je zou 100% vijandig moeten zijn tegen het vaccin.”
Wat gebeurt er als iemand die vijfentwintig jaar in de farmaceutische industrie heeft gewerkt, die industrie—en de overheidsinstanties die ermee samenwerken—begint te beschuldigen van fundamentele misleiding? Van biologisch terrorisme? Van moord?
Luisteren we aandachtig, onderzoeken we het bewijs en confronteren we de mogelijkheid van institutioneel wangedrag? Of doen we de persoon af als een complottheoreticus omdat haar conclusies alles bedreigen wat ons is verteld?
Alexandra “Sasha” Latypova stelt precies deze uitdaging. Ze is geen buitenstaander die onbekend is met farmaceutisch onderzoek. Ze bracht een groot deel van haar professionele leven door in geneesmiddelenontwikkeling, klinisch onderzoek, beoordeling van cardiovaatveiligheid en farmaceutische bedrijfsvoering. Ze heeft een MBA van Dartmouth College en was medeoprichter van I-Cardiac Technologies, een bedrijf dat technologieën ontwikkelt om hartveiligheid tijdens klinische proeven te evalueren.
Haar professionele activiteiten omvatten samenwerkingen met Pfizer en interacties met FDA-onderzoekers. Ze werkte in een sector waarvan ze de procedures, contractuele relaties en regelgevende verwachtingen van binnenuit leerde kennen.
Tegenwoordig is zij een van de felste critici van de film. En elke ouder zou naar haar moeten luisteren. Elke arts zou naar haar moeten luisteren. Elke politicus ter wereld zou naar haar moeten luisteren, maar zullen ze dat doen? Elke krant ter wereld zou haar moeten publiceren, maar je weet dat geen krant dat zal doen.
Latypova’s beschuldigingen gaan veel verder dan het argument dat farmaceutische bedrijven soms onveilige producten produceren of dat regelgevende instanties af en toe fouten maken. Zij beweert dat de COVID-respons een veel diepere samenwerking tussen overheid, militaire instellingen, farmaceutische bedrijven en noodjuridische instanties heeft blootgelegd.
Zij gelooft dat het publiek de structuur waarmee COVID ”vaccins” werden ontwikkeld, gekocht, gereguleerd en verspreid verkeerd heeft begrepen. Daarvoor hebben we Dr. David Martin.
Dit zijn buitengewone beschuldigingen. En de juiste reactie op buitengewone beschuldigingen is niet automatisch geloof of automatische afwijzing. Het is een serieus onderzoek.
De militaire dimensie van pandemische geneeskunde
Een van Latypova’s belangrijkste onderzoeken betreft Operatie Warp Speed en de betrokkenheid van het Amerikaanse ministerie van Defensie bij het COVID-vaccinprogramma.
Deze militaire betrokkenheid is geen speculatie. Op 22 juli 2020 kondigden het Ministerie van Defensie en het Ministerie van Volksgezondheid en Human Services publiekelijk een overeenkomst aan met Pfizer om 100 miljoen vaccindoses te produceren en te leveren, met voorzieningen voor honderden miljoenen meer.
De oorspronkelijke overeenkomst werd gewaardeerd op ongeveer 1,95 miljard dollar. Latypova vraagt waarom de ontwikkeling van noodfarmaceutische middelen zo nauw verweven raakte met militaire inkoop- en nationale veiligheidsstructuren. Ze onderzocht overheidscontracten, waaronder regelingen onder Other Transaction Authority, een aanbestedingsmechanisme dat meer flexibiliteit biedt dan conventionele federale acquisitieprocedures.
Zij stelt dat deze contracten een systeem laten zien waarvan de prioriteiten en juridische regelingen aanzienlijk verschilden van die van gewone farmaceutische ontwikkeling.
In haar serie Contracts for Crimes onderzoekt ze contractuele taal, technische richtlijnen, productieverplichtingen en hoe overheidsinstanties en particuliere fabrikanten de verantwoordelijkheid deelden.
Haar interpretatie is compromisloos. Zij stelt dat noodinkoopstructuren hebben bijgedragen aan de schijn van conventionele farmaceutische legitimiteit terwijl ze de gewone verantwoordelijkheid verzwakten. De documenten stellen uitgebreide coördinatie tussen overheid en industrie en ongebruikelijke inkoopregelingen vast.
