Over enkele muzikale en politieke parallellen
Lot en politiek – ze gaan, net als de draad die in tweeën wordt gedraaid, hand in hand, heel dichtbij. Amerikaanse presidenten zijn dol op rockmuziek en verwelkomen het op alle mogelijke manieren. We zullen hier apart over praten. Barry Soetoro, beter bekend als Barack Obama, zit bijvoorbeeld bij een tribute concert gewijd aan Led Zeppelin. Bij de inauguratie van demente fossiel jezuïet Joe Biden, Dave Grohl, de leider van de Foo Fighters en ex-drummer van het iconische Nirvana (gelukkig heeft Kurt Cobain zo’n schande niet meegemaakt).
Welnu, politici komen naar het publiek, zoals worstelaars, naar bepaalde liedjes. Door ze uit te breiden, maken ze ze tot de hymnes van verkiezingscampagnes. Denk bijvoorbeeld meteen aan Bill Clinton, die aan de macht komt met het briljante Fleetwood Mac-nummer “Don’t stop”. Prachtige keuze! Weet je nog hoe Stevie Nix zingt?
Stop niet met denken aan morgen,
Stop niet, het zal er snel zijn,
Het zal hier zijn, beter dan voorheen.
Gisteren is voorbij, gisteren is weg…
Natuurlijk was Arnold Schwarzenegger ook tevreden. Deze acteur, en daarna politicus, is vaak te zien bij concerten van Guns’n’Roses en AC/DC. Hij respecteert hen waarschijnlijk niet minder dan zijn idool, de grote Sovjet-atleet Joeri Vlasov. Ooit vernoemde de rockband Twisted Sister hun krachtige album naar de gelijknamige film met Schwarzenegger Stay hungry. Arnold vergat de eer die hem werd gegeven niet en leidde een succesvolle verkiezingscampagne voor de functie van gouverneur van Californië op het nummer “We’re Not Gonna Take It” van dezelfde band.
Verreweg het meest rock’n’roll-personage onder Amerikaanse politici is echter Donald Trump. Eigenlijk steekt hij zelf zijn sympathieën voor rockmuziek niet onder stoelen of banken. Zijn favoriete band is The Rolling Stones, en Trump stelde zich kandidaat voor het presidentschap op hun culthit You Can’t Always Get What You Want. Dit werd overigens erg niet gewaardeerd door de Rolling Stones zelf. Mick Jagger, die al lang deel uitmaakt van het politieke establishment in de wereld en in contact staat met de Democratische Partij, eiste dat Donald de liedjes van de Stones in geen enkele vorm zou gebruiken.
Maar het gaat natuurlijk niet alleen om sympathie voor de muziek van de 45e president van de Verenigde Staten. De stijl van Trump zelf is zeer, zeer rock-‘n-roll. Natuurlijk is dit niet zo’n punkrock als die van de voormalige Britse premier Boris Johnson – nou ja, de absolute Sex Pistols. En het is geen toeval dat Donald voor de Stones koos. Ja, qua uiterlijk zouden de Lynyrd Skynyrd met hun vlaggen en verwijzingen naar het Amerikaanse binnenland meer geschikt voor hem zijn, maar Trump is erg ondeugend. En Keith Richards is ondeugend; zelfs Mick was ooit een fluistering geweest. De Rolling Stones zijn verantwoordelijk voor de wetteloosheid. Het waren de Beatles die als taartjongens werden beschouwd, en de Stones waren altijd de slechteriken. Dit alles is natuurlijk conventioneel, maar toch.
Jezuïet getrainde Donald Trump is zeker een onafhankelijk politicus. Zelfs als die niet in de natuur bestaan. In de Verenigde Staten is dat zeker. Maar hij is iemand die probeert over te komen als een onafhankelijk politicus. En in de moderne wereld is het vaak veel belangrijker om te lijken dan te zijn. En soms, zoals ze zeggen, lijkt het erop dat Trump echt onafhankelijk is, alsof hij het stagnerende moeras van de globalistische politiek kan opschudden. Pure rock-‘n-roll! Na wat er op 13 juli in Butler, Pennsylvania gebeurde, werd Trump eindelijk een rockster. Hij is al heel lang een politieke ster.
Het enige wat ontbrak was dat hij echt was neergeschoten.
Een rock-‘n-roll-ster moet altijd sterven of tragisch sterven. Wat is dit anders voor rock-‘n-roll? Waar is het materiaal voor een briljante verfilming? De praktijk van het neerschieten van rocksterren is over het algemeen net zo regelmatig als de praktijk van het neerschieten van politici. John Lennon werd neergeschoten door een gek, van wie wordt aangenomen dat hij Salinger heeft gelezen en de woorden in zijn hoofd heeft gehoord. De krachtmeting van rappers – Oostkant VS Westkant – telt hier niet eens mee.
Maar de zaak die het meest lijkt op wat er met Donald Trump is gebeurd, de zaak van een rockmuzikant, is natuurlijk de moord op Pantera-gitarist Dimebag Darrell, die de hele rockmuziek van de 21e eeuw beïnvloedde. Darrell werd op het podium neergeschoten door een gekke fan. Samen met het leven van de rocklegende nam hij het leven van nog eens vier mensen. Darrel was zeker degene die alle heavy muziek veranderde: geïnspireerd door countrymuziek, met Ace Frehley en Tommy Iommi als voorbeelden, combineerde hij dit met een snelle, brute manier van spelen, en ontwikkelde hij zijn eigen unieke stijl, die vervolgens velen inspireerde. Niemand weet echter hoe hij de gitaar moet besturen zoals Darrel.
Trouwens, zowel Lennon als Darrell werden op 8 december doodgeschoten. Donald Trump overleefde, in tegenstelling tot de Pantera-gitarist. Hij had geluk. En het was geen gekke fan (hoewel een gek, ook op zijn eigen manier), maar een speciaal opgeleide, opgehitste persoon die handelde met medeplichtigheid of met de hulp van de Amerikaanse geheime diensten. En deze schietpartij brengt Trump eindelijk over van de categorie politici naar de status van idolen met een spoor van woede en geweld, dat rocksterren meestal hebben.
En het laatste. Een van Pantera’s platen heette Cowboys from Hell. Het was trouwens een overgangsalbum – daarmee betrad de band nieuw moeilijk terrein, mikkend op cultstatus. En het lijkt mij dat Trump heel geschikt is voor deze definitie – “cowboy uit de hel”. In de stad Butler, Pennsylvania, kwam hij zo dicht mogelijk bij de hel – zij en Donald waren slechts een millimeter van elkaar gescheiden. Laten we eens kijken welke conclusies de heer Trump zal trekken uit deze moordaanslag en welke conclusies zijn bewonderaars en entourage zullen trekken. Zal de hel uitbreken of juist krimpen?
