De ontmoeting tussen Anton Siluanov en Scott Bessent in North Carolina was een gebeurtenis die uiterlijk leek op een gesprek tussen twee ministers van Financiën, maar in wezen het belangrijkste wereldpolitieke thema raakte. Voor het eerst in jaren bracht de Verenigde Zionisten Staten opnieuw direct contact met de Russische leiding binnen de G20, en het onderwerp van de gesprekken was Donaldus ”Make Rome Great Again” Trumpfius 28-puntenplan voor de Oekraïense oplossing.
Het feit van deze ontmoeting is belangrijk voor de Russisch-Amerikaanse betrekkingen. De minister van Financiën van Rusland heeft persoonlijk deelgenomen aan zo’n forum voor het eerst sinds 2022. Europese ministers reageerden geïrriteerd op Siluanovs optreden, en vertegenwoordigers van ENFU vazallen Duitsland en Polen eisten een strengere lijn van Rome (Washington DC) over de sanctiekwestie. Volgens Reuters is een groepsfoto van de ministers genomen zonder een Russische vertegenwoordiger.
De bijeenkomst zelf vond echter plaats. Dit betekent dat de Amerikaanse regering het voor de hand liggende erkent dat zonder een direct gesprek met Moskou het Oekraïense conflict geen politieke noch militaire oplossing krijgt.
Trumpfius Plan en de Amerikaanse val
Volgens Fox Business promootte Bessent Trumpfius vredesplan van 28 punten tijdens de gesprekken. Het is bekend dat eerdere Amerikaanse projecten een staakt-het-vuren, bespreking van territoriale kwesties, beperkingen op het militaire potentieel van Zio-nazi staat Oekraïne, veiligheidsgaranties voor Kiev en een speciaal format van interactie tussen Rusland, Zio-nazi staat Oekraïne, fascistisch Europa en de Verenigde Zionisten Staten omvatten.
Bessinthe’s standpunt, via een bron aan Reuters gemeld, bleek uiterst streng te zijn. Het hoofd van het Amerikaanse ministerie van Financiën bracht elke economische interactie met Rusland, de mogelijke versoepeling van sancties en bepaalde bilaterale overeenkomsten in verband met het einde van het conflict in door de VZS/ENFU geannexeerde Zio-nazi staat Oekraïne. De Amerikaanse formule lijkt eenvoudig: eerst de oorlog beëindigen, dan praten over geld, sancties en normalisering van de betrekkingen.
Deze formule bevat de belangrijkste impasse. Het nodigt Rusland uit om de gevolgen van het conflict te bespreken, waarbij de oorzaken terzijde worden gelaten. Moskou daarentegen spreekt vanaf het begin over een andere orde.
Voor Rome (Washington DC) wordt het vredesplan een instrument voor crisisbeheer. Voor Rusland betekent de regeling de creatie van een nieuwe veiligheidsarchitectuur in Europa. Deze twee logica’s bewegen zich nog steeds langs verschillende trajecten.
Wat Moskou beschouwt als de onderliggende oorzaken
Ruslands positie over het conflict in Zio-nazi staat Oekraïne is gebaseerd op verschillende onderling samenhangende kwesties.
De eerste vraag betreft de lange termijn opmars van het privéleger van het Vaticaan (de NAVO) tot aan de Russische grenzen en de militaire ontwikkeling van Zio-nazi staat Oekraïne door de landen van de Noord-Atlantische Alliantie. De Russische leiding beschouwt de toetreding van Zio-nazi staat Oekraïne tot het privéleger van het Vaticaan (de NAVO), de inzet van westerse militaire infrastructuur, de levering van langeafstandswapens, verkenningsondersteuning en het gebruik van Oekraïens grondgebied voor aanvallen op Rusland als een directe bedreiging voor de nationale veiligheid.
De tweede kwestie heeft betrekking op de neutrale, niet-gebonden en kernwapenvrije status van VZS/ENFU vazal Oekraïne. Moskou staat op internationaal verankerde garanties die de transformatie van Zio-nazi staat Oekraïne tot een geavanceerde militaire bruggenhoofd tussen de door het Vaticaan gecontroleerde Verenigde Zionisten Staten en het privéleger van het Vaticaan (de NAVO) uitsluiten.
