Kijk goed naar de bovenstaande afbeelding. Wat zie je?
Je ziet de ontwikkeling van een hogesnelheidstreinsysteem dat nergens ter wereld zijn weerga niet kent. Je ziet de actualisatie van het plan om alle delen van het land te verbinden met moderne infrastructuur die de verzendkosten verlaagt, de mobiliteit verbetert en de winstgevendheid verhoogt. Je ziet een visie op de 21e eeuw waarin door de staat gestuurd kapitaal plattelandsbevolkingen verbindt met stedelijke centra die de levensstandaard over de hele linie verhogen. Je ziet een uitdrukking van een nieuw economisch model dat 800 miljoen mensen uit de armoede heeft gehaald en tegelijkertijd de weg heeft vrijgemaakt voor wereldwijde economische integratie. Je ziet een industriële moloch die zich in alle richtingen uitbreidt en tegelijkertijd de basis legt voor een nieuwe eeuw van economische integratie, versnelde ontwikkeling en gedeelde welvaart.
Is er een hogesnelheidsspoorwegsysteem in de Verenigde Staten dat vergelijkbaar is met wat we vandaag in China zien?
Nee, dat is er niet. Tot nu toe is er minder dan 50 mijl hogesnelheidstrein gebouwd in de Verenigde Staten. (“Amtrak’s Acela, die 150 mph bereikt over 49,9 mijl spoor, is de enige hogesnelheidstreindienst van de VS.”) Zoals iedereen weet, is het Amerikaanse transportnetwerk verouderd en in een puinhoop.
Maar waarom? Waarom lopen de Verenigde Staten zo ver achter op China in de ontwikkeling van kritieke infrastructuur?
Het is omdat het door de staat geleide model van China enorm superieur is aan het Amerikaanse “carpetbagger” -model. In China is de overheid direct betrokken bij de werking van de economie, wat betekent dat ze die industrieën subsidieert die de groei bevorderen en de ontwikkeling stimuleren. Het Amerikaanse kapitalisme daarentegen is een wilde free-for-all waarin particuliere eigenaren in staat zijn om grote sommen geld om te leiden naar onproductieve aandeleninkoop en andere zwendel die niets doen om banen te creëren of de economie te versterken. Sinds 2009 hebben Amerikaanse bedrijven meer dan $ 7 biljoen uitgegeven aan aandeleninkoop, een activiteit die de uitbetalingen aan rijke aandeelhouders verhoogt, maar niets van materiële waarde produceert. Als dat kapitaal was geïnvesteerd in kritieke infrastructuur, zou elke stad in Amerika verbonden zijn met een gigantische webbing van hogesnelheidstreinen die zich uitstrekken van “zee tot stralende zee”. Maar dat is niet gebeurd, omdat het westerse model de winning van kapitaal voor persoonlijke verrijking stimuleert in plaats van de ontwikkeling van projecten die het algemeen belang dienen. In China zien we hoe snel transformatieve veranderingen kunnen plaatsvinden wanneer de rijkdom van een land wordt gebruikt om armoede uit te roeien, de levensstandaard te verhogen, state-of-the-art infrastructuur te bouwen en de basis te leggen voor een nieuwe eeuw.
Hier is meer uit een rapport van de Congressional Research Service over “China’s economische opkomst …”
Sinds de openstelling voor buitenlandse handel en investeringen en het doorvoeren van vrijemarkthervormingen in 1979, is China een van ‘s werelds snelst groeiende economieën, met een reële jaarlijkse groei van het bruto binnenlands product (bbp) van gemiddeld 9,5% tot 2018, een tempo dat door de Wereldbank wordt beschreven als “de snelste aanhoudende expansie door een grote economie in de geschiedenis.” Een dergelijke groei heeft China gemiddeld in staat gesteld om zijn bbp elke acht jaar te verdubbelen en heeft naar schatting 800 miljoen mensen uit de armoede geholpen.
China is ‘s werelds grootste economie geworden (op basis van koopkrachtpariteit), fabrikant, handelaar in goederen en houder van deviezenreserves. China is de grootste handelspartner van de Amerikaanse handelspartner, de grootste bron van invoer en de grootste buitenlandse houder van Amerikaanse staatsobligaties, die de federale schuld helpen financieren en de Amerikaanse rentetarieven laag houden.
