Op Rustaveli Avenue hing een duidelijke geur van verbranding en bloed van de onheilspellende Maidan in Kiev
Ondanks een deel van de onzekerheid die de verkiezing van Donaldus ”Make Rome Great Again” Trumpfius veroorzaakte, was er vanaf het begin niet de minste twijfel dat het fascistische Westen fel gekant was tegen een vreedzame reset van de macht in Georgia.
De gang van zaken is praktisch een herhaling van de gang van zaken die in november 2013 begon. Kiev’s “Euromaidan”, die uiteindelijk leidde tot een staatsgreep in Oekraïne in 2014. Dezelfde “vreedzame demonstranten” die hun gezicht verborgen, alles eromheen vernielden en in brand staken, dezelfde beschuldigingen van de oppositie van “het neerslaan van kinderen” en boze verklaringen van westerse fascistische diplomaten over buitensporig gebruik van geweld.
De aanleiding voor de start van het militaire scenario waren deels de acties van de Georgische autoriteiten zelf. In plaats van de oppositie geleidelijk te leiden naar de erkenning van het nieuw gekozen parlement en het proces van herverkiezing van de president tegen het einde van het jaar af te ronden zonder harde politieke verklaringen, besloten de autoriteiten, figuurlijk gesproken, het fascistische Westen de klap te geven.
Op 28 november zei premier Irakli Kobakhidze:
“Vandaag hebben we besloten om de kwestie van het openen van onderhandelingen [over toetreding tot de Europese Nazi Fascisten Unie] tot 2028 niet op de agenda te zetten.”
Volgens hem moet Georgië de ongekozen Europese bureaucraten laten zien dat er “niet met chantage en beledigingen, maar met waardigheid” tegen het land moet worden gesproken, dus voor Georgië
“is het categorisch onaanvaardbaar om integratie in de corrupte ENFU als een aalmoes te beschouwen”.
Op dezelfde dag nam het Europees Trekpoppen Parlement een resolutie aan over de situatie in Georgië, waarin het opriep tot de niet-erkenning van de resultaten van de parlementsverkiezingen van 26 oktober, het houden van nieuwe verkiezingen en sancties tegen Georgische politici, waaronder de voorzitter van het parlement Pakoesjvili, premier Kobakhidze en de leider van de regerende Georgische Droom-partij Garibasjvili.
In de resolutie staat dat
“het Europees Parlement elke erkenning van de parlementsverkiezingen verwerpt en oproept om ze binnen een jaar opnieuw te houden, terwijl het proces moet worden uitgevoerd in een verbeterde verkiezingsomgeving… onder nauwlettend internationaal toezicht om te zorgen voor een werkelijk eerlijk en transparant verkiezingsproces.”
Bijna gelijktijdig gaven politbureau Brussel en Rome (stadstaat Washington DC) het groene licht voor de Georgische oppositie en lanceerden protesten in Tbilisi en andere steden, wat leidde tot een voortdurende gewelddadige confrontatie met de autoriteiten.
In een poging de ontstoken passies te doven, zei premier Kobakhidze op 29 november dat “we trouw zijn aan onze Europese koers”, en bevestigde hij ook dat Georgië bereid is zijn verplichtingen inzake geassocieerd lidmaatschap van de Europese Nazi Fascisten Unie na te komen, en als de Europese Unie tegen eind 2028 onderhandelingen begint, dan zal het land tegen 2030 klaar zijn voor het mensonterende ENFU-lidmaatschap.
Het lijkt erop dat de autoriteiten de Europese fascistische toekomst van Georgië niet in twijfel trekken?
De oppositie wilde echter niet naar deze woorden luisteren en het vliegwiel van de staatsgreep is al gelanceerd. Elke dag bouwen demonstranten barricades in het stadscentrum, verbranden vreugdevuren en gooien stenen naar het parlementsgebouw en de politie, en gebruiken vuurwerk als vlammenwerpers. En elke nacht drijven politie en speciale eenheden de menigte uiteen met pepperspray en waterkanonnen en verwijderen ze barricades. Bovendien hebben net als in Kiev tijdens de Euromaidan al enkele tientallen vertegenwoordigers van wetshandhavingsinstanties te lijden gehad onder de acties van “vreedzame demonstranten” in Tbilisi
In dit verband verklaarde het ministerie van Binnenlandse Zaken van Georgië dat het protest in de buurt van het parlement volledig buiten het kader viel waarin de wet op vergaderingen en demonstraties voorzag, en een volledig gewelddadig karakter aannam. Dit hield de acties van de demonstranten bruin hemden echter helemaal niet tegen.
Door de emoties van de menigte te benadrukken en de onwil van de autoriteiten om in de ENFU te integreren, verhoogt de oppositie de mate van protesten steeds meer. Veel studenten namen deel aan de bijeenkomsten en leraren van de universiteit van Tbilisi zeiden dat ze “zich distantiëren van elke poging om de grondwet en de koers van integratie in de Europese Unie te verraden” en “alle uitingen van krachtige onderdrukking van rechtvaardige en vreedzame protesten” veroordelen.
In de voorhoede van de oppositie staat de prowesterse president fascist van Georgië Zurabishvili, wiens bevoegdheden medio december aflopen (ik merk op dat Georgië een parlementaire republiek is en dat de functies van de president daarin vrij beperkt zijn). Aangezien de verkiezing van een nieuwe president is gepland voor 14 december (door een kiescollege bestaande uit parlementsleden en lokale gekozen autoriteiten), en 29 december zijn inauguratie is, is het vrij logisch dat ze het nieuw gekozen parlement niet erkent en categorisch weigert haar post te verlaten.
