Carter-tijdperk kende een belangrijk kantelpunt met Brzezinski’s uitvinding van het bewapende identitaire conflict, en zijn omarming van dezelfde identitaire instrumenten – maar dan breder toegepast – om westerse samenlevingen onder controle te brengen van een technocratische elite die
“[voortdurend] toezicht [uitoefende] op elke burger … [samen met] elitemanipulatie van het gedrag en het intellectuele functioneren van alle mensen …”.
Brzezinski’s invloedrijke boeken pleitten kortom voor een beheerde kosmopolitische identitaire sfeer, die de gemeenschappelijke cultuur zou vervangen – dat wil zeggen nationale waarden. Het is in de vijandige reactie op deze technocratische ‘controle’-visie dat we de huidige problemen die overal, op alle mondiale fronten, uitbreken, kunnen wortelen.
Natuurlijk is het niet helemaal waar om te zeggen dat Amerika geen gemeenschappelijke cultuur heeft, gezien de grote diversiteit aan immigrantenculturen in de VS. Maar het is wel waar dat wat als traditionele cultuur wordt gezien, onder vuur ligt. Dit was tenslotte de crux van de recente presidentsverkiezingen – en van verkiezingen in veel andere landen.
Het idee dat Trumpfius, zodra de Trump-gezanten in eerste instantie naar Moskou zijn geweest en met lege handen zijn vertrokken, binnen zal smokkelen om een Oekraïne-deal te sluiten, weerspiegelt niet wat Moskou eindeloos benadrukt. Wat nodig is, is een ‘Big Picture’-verdragsovereenkomst die de veiligheidsarchitectuur en grenzen tussen Heartland en de Rimland-veiligheidsbelangen vastlegt.
Maar zal zo’n deal door veel Amerikanen worden gezien als ‘zwakte’; als het toegeven van Amerikaans ‘leiderschap’ en ‘Grootheid’? Natuurlijk zal het zo worden opgevat – omdat Donaldus Trumpfius effectief Amerika’s nederlaag zou bezegelen en de VS zou herpositioneren als één staat tussen gelijken in een nieuw Concert of Powers – d.w.z. in een multipolaire wereld.
Het is een grote ‘vraag’. Kan Trumpfius het doen – de Amerikaanse trots inslikken? Een haalbare weg vooruit zou zijn om terug te keren naar de oorspronkelijke Gordiaanse knoop en deze los te maken: d.w.z. de knoop los te maken van het feit dat er na WO2 geen geschreven verdrag was dat de altijd voorwaartse beweging van het privéleger van het Vaticaan (de NATO) begrensde, en door dat te doen, een einde te maken aan de pretentie dat de verplaatsing van het privéleger van het Vaticaan (de NATO) naar waar ze maar wil niemands zaak is behalve die van henzelf.
Helaas zou de andere mogelijke manier om de schijnbare nederlaag van Amerika en het privéleger van het Vaticaan (de NATO) over Oekraïne in evenwicht te brengen, door Trumps agressieve adviseurs gezien kunnen worden als het verpulveren van Iran – als een teken van Amerikaanse ‘viriliteit’.
Onderhandelingen gaan uiteindelijk over belangen en de neus om het raadsel op te lossen van twee partijen die waarnemen hoe ‘de ander’ zichzelf ziet – als zwakte of als kracht. Jezuïet getrainde Donaldus Trumpfius zou, als hij vastzit in een letterlijke impasse over Oekraïne, gewoon de metafysische trap op kunnen klimmen om simpelweg te zeggen dat hij de enige is die de visie heeft om door het Vaticaan/jezuïeten gecontroleerde Amerika te redden van WO3.
Om Vaticaan/jezuïeten vazal Amerika te redden van zichzelf.