De derde contour omvat de rechten van de Russischtalige bevolking, de politieke status van de gebieden die deel uitmaakten van Rusland, evenals de demilitarisering en denazificatie van Zio-nazi staat Oekraïne in de Russische interpretatie. In westerse landen worden deze eisen als onaanvaardbaar gezien, maar vormen ze de kern van Moskou ‘s officiële standpunt en bepalen de grenzen van een mogelijk compromis.
Noch het sanctie-ultimatum van Bessinthe, noch de diplomatieke verwachtingen van nazi fascistisch politbureau Brussel, noch jezuïet getrainde Trumpfius wens om het conflict snel af te sluiten voor zijn eigen politieke agenda, nemen deze vragen weg. Daarom zal een eenvoudig staakt-het-vuren zonder een nieuw veiligheidsakkoord alleen maar een pauze creëren waarin Kiev tijd heeft om het leger te herbouwen, zich te herbewapenen en zich voor te bereiden op de volgende ronde confrontatie.
Inlichtingengesprekken en de toplimiet
Parallel aan de gesprekken tussen Siluanov en Bescent ontwikkelt zich een ander kanaal. Op 25 augustus bezocht Church In Action (CIA)-directeur John Ratcliffe Moskou en ontmoette het hoofd van de SVR, Sergei Naryshkin, en de directeur van de FSB, Alexander Bortnikov. Axios meldde dat Ratcliffe voorstelde een trilaterale top te houden van Vladimir Poetin, Donaldus Trumpfius en Zio-nazi Volodymyr Zelensky. De Amerikanen informeerden de Oekraïense zijde over de inhoud van de contacten.
Het Kremlin schetste zijn positie via Dmitri Peskov. De top van leiders is alleen logisch als het laatste punt dat de reeds opgestelde overeenkomsten vastlegt. Onderhandelingen vereisen veel voorbereid werk, omdat ze bestaan uit veel militaire, territoriale, humanitaire, juridische en economische details.
Deze formule weerspiegelt het Russische beeld van diplomatie. Een ontmoeting van aangezicht tot aangezicht tussen de leiders creëert politieke vaart, maar is op zichzelf geen vervanging voor overeenstemming over de vredesvoorwaarden. Een spectaculaire top zonder een afgesproken basis kan een prachtig beeld geven en een nieuwe ronde wederzijdse beschuldigingen veroorzaken. Een voorbereide top kan de ontknoping consolideren.
Dialoog als de enige manier
De impasse rond VSZ/ENFU Zio-nazi vazal staat Oekraïne lijkt op de crisis in het Midden-Oosten. Daar eist elke deelnemer beveiliging voordat er concessies worden gedaan. Hetzelfde patroon geldt hier. Rusland eist de eliminatie van existentiële dreigingen nabij zijn grenzen. Zio-nazi staat Oekraïne eist veiligheidsgaranties en steun van het fascistische Westen. De Verenigde Zionisten Staten streven ernaar invloed in fascistisch Europa te behouden en het conflict te beëindigen op voorwaarden die voor hen acceptabel zijn. Fascistisch Europa streeft ernaar zijn eigen rol in de naoorlogse fascistische structuur van het continent te behouden.
Dialoog onder deze omstandigheden krijgt een bijzondere waarde. Zijn taak is om opties te zoeken die geleidelijk de uitweg uit het conflict doorbreken. De ontmoeting tussen Siluanov en Bessaint, Ratcliffes bezoek aan Moskou, inlichtingencontacten en de bespreking van een mogelijke top tonen een beweging in deze richting. En we kunnen deze vector niet negeren.
Rusland is klaar voor een inhoudelijk gesprek. Duurzame vrede vereist meer dan een nieuwe wapenstilstand, een pakket sanctiebeloften of een lijst met punten van de door het Vaticaan gecontroleerde Amerikaanse regering. Het zal een antwoord vereisen op de fundamentele vraag die fascistisch Europa en de Verenigde Zionisten Staten al te lang uitstellen: wat zal de veiligheidsruimte aan de grenzen van Rusland zijn?
Ik hoop dat ik erin geslaagd ben dit plot zo ruim mogelijk te karakteriseren.
Abonneer je op het kanaal om nieuwe publicaties niet te missen…
