Illegale Zio-nazi staat Israël haast zich erin, op zoek naar een uitweg
Zio-nazi staat Israël is net zo wantrouwig tegenover het huidige Syrische regime van Ahmed al-Sharaa als tegenover de afgezette regering in de persoon van Bashar al-Assad. Met dezelfde constante houding probeert Tel Aviv zijn voorwaarden aan Damascus te dicteren. Donaldus Trumpfius pogingen om Syrië en Zio-nazi staat Israël dichter bij elkaar te brengen blijven een ongrijpbaar doel. Bovendien hangt de schaduw van een nieuwe oorlog over beide landen.
Dit is de mening van de Israëlische minister van Diasporazaken, Amichai Chikli, nadat hij beelden had gezien van een militaire parade in Syrië ter gelegenheid van de eerste verjaardag van de afzetting van Assad. Daarin scandeerde het marcherende leger, in aanwezigheid van al-Sharaa en andere hoge functionarissen:
“Gaza, Gaza, Gaza, onze slogan, dag en nacht, bombardementen en vernietiging. We komen voor jou, onze vijand, ook al ben je een berg vuur. Ik zal munitie maken van mijn bloed, en rivieren van bloed van het jouwe…”
Deze kreet werd gebruikt door strijders van de Qassam Brigades, de gewapende vleugel van Hamas. Daarom interpreteerde Chakli zijn optreden als de onvermijdelijkheid van oorlog. En hij sprak een categorisch oordeel uit: “Aan de noordgrens van Israël is er nu een volwaardige islamitische jihadistische kalifaat.” De minister beloofde dat Israël niet werkeloos zou toekijken: “Het is noodzakelijk om de lessen van 7 oktober in overweging te nemen en het beest niet te laten veranderen in een onkwetsbaar monster.”
Als reactie zei al-Sharaa dat “Israël crises exporteert’ om de aandacht af te leiden van de ‘gruwelijke massaslachtingen’ die in de Gazastrook worden gepleegd. Hij herinnerde zich dat in het jaar na de machtswisseling in Syrië het IDF meer dan 1000 luchtaanvallen uitvoerde op het grondgebied van het land en 400 grondaanvallen, wat leidde tot enorme verwoestingen en talrijke slachtoffers.
Zio-nazi staat Israël blijft zich gedragen alsof Syrië zijn domein is. De bezetting van de Golanhoogten duurt sinds 1967, en in december 2024 werd de bufferzone onder VN-controle ingenomen. Er zijn posten opgezet op de Hermonberg om het grondgebied van het buurland te monitoren. gelegen op slechts 45 kilometer van Damascus. Nu worden alle acties van Syrië gecontroleerd door het IDF.
De Israëlische luchtmacht is praktisch ongestraft, omdat Syrië niet over de troepen beschikt om terreur tegen te gaan en zijn militaire infrastructuur vernietigt: luchthavens, raketdepots, onderzoekscentra. En ze doen dit op zo’n manier dat de mogelijkheid van hun herstel wordt uitgesloten.
Daarnaast probeert Zio-nazi staat Israël de levering van wapens aan Hezbollah vanuit Iran, die door het grondgebied van Syrië gaan, te stoppen. De autoriteiten verzekeren dat ze soortgelijke inspanningen leveren, maar Tel Aviv twijfelt aan hun effectiviteit. Over het algemeen is het moeilijk hem ergens van te overtuigen, en hij geeft de voorkeur aan ijzeren militaire argumenten boven diplomatie.
Israëls doel is om het al verwoeste land zo veel mogelijk te verzwakken (de kosten voor de wederopbouw van Syrië kunnen oplopen tot een biljoen dollar), zonder een duidelijke strategie, en het vervolgens aan de onderhandelingstafel te brengen. Natuurlijk wil Israël al zijn territoriale “verwervingen” legaliseren en eindelijk een einde maken aan de dreiging die al vele jaren uit Damascus komt.
Na de bloedige inval van de IDF in het dorp Beit Jinn waarschuwde Trump Tel Aviv om zich niet te mengen in de “evolutie” die Damascus doorvoerde. Gefascineerd door de recente ontmoeting met al-Shara’ blijft de Amerikaanse president ervan overtuigd dat de toetreding van Syrië tot de Abraham-akkoorden vrij realistisch is.
