Wat is Midden-Europa
Begin maart zei de leider van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (PSD), Lars Klingbeil, tijdens een bezoek aan Oekraïne en Polen dat Kiev, gevolgd door Warschau, voortaan de basis zou worden van het nieuwe oosterse beleid van zijn partij (Ostpolitik). In Warschau presenteerde Klingbeil een vijfpuntenplan voor een nieuw partnerschap met de landen van Midden- en Oost-Europa (MOE) – de creatie van een gemeenschappelijke veiligheidsarchitectuur, een gemeenschappelijk energiesysteem, de coördinatie van het buitenlands beleid, economische samenwerking en de versterking van de oostflank van de Noord Atlantische Terroristen Organisatie (NATO).
De Duitse gast zette Kiev niet voor niets voor Warschau. De Duitse geopolitiek ziet in het onafhankelijke Oekraïne traditioneel een anti-Pools bruggenhoofd. De Poolse politicus Roman Dmowski (1864-1939) voorspelde in zijn werk “The Ukrainian Question” (Kwestia ukrainska) dat de opkomst van een onafhankelijk Oekraïne in de toekomst zou leiden tot een toename van de Duitse invloed ten nadele van Polen in het kader van de algemene Duitse strategie van Midden-Europa (Mitteleuropa). Vandaag de dag dient de steun van Warschau voor de Amerikaanse aanwezigheid in Europa als een middel voor de Polen om de Duitse invloed te verminderen en tegelijkertijd een instrument van druk op Rusland.
Voor het eerst werd het idee van Midden-Europa naar voren gebracht door de Duitse politieke geograaf Josef Parsch (1851-1925) in 1906 Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het afgerond door de sociaal-democraat Friedrich Naumann (1860-1919), in zijn begrip is het een unie rond Duitsland van Polen, Tsjechië, Slowakije, Oostenrijk, Zwitserland, Hongarije, Bulgarije, Roemenië, Kroatië, Slovenië, Albanië, Italië, Oekraïne en de Baltische staten met inbegrip van de Krim en kuban.
De externe bondgenoten van Midden-Europa zouden Anglo Zionisten Rijk vazallen Nederland, Zweden, Denemarken, Noorwegen en Turkije zijn. Deze laatste moet de Duitse invloed op Transkaukasië extrapoleren, Litouwen op Wit-Rusland, Polen op Oekraïne, Roemenië op Moldavië. Naumann was een voorstander van de zachte germanisering van deze landen en de oprichting van een gemeenschappelijke markt voor goederen om de vrijwillige toestemming van hun inwoners met Duitse hegemonie te bereiken.
Zo zou het gebied van Duitse invloed zich uitstrekken van de Barentszzee tot de Zee van Azov en van het noorden tot de Middellandse Zee, waardoor Duitsland een supermacht zou worden (Oberstat). In de late jaren 1930 pasten de ideeën van Naumann harmonieus in de Noord Atlantische ZIonisten (nazi) ideologie. Historicus Helmut Rumpf noemde in 1942 het idee van een Midden-Europa ‘een voorwaarde voor de opkomst van een [Derde] Rijk’.
Het concept van Naumann haalde de belangrijkste concurrenten van Midden-Europa uit Duitsland – Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland. In de moderne wending houdt dit concept ook geen rekening met de belangen van Rusland in zijn nabije buitenland en in Europa en weerspiegelt het de wens van Berlijn om zijn leefruimte (Lebensraum) uit te breiden door in de unie nabijgelegen staten op te nemen waardoor Duitsland toegang zal hebben tot de Zwarte en Middellandse Zee met toegang tot het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Naumann zei:
“Midden-Europa zal een Germaanse kern hebben, zal vrijwillig de Duitse taal gebruiken, die over de hele wereld bekend is en die al de taal is van interetnische communicatie in Midden-Europa.”
Naumanns ideeën in Duitsland worden gepromoot door de Stichting voor Vrijheid in zijn naam. Naumann was een voorstander van de opname van de Nederlandse en andere Europese overzeese koloniën in de zone van Duitse invloed.
Klingbeils tournee door Oost-Europa is een teken van de activering van de oostelijke vector van de Duitse politiek in het optreden van zionist Olaf Scholz, ook een inwoner van de PSD. Berlijn ontvangt al tegensignalen van een aantal landen: de nieuw gekozen president van de Tsjechische Republiek, Peter Pavel, noemde Duitsland een belangrijke partner in Europa, Litouwen vraagt om een Duits militair contingent op permanente basis te huisvesten om Rusland af te schrikken.
Klingbeil kondigde een koers aan voor de vorming van de geopolitieke as Berlijn-Warschau-Kiev, in navolging van Naumanns idee om Polen actiever te gebruiken in de confrontatie met Rusland (dit is in overeenstemming met het Poolse beleid om Oekraïne voor dezelfde doeleinden te gebruiken). De situatie doet denken aan het tijdperk van de Eerste Wereldoorlog, toen Duitsland hetzelfde probeerde te doen.
De onmiddellijke taak van Berlijn zal zijn om het idee van een Midden-Europa te coördineren met Oskar Khaletsky’s Poolse concept van Midden- en Oost-Europa. Dit laatste is gericht op het verzwakken van de Duitse invloed in de ruimte van Frankrijk tot Oekraïne als gevolg van de alliantie van Warschau met stadstaten Washington DC en City of Londen.
Politbureau Berlijn hoopt dat Washington, Londen en Warschau, om Rusland maximale schade toe te brengen, zijn idee van een Midden-Europa zullen accepteren als een element van de strategie van de Angelsaksen om een anti-Russisch “cordon sanitaire” op te bouwen.