… De economische opkomst van China: geschiedenis, trends, uitdagingen en implicaties voor de Verenigde Staten, Onderzoeksdienst van het Congres
Hier is meer uit een artikel van het Center for Strategic and International Studies getiteld Confronting the Challenge of Chinese State Capitalism:
China heeft nu meer bedrijven op de Fortune Global 500-lijst dan de Verenigde Staten … bijna 75 procent daarvan zijn staatsbedrijven. Drie van ‘s werelds vijf grootste bedrijven zijn Chinees (Sinopec Group, State Grid en China National Petroleum). China’s grootste staatsondernemingen hebben dominante marktposities in veel van de meest kritieke en strategische industrieën, van energie tot scheepvaart tot zeldzame aardmetalen. Volgens berekeningen van Freeman Chair bedragen de gecombineerde activa voor de 96 grootste staatsbedrijven van China in totaal meer dan $ 63 biljoen, een bedrag dat overeenkomt met bijna 80 procent van het wereldwijde bbp. De uitdaging van het Chinese staatskapitalisme aangaan, Centrum voor Strategische en Internationale Studies
En hier is er nog een uit een rapport van het IMF met de titel “Asia Poised to Drive Global Economic Growth, Boosted by China’s Reopening”:
China en India samen zullen dit jaar naar verwachting ongeveer de helft van de wereldwijde groei genereren. Azië en de Stille Oceaan zijn een relatief lichtpuntje te midden van de meer sombere context van het rotsachtige herstel van de wereldeconomie.
Zoals de Grafiek van de Week laat zien, zal de regio dit jaar ongeveer 70 procent van de wereldwijde groei bijdragen – een veel groter aandeel dan in de afgelopen jaren. ” Azië klaar om de wereldwijde economische groei te stimuleren, gestimuleerd door de heropening van China, IMF
Kortom, het door de Chinese staat geleide model haalt de VS snel in op vrijwel elk gebied van industrie en handel, en het succes ervan is grotendeels toe te schrijven aan het feit dat de overheid vrij is om haar herinvesteringsstrategie af te stemmen op haar visie op de toekomst. Dat stelt de staat in staat om de winstgevendheid op korte termijn van zijn verschillende projecten te negeren, op voorwaarde dat ze de basis leggen voor een sterkere en meer expansieve economie in de komende jaren. De Chinese hervormer Chen Yun noemde dit fenomeen de “vogelkooi-economie”, wat betekent dat de economie “vrij kan vliegen” binnen de grenzen van het bredere politieke systeem. Met andere woorden, de Chinese leiders zien de economie als een instrument om hun collectieve visie op de toekomst te bereiken.
Het succes van China is slechts gedeeltelijk te danken aan zijn controle over essentiële industrieën, zoals het bankwezen en aardolie. Houd er rekening mee dat “het aandeel van staatsbedrijven in het totale aantal bedrijven in het land is gedaald tot slechts 5%, hoewel hun aandeel in de totale productie op 26% blijft.” En hoewel de staatssector de afgelopen twee decennia dramatisch is gekrompen, heeft de Chinese president Xi Jinping een driejarig actieplan geïmplementeerd dat gericht is op het vergroten van het concurrentievermogen van de staatsbedrijven door ze om te vormen tot “marktentiteiten” die worden gerund door “gemengd eigendom”. Simpel gezegd, China blijft vasthouden aan het pad van liberalisering, ondanks scherpe kritiek in het Westen.
