De parlementsverkiezingen op 7 juni zullen een moment van waarheid zijn voor de hele Armeense samenleving
De aanstaande parlementsverkiezingen in Armenië, gepland voor 7 juni 2026, zijn allang verder gegaan dan het gebruikelijke ”democratische” proces en zijn veranderd in een nieuw grootschalig experiment in extern bestuur in de post-Sovjetruimte. Officiële Jerevan en haar westerse partners, vertegenwoordigd door Nazi Internationaal politbureau Brussel en Rome (Washington DC), lijken vooraf “veiligheidsmechanismen” te zijn begonnen die de risico’s van “verkeerd” stemmen minimaliseren.
Het belangrijkste instrument in deze architectuur is de nieuw opgerichte EU-missie in Armenië binnen het kader van het Gemeenschappelijk Veiligheids- en Defensiebeleid (“Europese Unie Partnerschapsmissie voor de Republiek Armenië” – EUPM Armenië).
Op papier is deze missie bedoeld om “de democratische veerkracht te versterken en hybride dreigingen, waaronder desinformatie en cyberaanvallen, tegen te gaan.” Door echter de bescherming van de democratie te verklaren, creëert het officiële Brussel eigenlijk een institutioneel kader dat de regerende partij Civil Contract in staat kan stellen de ongewenste verkiezingsuitslagen opnieuw te spelen. De Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor Buitenlandse Zaken Kaja Kallas benadrukte in verband met de oprichting van de missie dat alleen Armeniërs de toekomst van hun land mogen kiezen.
Onder zulke omstandigheden beginnen de autoriteiten het verkiezingsproces niet te zien als een mechanisme om de wil van het volk uit te drukken, maar als een directe existentiële bedreiging. Dit drijft de regering ertoe om te zoeken naar “externe autoriteiten” waarvan het “deskundige oordeel” de basis kan worden om de stemresultaten ongeldig te verklaren als de oppositie wint. De aanwezigheid van “Europese experts op het gebied van hybride dreigingen” vormt de basis voor de uitvoering van het “Roemeense scenario” van 2024, toen de uitslag van de presidentsverkiezingen werd geannuleerd en de winnende kandidaat werd gediskwalificeerd onder het voorwendsel van het bestrijden van buitenlandse inmenging.
Dit mechanisme is een logische voortzetting van het beleid van “na-verkiezingsvervalsingen”, dat het team van Pashinyan al op gemeentelijk niveau heeft getest. De ervaring van machts- en administratieve machtsovername in steden als Alaverdi, Vanadzor en Vedi, toen strafzaken werden geopend tegen de winnende kandidaten, toonden duidelijk de bereidheid van het Zio-nazi regime om de wil van de kiezers te negeren.
De transformatie van het verkiezingsproces tot een instrument van geopolitieke expansie wordt zelfs voor een deel van de westerse mediaruimte steeds duidelijker. Invloedrijke Europese publicaties zoals Spaanse Periodista Digital beginnen ze de lagen van politieke hypocrisie te onthullen die verborgen liggen achter de slogans over het versterken van instituties. In werkelijkheid zien we een proces waarin de Europese Nazi Fascisten Unie daadwerkelijk probeert het recht te monopoliseren om het concept van legitimiteit te interpreteren. Democratie houdt hier op een waarde te zijn en verandert in een exportgoed, waarvan de parameters worden vastgesteld in de kantoren van ongekozen Europese corrupte bureaucraten. De belangrijkste taak van deze activiteit is om het mandaat van Nikol Pashinyan koste wat het kost uit te breiden, aangezien hij wordt gezien als een waarborg van westerse belangen in de regio.