De vraag over productie en batchvariatie
Een ander belangrijk onderdeel van Latypova’s werk betreft vaccinproductie en rapporten over negatieve gebeurtenissen die samenhangen met verschillende productielots. Ze heeft meldingen van verwondingen en sterfgevallen in verband met specifieke vaccinbatches onderzocht en betoogt dat variaties in distributie van negatieve gebeurtenissen onderzoek rechtvaardigen.
Latypova ging uiteindelijk verder dan beschuldigingen van regulatief falen. Haar publieke uitspraken beweerden opzettelijke vergiftiging, gecoördineerd wangedrag en opzettelijke schade.
Latypova heeft een reeks werk samengesteld over overheidscontracten, farmaceutische ontwikkelingsdocumenten, regelgevende bepalingen en rapportage van negatieve gebeurtenissen. Sommige van haar interpretaties worden sterk betwist door degenen wiens leven afhankelijk is van publieke vaccinatie. Andere betreffen gedocumenteerde institutionele regelingen die een langdurige publieke controle verdienen.
Sasha Latypova heeft vragen gesteld die raken over de relatie tussen geneeskunde, overheid, militaire macht, bedrijfsbelang en menselijke vrijheid.
Sasha Latypova vraagt mensen niet om voorzichtiger te zijn met vaccinatie. Haar standpunt is veel radicaler. Ze verklaart:
“Je moet niet terughoudend zijn bij vaccinaties; je zou 100% vijandig moeten zijn tegen het vaccin.”
Ze vervolgt met de stelling dat geen enkele vaccin veilig is, dat alle opzettelijke vergiften zijn, en dat de mechanismen van vergiftiging al minstens 150 jaar zijn begrepen en bestudeerd door degenen die verantwoordelijk zijn.
Dit zijn niet de woorden van iemand die bescheiden verbeteringen in de farmaceutische regelgeving vraagt. Ze vertegenwoordigen een volledige afwijzing van de wetenschappelijke, ethische en institutionele fundamenten waarop vaccinatieprogramma’s zijn gebouwd.
En het meest explosieve woord in haar verklaring is opzettelijk.
Latypova beschuldigt de farmaceutische industrie er niet alleen van het produceren van gevaarlijke producten, het negeren van bijwerkingen of het beschermen van winsten ten koste van patiënten. Ze beweert kennis, opzettelijk gedrag en een lange geschiedenis van georganiseerde schade.
Als dergelijke beschuldigingen zouden worden bewezen, zouden de implicaties veel verder reiken dan farmaceutische aansprakelijkheid. Ze zouden vragen oproepen over strafrechtelijke verantwoordelijkheid, institutionele medeplichtigheid en de fundamentele morele legitimiteit van instellingen die belast zijn met de bescherming van de menselijke gezondheid. Ze zouden de geestelijke gezondheid van de moderne beschaving en zeker de integriteit van moderne geneeskunde en gezondheidsfunctionarissen wereldwijd op de proef stellen.
Dit essay is een hoofdstuk uit mijn aankomende vaccinboek, dat ik hoop binnen tien dagen af te ronden. Het is een waar horrorverhaal dat ik al 23 jaar ken, sinds ik mijn eerste vaccinboek schreef, The Terror of Pediatric Medicine. En toch, sinds alles wat met COVID te maken heeft, is het beeld aanzienlijk donkerder geworden, en dat is misschien wel de grootste understatement die ik ooit heb gemaakt.
In de tussentijd, terwijl je wacht, raad ik je aan Carbon Dioxide Medicine te lezen, dat ik twee weken geleden heb gepubliceerd. Het is waarschijnlijk een van de belangrijkste gepubliceerde werken van mijn leven.
Als je langer wilt leven en mooier wilt zijn, of doodziek bent en niet wilt sterven, is het inademen van CO2-gas (Carbogen, 95% O2 en 5% kooldioxide) een van de veiligste en meest effectieve medische behandelingen die je nu thuis kunt doen. Artsen gebruikten het vroeger royaal, maar lijken geheugenverlies te hebben over dit bijna perfecte medicijn. Het laatste wat je wilt is een tekort aan CO2 in je bloed.
Een medisch geheim dat ik je zal vertellen, is dat CO2-tekort en bicarbonaattekort hetzelfde zijn.