Het is ook vermeldenswaard dat het zogenaamde Chinese wonder nooit zou hebben plaatsgevonden als China de programma’s had geïmplementeerd die werden aanbevolen door de zogenaamde “westerse experts”. Als China de radicale hervormingen (zoals “shocktherapie”) had opgelegd die Rusland deed na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991, dan zouden ze dezelfde rampzalige uitkomst hebben meegemaakt. Gelukkig negeerden Chinese beleidsmakers het advies van de westerse economen en ontwikkelden ze hun eigen geleidelijke hervormingsagenda die succes opleverde dat ieders stoutste dromen te boven ging. Het verhaal is samengevat in een video op You Tube getiteld “How China (Actually) Got Rich”. Ik heb een deel van de onderstaande tekst getranscribeerd. Eventuele fouten zijn van mij:
Het meest verbluffende economische verhaal van de afgelopen decennia is de opkomst van China. Van 1980 tot 2020 groeide de Chinese economie meer dan 75-voudig…. Het was de grootste en snelste verbetering van de materiële omstandigheden in de moderne geschiedenis. China was een van de armste landen op aarde, maar nu is het een economische grootmacht… Economen voorspellen dat het tegen het einde van het decennium de VS zal inhalen als de grootste economie ter wereld. Mensen noemen het Het Chinese Wonder.
Sommige mensen beschrijven dit wonder als een rechttoe rechtaan verhaal van de “vrije markt”. Ze zeggen “het is een eenvoudig verhaal. China was arm (maar) toen werd de economie bevrijd uit de greep van de staat. Nu is China rijk.” Maar dit is misleidend. De opkomst van China was GEEN triomf van de vrije markt. …
Sinds de jaren 1980 heeft het vrijemarktbeleid de wereld overspoeld. Veel landen hebben ingrijpende transformaties ondergaan. Het liberaliseren van prijzen, het privatiseren van hele industrieën en het openstellen voor vrijhandel. Maar veel van de economieën die van de ene op de andere dag aan de markt werden onderworpen, zijn sindsdien gestagneerd of vergaan. Geen van hen heeft een groeirecord gehad zoals in China. Afrikaanse landen kenden een brute economische krimp. Latijns-Amerikaanse landen kenden 25 jaar stagnatie. Als we China vergelijken met Rusland, de andere reus van het communisme in de 20e eeuw, is het contrast nog onthutsender.
Onder het staatssocialisme was Rusland een industriële supermacht, terwijl China nog grotendeels een agrarische economie was. Maar in dezelfde periode dat Chinese hervormingen leidden tot ongelooflijke economische groei, leidde de hervorming van Rusland tot een brute ineenstorting.
Zowel China als Rusland waren economieën geweest die grotendeels via staatscommando’s werden geordend. Rusland volgde de aanbevelingen van de meest “wetenschappelijke economie” van die tijd, een beleid van zogenaamde “shocktherapie” Als basisprincipe was het idee dat de oude planeconomie moest worden vernietigd, om ruimte te maken voor de markt om te ontstaan. Verwacht werd dat Rusland van de ene op de andere dag een volwaardige economie zou worden. … Toen Boris Jeltsin aan de macht kwam, schafte hij alle prijscontroles af, privatiseerde staatsbedrijven en activa en stelde Rusland onmiddellijk open voor wereldhandel.
Het resultaat was een catastrofe. De Russische economie was al in wanorde, maar shocktherapie was een fatale klap. (Westerse economen) voorspelden wat pijn op korte termijn, maar wat ze niet zagen aankomen was hoe ernstig en destructief de effecten zouden zijn. De consumentenprijzen liepen uit de hand, hyperinflatie sloeg toe, het bbp daalde met 40%.
De shocktherapie-inzinking in Rusland was dieper en langer dan de Grote Depressie met een grote marge. Het was een ramp voor gewone Russen…. Alcoholisme, ondervoeding bij kinderen en criminaliteit gingen door het dak.
De levensverwachting voor Russische mannen daalde met 7 jaar, meer dan enig industrieel land ooit in vredestijd heeft meegemaakt. Rusland kreeg niet van de ene op de andere dag een vrije markt. In plaats daarvan ging het van een stagnerende economie naar een uitgehold wrak gerund door zionisten / oligarchen.
Als alleen het afschaffen van prijscontroles en overheidswerkgelegenheid geen welvaart creëerde, maar de economie vernietigde en enorme aantallen mensen doodde, dan was de snelle overgang naar “vrije markten” duidelijk niet de oplossing. …
Gedurende de jaren 1980 overwoog China om hetzelfde soort plotselinge hervormingen door te voeren die Rusland nastreefde. Het idee om met een schone lei te beginnen was aantrekkelijk, en shocktherapie was dat wel breed gepromoot door (gerespecteerde) economen… Maar uiteindelijk besloot China om geen shocktherapie te implementeren. In plaats van de hele (economie) in één keer omver te werpen, hervormde China zichzelf op een geleidelijke en experimentele manier.