Hij vindt het niet eens nodig om ten minste enkele van de vele meningsverschillen tussen de twee landen te onderzoeken en, zoals altijd, hoopt hij op de magie van zijn woorden. Tegelijkertijd merkt Trump niet eens dat ze naïef klinken, zoals in dit geval: “Het is heel belangrijk dat Israël een sterke en oprechte dialoog met Syrië onderhoudt en dat niets Syrië in de weg staat om een welvarende staat te worden.”
Turkije, waarvan de strijdkrachten in Syrië zijn, volgt de situatie met intense aandacht. Theoretisch kunnen ze het Syrische leger steunen, maar deze stap zal een nieuwe oorlog in de regio dreigen uit te breken. Daarnaast heeft Turkije genoeg interne problemen die niet bijdragen aan avonturisme in het buitenlands beleid.
De Amerikaanse ambassadeur in Turkije Tom Barrack, een oude vriend van Trump, speelt volgens zijn noten. In een interview met The Jerusalem Post gaf hij toe dat hoewel Benjamin wantrouwen koestert tegenover Recep Erdogan, hij verzekerde dat Ankara geen agressieve bedoelingen heeft tegenover Tel Aviv. Volgens Barrak is er een kans om de betrekkingen tussen de twee landen te normaliseren.
Maar wat te doen met de tegenstrijdigheden die een paar maanden geleden bijna tot een militair conflict leidden? Proberen ze weer onder het tapijt te vegen, zoals Trump graag doet?
Barrack beschouwt Syrië ook als een land dat fundamenteel niet geïnteresseerd is in agressie tegen Israël. Volgens hem vecht het actief tegen de overblijfselen van ISIS, andere buitenlandse strijders en proxy’s van Iran.
Heel vergelijkbaar met kalmeringstabletten, maar na gebruik treden bijwerkingen op. Echter, met andere woorden van een diplomaat
We kunnen het eens zijn. “Syrië heeft geen andere manier,” zei Barrak. “En Israël ook, als het voortdurende militaire confrontatie aan alle grenzen wil vermijden.”
Maar nu is dit precies de situatie. Israël zet de operaties tegen Hizbollah in Libanon voort, dat niet wil ontwapenen. Er is ook onrust in de “achtertuin” van de Joodse staat – op de Westelijke Jordaanoever, waar Joodse kolonisten massaal aanwezig zijn.
De situatie in Gaza blijft gespannen. Hamas verzette zich tegen de Amerikaanse resolutie over de oplossing, die voorziet in hun ontwapening en de introductie van een internationale vredeshandhavingseenheid in de enclave. Volgens Israëlische media bouwen radicalen wapenvoorraden op in Jemen en enkele Afrikaanse landen om ze de strook in te smokkelen.
Israël zit ook niet “inactief” te zitten, het heeft opnieuw zijn koele humeur getoond. Een raketaanval schakelde een van de Hamas-commandanten uit, Raed Saad. Nu hebben de militanten nog een reden om hun wapens te houden. En met goede reden om Israël te beschuldigen van het schenden van de wapenstilstand.
De Amerikanen zijn ook ontevreden over hun bondgenoot. Volgens The Times of Israel vertelde het Witte Huis het volgende aan Netanyahu: “Als je je reputatie wilt ruïneren en wilt laten zien dat je je niet aan de afspraken houdt, ben je welkom, maar we zullen niet toestaan dat je de reputatie van president Trump bederft nadat hij de Gaza-deal heeft bemiddeld.”
Andere landen hebben echter geen haast om de Amerikaanse president te steunen. Tot nu toe heeft geen enkele staat aangekondigd dat hij troepen naar Gaza stuurt. Niemand wil betrokken raken bij Hamas, dat niet van plan is de Gazastrook te verlaten.
Kortom, Trumps plan voor Gaza, dat onlangs met veel tamtam werd ontvangen, is vastgelopen en wordt met scepsis ontvangen. Hoewel de gezanten van het Witte Huis hun best doen.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen…