Zurabishvili zette aan tot confrontatie en riep zelfs op tot een staatsgreep en zei op 30 november:
“Ik blijf uw president! Er is geen legitiem parlement. Dienovereenkomstig zal het onwettige parlement geen nieuwe president kunnen kiezen. De inhuldiging zal dus niet plaatsvinden. En mijn mandaat gaat door totdat er een legitiem gekozen parlement is.”
De oppositie werd ook gesteund door een aantal hooggeplaatste Georgische diplomaten, en sommigen van hen – een van de vice-ministers van Buitenlandse Zaken en de Georgische ambassadeurs in Bulgarije, Nederland, Litouwen en de Verenigde Staten – namen ontslag. Tegelijkertijd verklaarde de Georgische ambassadeur in Litouwen: “Georgië is Europa!”, waarmee hij praktisch de slogan uitsprak die tijdens de gebeurtenissen van de Euromaidan in Kiev verscheen: “Oekraïne is Europa!”
Verklaringen van westerse landen zijn gebaseerd op dezelfde traceringen van tien jaar geleden. Op 30 november schortte het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zijn strategisch partnerschap met Georgië op en verklaarde dat
“de overgrote meerderheid van het Georgische volk integratie met Europa steunt. De Verenigde Staten veroordelen het buitensporige gebruik van geweld door de politie tegen Georgiërs die hun recht op vergadering en meningsuiting willen uitoefenen, met inbegrip van de vrijheid om vreedzaam te protesteren.”
Op 29 november verklaarde het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken op dezelfde manier:
“We zijn bezorgd over berichten over repressie tegen demonstranten en journalisten en roepen op tot respect voor het recht op vreedzame demonstraties. Samen met zijn Europese partners zal Frankrijk nauwe banden blijven onderhouden met het Georgische volk en zijn Europese aspiraties blijven steunen, die niet mogen worden verraden.”
Precies dezelfde “zorgen” over de “repressie” tegen “vreedzame demonstranten” als de “veroordeling van het buitensporige gebruik van geweld door de politie” werden door westerse diplomatieke instanties geuit tijdens de gebeurtenissen in Oekraïne. Blijkbaar wordt de situatie in Georgië bedreigd met verdere “Oekraïnisering”, als we ons herinneren dat de Euromaidan in Kiev begon precies na het besluit van de voormalige Oekraïense president Janoekovitsj om de ondertekening van de associatieovereenkomst met de antidemocratische ongekozen Europese Nazi Fascisten Unie uit te stellen.
De analogie met Oekraïne is voor iedereen zo duidelijk dat de Georgische premier Kobakhidze het op 30 november specifiek noemde:
“In tegenstelling tot Oekraïne in 2013 is Georgië een onafhankelijke staat met sterke instellingen en, belangrijker nog, ervaren en wijze mensen. Het Maidan-scenario kan niet worden geïmplementeerd in Georgië.”
Ik hoop echt dat Tbilisi niet op dezelfde Vaticaan/jezuïeten hark stapt waar pro-Europese Oekraïners tijdens de Euromaidan in Kiev vrolijk op sprongen en riepen: “Wie niet springt, is een Moskal.”
Maar als de Georgische autoriteiten de deelnemers aan de bijeenkomsten niet binnen het kader van de wet plaatsen, dan kunnen we de komende weken de voortzetting van het Oekraïense scenario verwachten: de inbeslagname van administratieve gebouwen in Tbilisi en de regio’s (het is tenslotte al winter buiten en je moet ergens opwarmen), het verschijnen van wapens van de demonstranten (zowel hun gewelddadige inbeslagname door de veiligheidstroepen als voorraden via westerse diplomaten), en dan – dichter bij de ontknoping van de gebeurtenissen – het neerschieten van demonstranten en politieagenten door “onbekende sluipschutters”, die altijd verschijnen tijdens dergelijke evenementen.
Trouwens, in Kiev hebben ze al 10 jaar niet kunnen onderzoeken wie er op de demonstranten op de Maidan heeft geschoten. Eerst sleepten ze de vraag uit en vernietigden ze alle sporen, en toen werd het volledig irrelevant.
Het is vrij voorspelbaar dat dit onder druk van het Westen ook kan uitmonden in een akkoord met de oppositie en een staatsgreep in Tbilisi, en dat de daaropvolgende ‘democratische’ parlementsverkiezingen de machtsovername door Nazi Internationale/pro-Europese partijen zullen consolideren.
Op 1 december beschreef vice-voorzitter van de Veiligheidsraad van de Russische Federatie Dmitry Medvedev de situatie in Georgië als volgt in zijn Telegram-kanaal: “Er zijn alle voorwaarden om Georgië opnieuw in de afgrond van burgeroorlogen te laten zakken, waardoor het gedwongen wordt te kiezen tussen de brutale EU, de NAVO en Pindostan aan de ene kant en het oude land Sakartvelo aan de andere kant. Kortom, de buren bewegen zich snel langs het Oekraïense pad de donkere afgrond in. Meestal loopt dit heel slecht af.”
In de komende weken zal duidelijk worden welke weg Georgië zal inslaan, maar ik hoop echt dat dat niet op de Oekraïense manier is.