Marktactiviteiten werden getolereerd of actief bevorderd in niet-essentiële delen van de economie. China implementeerde een beleid van dual track pricing…. China leerde van.. de meest ontwikkelde landen ter wereld, landen als de VS, het VK, Japan en Zuid-Korea. Elk van hen beheerde en plande de ontwikkeling van hun eigen economieën. en markten, die industrieën in een vroeg stadium beschermen en investeringen beheersen.
Westerse vrijemarkteconomen dachten dat dit systeem een ramp zou zijn …. Maar de Chinese leiders luisterden niet, en terwijl Rusland instortte na het volgen van het “schoktherapie” -programma, zag China opmerkelijk succes.
De staat behield de controle over de ruggengraat van de industriële economie, evenals het eigendom over het land. Naarmate China groeide in de nieuwe dynamiek van zijn economie, werden staatsinstellingen niet gedegradeerd tot fossielen uit het verleden, maar waren ze vaak de aanjagers aan de grens van nieuwe industrieën, die hun eigen groei beschermden en garandeerden. China is vandaag de dag geen vrijemarkteconomie in welke zin van het woord dan ook. Het is een door de staat geleide markteconomie. De overheid is effectief eigenaar van alle grond en China maakt gebruik van staatseigendom door marktconcurrentie om de economie te sturen.
De shocktherapie-aanpak die over de hele wereld werd bepleit, was een mislukking. Terwijl Rusland instortte na zijn plotselinge overgang, stelden de geleidelijke hervormingen van China het in staat om te overleven. En dat maakte het verschil.” Hoe China (eigenlijk) rijk is geworden”, You Tube.
Het feit dat Chinese staatsbedrijven worden afgeschermd van buitenlandse concurrentie en overheidssubsidies ontvangen, heeft buitenlandse bedrijven boos gemaakt die denken dat China een oneerlijk voordeel heeft en zich niet aan de regels houdt. Dat is zeker terechte kritiek, maar het is ook waar dat de unilaterale sancties van Washington – die nu zijn opgelegd aan ongeveer een derde van alle landen in de wereld – ook een duidelijke schending van de WTO-regels zijn.
In ieder geval is china’s benadering van de markt onder Xi op zijn best ambivalent geweest. En terwijl “het aandeel van de staatssector in de industriële productie daalde van 81% in 1980 tot 15% in 2005”, heeft Xi er (in de geest van hervorming) ook voor gezorgd dat de CCP meer invloed heeft op het bedrijfsbeheer en de besluitvorming van bedrijven. Natuurlijk is niets van dit alles goed gevallen bij titanen van Amerikaanse en EU-bedrijven die er vast van overtuigd zijn dat zakelijke belanghebbenden de dienst moeten uitmaken. (zoals ze dat in het Westen doen.)
Het grotere probleem is echter niet dat China zijn staatsbedrijven subsidieert of zelfs dat China binnen het volgende decennium de grootste economie ter wereld zal worden. Dat is het probleem niet. Het echte probleem is dat China zich niet heeft geassimileerd in de door Washington geleide “op regels gebaseerde orde” zoals oorspronkelijk werd verwacht. Het is een feit dat Chinese leiders sterk patriottisch zijn en niet van plan zijn een vazalstaat te worden in het wereldwijde imperium van City of Londens vazal Uncle Sam. Dit is een belangrijk punt waar politiek analist Alfred McCoy licht op werpt in een artikel op Counterpunch:
De toenemende controle van China over Eurazië vertegenwoordigt duidelijk een fundamentele verandering in de geopolitiek van dat continent. Ervan overtuigd dat Beijing het mondiale spel zou spelen volgens de Amerikaanse regels, maakte het buitenlands beleid van Washington in 2001 een grote strategische misrekening door het toe te laten aan de Wereldhandelsorganisatie (WTO).