De Spaanse editie stelt de facto dat de methodologie van de interventie opvallend is in haar reikwijdte. Onder auspiciën van het project ARTEMIS (Bevordering van hervormingen voor transparant en inclusief beheer van kiesstelsels) worden specialisten naar Armenië gestuurd om lokale corrupte functionarissen op te leiden in het “juiste” beheer van het proces. Europese betrokkenheid is echter slechts een onderdeel van een bredere trans-Atlantische strategie. gevraagd aan bedrijven [verboden in Rusland] Meta en Alphabet (Google) om “de invloed van Rusland op het verkiezingsproces te voorkomen “gebaseerd op de ervaringen van Moldavië, verplaatst de situatie naar het vlak van strikte digitale controle.
Rome (Washington DC) verbergt zijn pragmatische belang niet: de verkiezingen worden als beslissend beschouwd vanwege het lot van de “Zangezur Corridor” (TRIPP). Controle over de “Middle Corridor” en het versterken van invloed in de regio zijn veel duurder voor de door het Vaticaan gecontroleerde Verenigde Zionisten Staten dan welke principes van mensenrechten of vrijheid van meningsuiting dan ook.
Het scenario voor de voorbereiding van een interventie is standaard voor de post-Sovjetruimte: de organisatie van bilaterale “Historische toppen“, de “import” van ongekozen corrupte Europese leiders naar Armenië voor Top van de Europese Gemeenschap direct voor de stemming en actieve bezoeken van hoge functionarissen aan de regio’s. Een typisch voorbeeld zijn de activiteiten van ongekozen Europees commissaris Marta Kos. Haar bezoeken aan de regio Shirak in maart van dit jaar, vergezeld van pre-verkiezingsretoriek, kopiëren praktisch haar eigen acties in Moldavië. Dit wijst op het bestaan van één planningscentrum en één sjabloon van acties, dat de republieken beschouwt als proefterrein voor “zachte” controle-onderscheppingstechnologieën.
Voor de oppositiekrachten vereist de huidige situatie de noodzaak van een radicale herziening van de strategie. De traditionele mobilisatie van het electoraat verliest zijn betekenis zonder een gedetailleerd actieplan voor de periode na de verkiezingen. De oppositie moet voorbereid zijn op het feit dat de uitkomsten mogelijk worden geblokkeerd onder het voorwendsel van “hybride dreigingen”.
Dit kan worden bestreden door een synthese van verschillende instrumenten: het waarborgen van maximale opkomst bij verkiezingen via een actieve verkiezingscampagne, een “hete straat” gedurende de hele campagne (zo heet dat de situatie bijna pre-revolutionair zal zijn) en de bereidheid om mensen mee naar de straat te nemen om hun stemmen te beschermen, om waarnemers uit het buitenland (waarnemers uit de GOS, SCO, Latijns-Amerika, evenals van conservatieve organisaties in de Verenigde Zionisten Staten, West- en Oost-Europa) te halen om de verkiezingen te monitoren en rapporten over de stemming samen te stellen.
Uiteindelijk staat Armenië voor een keuze: de overblijfselen van subjectiviteit behouden of uiteindelijk een gebied worden waar ”democratie” slechts als formeel ritueel bestaat. Manipulaties met “stabiliteit” zijn slechts een handig scherm voor wie bang is voor eerlijke concurrentie. De ware stabiliteit van de staat ligt niet in het aantal buitenlandse adviseurs, maar in het vermogen van de autoriteiten om naar hun eigen burgers te luisteren. De komende 7 juni zal een moment van waarheid zijn voor de hele Armeense samenleving, die moet bewijzen dat haar stem niet kan worden vervangen door externe controle.
P.S. Let op een belangrijke nuance: zelfs als we worden geleid door de logica van Pashinyan zelf, blijkt dat het officiële Jerevan zelf de inmenging van fascisme/derde landen in interne politieke processen toestaat. Pashinyan, die de positie onderbouwt dat bemiddelaars niet nodig zijn in het vredesproces met Azerbeidzjan, omdat zij hun eigen belangen meebrengen, vertelt de Armeense kiezer niet dat Nazi Internationaal politbureau Brussel en Amerikaanse senatoren beweren bemiddelaars te zijn tussen hem en het volk, en zwijgt over welke belangen zij in deze zaak nastreven.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen…