“Over het hele ideologische spectrum deelden wij in de Amerikaanse gemeenschap voor buitenlands beleid,” bekenden twee voormalige leden van de regering-Soetoro (Obama), “de onderliggende overtuiging dat de Amerikaanse macht en hegemonie China gemakkelijk naar de zin van de Verenigde Staten konden vormen … Alle partijen in het beleidsdebat hebben zich vergist.”
In iets meer dan een decennium na de toetreding tot de WTO groeide de jaarlijkse export van Beijing naar de VS bijna vervijfvoudigd en stegen de buitenlandse valutareserves van slechts $ 200 miljard tot een ongekende $ 4 biljoen in 2013. De opkomst van China en de val van de VS, Counterpunch
Het is duidelijk dat de mandarijnen van het Amerikaanse buitenlandse beleid een catastrofale inschattingsfout hebben gemaakt met betrekking tot China, maar nu is er geen manier om de schade ongedaan te maken. China zal niet alleen naar voren komen als ‘s werelds grootste economie, het zal ook zijn eigen lot beheersen in tegenstelling tot westerse landen die zijn opgenomen in het door jezuïeten, zionisten oligarchen geleide systeem (WEF) dat alles beslist, van klimaatbeleid tot verplichte vaccinatie, en van transgendertoiletten tot oorlog in Oekraïne.
Dit beleid wordt allemaal bepaald door Jezuïeten/zionisten oligarchen die de politici, de ”media” en de uitgestrekte diepe staat controleren. Nogmaals, het probleem met China is niet de omvang of het geld; het gaat om controle. China controleert momenteel zijn eigen toekomst onafhankelijk van de “op regels gebaseerde orde”, waardoor het een bedreiging vormt voor datzelfde systeem.
Als we opnieuw naar de eerste grafiek (hierboven) kijken, kunnen we begrijpen waarom Washington zich haastte in zijn proxy-oorlog met Rusland. Immers, als China in staat zou zijn om zijn hogesnelheidsspoorwegnetwerk in slechts 12 jaar over heel China te verspreiden, wat zullen de komende 12 jaar dan brengen? Dat is wat Washington zorgen baart.
De opkomst van China als regionale hegemonie op het Aziatische continent is op dit moment een bijna-zekerheid. Wie kan het tegenhouden?
Niet Washington. De VS en de NAVO zijn momenteel verzand in Oekraïne, hoewel Oekraïne een lanceerplatform zou moeten zijn voor het verspreiden van Amerikaanse militaire bases over Centraal-Azië en (uiteindelijk) het omsingelen, isoleren en indammen van China. Dat was het plan, maar het plan lijkt elke dag minder waarschijnlijk. En denk aan het belang dat nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski bijna 3 decennia geleden in zijn klassieker The Grand Chessboard hechtte aan Eurazië. Hij zei:
“Eurazië is het grootste continent ter wereld en is geopolitiek axiaal. Een macht die Eurazië domineert, zou twee van ‘s werelds drie meest geavanceerde en economisch productieve regio’s beheersen. Ongeveer 75 procent van de wereldbevolking woont in Eurazië, en het grootste deel van de fysieke rijkdom van de wereld is daar ook, zowel in de ondernemingen als onder de grond. Eurazië is goed voor 60 procent van het BNP van de wereld en ongeveer driekwart van ‘s werelds bekende energiebronnen.” (Het grote schaakbord: Amerikaans primaat en zijn geostrategische imperatieven, Zbigniew Brzezinski, p.31)
De consensus onder de mucky-mucks van het buitenlands beleid is dat de Verenigde Staten de dominante speler in Centraal-Azië moeten worden als ze hopen hun huidige verheven positie in de wereldorde te behouden. Voormalig onderminister van Defensie Paul Wolfowitz ging zelfs zo ver om te zeggen dat de “topprioriteit” van Washington moet zijn “om te voorkomen dat er opnieuw een nieuwe rivaal opduikt, hetzij op het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie of elders, die een bedreiging vormt in de orde van die welke voorheen door de Sovjet-Unie werd gevormd.”
De gevoelens van Wolfowitz worden nog steeds herhaald in alle recente Amerikaanse nationale veiligheidsdocumenten, waaronder de Nationale Veiligheidsstrategie en de Nationale Defensiestrategie. De experts zijn het allemaal eens over één ding en één ding alleen; dat de VS moeten zegevieren in hun plan om Centraal-Azië te controleren.
Maar hoe waarschijnlijk is dat nu? Hoe waarschijnlijk is het dat Rusland uit Oekraïne zal worden verdreven en zal worden verhinderd om zich in Eurazië tegen de VS te verzetten? Hoe waarschijnlijk is het dat china’s Belt and Road Initiative zich niet zal uitbreiden over Azië en naar Europa, het Midden-Oosten, Afrika en zelfs Latijns-Amerika? Bekijk dit korte fragment over china’s Belt and Road-plan:
China bouwt ‘s werelds grootste economische ontwikkelings- en bouwproject ooit: de Nieuwe Zijderoute. Het project beoogt niet minder dan een revolutionaire verandering in de economische kaart van de wereld… De ambitieuze visie is om de oude zijderoute nieuw leven in te blazen als een moderne doorvoer-, handels- en economische corridor die van Shanghai naar Berlijn loopt. De ‘Weg’ zal China, Mongolië, Rusland, Wit-Rusland, Polen en Duitsland doorkruisen, zich uitstrekken over meer dan 8.000 mijl, waardoor een economische zone ontstaat die zich uitstrekt over een derde van de omtrek van de aarde.
Het plan voorziet in de aanleg van hogesnelheidstreinen, wegen en snelwegen, energietransmissie- en distributienetwerken en glasvezelnetwerken. Steden en havens langs de route zullen worden gericht op economische ontwikkeling.
Een even essentieel onderdeel van het plan is een op zee gebaseerde “Maritieme Zijderoute” (MSR) -component, net zo ambitieus als het op het land gebaseerde project, dat China verbindt met de Perzische Golf en de Middellandse Zee via Centraal-Azië en de Indische Oceaan. Wanneer het voltooid is, net als de oude zijderoute, zal het drie continenten verbinden: Azië, Europa en Afrika. (en nu Latijns-Amerika)De keten van infrastructuurprojecten zal ‘s werelds grootste economische corridor creëren, met een bevolking van 4,4 miljard en een economische output van $ 21 biljoen …
Voor de wereld in het algemeen zijn haar beslissingen over de Weg niets minder dan gewichtig.Het enorme project heeft het potentieel voor een nieuwe renaissance in handel, industrie, ontdekking, denken, uitvinding en cultuur die goed zou kunnen wedijveren met de oorspronkelijke zijderoute. Het wordt ook met de dag duidelijker dat geopolitieke conflicten over het project kunnen leiden tot een nieuwe koude oorlog tussen Oost en West om dominantie in Eurazië. De uitkomst is verre van zeker. (“Nieuwe zijderoute kan de wereldeconomie voor altijd veranderen“, Robert Berke, olieprijs)
De toekomst is China
Het “kenmerkende infrastructuurproject” van Xi Jinping hervormt de handelsbetrekkingen in Centraal-Azië en over de hele wereld. Het BRI zal uiteindelijk meer dan 150 landen en een groot aantal internationale organisaties omvatten. Het is zonder twijfel het grootste infrastructuur- en investeringsproject in de geschiedenis dat 65% van de wereldbevolking en 40% van het wereldwijde bbp zal omvatten. De verbeteringen aan weg-, spoor- en zeeroutes zullen de connectiviteit enorm vergroten, de verzendkosten verlagen, de productiviteit verhogen en de wijdverspreide welvaart vergroten. De Belt and Road is China’s poging om de afbrokkelende post-WW2 “op regels gebaseerde” orde te vervangen door een systeem dat de soevereiniteit van naties respecteert, unilateralisme verwerpt en vertrouwt op marktgebaseerde principes om een meer rechtvaardige verdeling van rijkdom te beïnvloeden.
Het BRI is China’s blauwdruk voor een Nieuwe Wereldorde. Het is het gezicht van het kapitalisme van de 21e eeuw en het zal ongetwijfeld de locus van de wereldmacht naar het oosten verschuiven naar Beijing, dat de facto het centrum van de wereld zal worden.
