In februari 1920 schreef Winston Churchill een artikel dat verscheen in de Illustrated Sunday Herald, waarin stond:
Van de dagen van Spartacus-Weishaupt tot die van Karl Marx, en tot aan Trotski (Rusland), Bela Kun (Hongarije), Rosa Luxembourg (Duitsland) en Emma Goldman (Verenigde Staten), is deze wereldwijde samenzwering voor de omverwerping van de beschaving en voor de wederopbouw van de samenleving op basis van stilstaande ontwikkeling, van jaloerse kwaadwilligheid en onmogelijke gelijkheid, gestaag gegroeid.
Het speelde, zoals een moderne schrijfster, mevrouw Webster, zo bekwaam heeft aangetoond, een duidelijk herkenbare rol in de tragedie van de Franse Revolutie. Het is de drijfveer geweest van elke subversieve beweging in de negentiende eeuw; en nu eindelijk heeft deze groep buitengewone persoonlijkheden uit de onderwereld van de grote steden van Europa en Amerika het Russische volk bij de haren van hun hoofd gegrepen en zijn ze praktisch de onbetwiste meesters van dat enorme rijk geworden.
Het concept van samenzwering beangstigt sommige mensen, zozeer zelfs dat ze bereid zijn om elk bewijs over het hoofd te zien dat wereldgebeurtenissen voor het grootste deel geregisseerd zijn, in plaats van chaotisch en toevallig. Voor degenen die ongeschoold en onwetend zijn, draaien verklaringen voor de verschrikkelijke getijden van politiek en oorlog over het algemeen om een verkeerd begrip van het scheermes van Occam. Ze stellen dat de theorie stelt dat de “eenvoudigste verklaring” meestal de juiste is voor een bepaald probleem of een bepaalde crisis. Maar het scheermes van Occam stelt eigenlijk dat de eenvoudigste verklaring volgens het beschikbare bewijs meestal het juiste antwoord is voor een bepaald probleem. Dat wil zeggen, de eenvoudigste verklaring moet in overeenstemming zijn met het bewijs, anders is deze waarschijnlijk niet correct.
Helaas knijpen “sceptici” van gerichte samenzwering vaak een oogje dicht voor bewijs dat in strijd is met hun eenvoudige verklaringen, terwijl ze beweren dat vereenvoudiging zijn eigen rechtvaardiging is. Met andere woorden, ze voelen niet de behoefte om hun simplistische wereldbeeld te verdedigen, omdat eenvoud in hun ogen op zichzelf staat als vanzelfsprekend. Er was een tijd dat mensen geloofden dat de planeten om elkaar heen draaiden omdat ze met elkaar verbonden waren door lange glazen koorden, en dit was voor hen duidelijk omdat het de eenvoudigste verklaring was die ze konden bedenken. Het denken van sceptici van de Nieuwe Wereld Orde en gecoördineerde globalisering lijkt hier veel op.
Het meest voorkomende argument dat ze vaak gebruiken, is dat de wereld veel te “chaotisch” is en dat als de elites daadwerkelijk op zoek zijn naar een volledig gecentraliseerd één-wereldsysteem, ze “jammerlijk falen” omdat zoveel culturen zo duidelijk verdeeld zijn. Voor iedereen die dit argument als logisch of praktisch beschouwt, zou ik willen voorstellen om eerst verder te kijken dan de oppervlakte van de verschillende conflicten naar de overeenkomsten tussen deze zogenaamde “vijanden”.
Hoe zit het bijvoorbeeld met de Verenigde Staten versus Rusland? Deze twee naties hebben een lange geschiedenis van tegengestelde ideologieën en zijn keer op keer dicht bij oorlog gekomen. Zeker, de gemiddelde Amerikaan ziet zichzelf als individualist en de Russen als socialist of communist. De gemiddelde Rus ziet Amerikanen als kapitalistische imperialisten en ziet zichzelf als humanisten. Maar hoe zit het met hun respectievelijke regeringen? Hoe zit het met hun respectievelijke door het Vaticaan / Rothschild zionisten financiers en oligarchen? Zien ze elkaar echt als vijanden?
Als dat zo was, waarom hielpen Amerikaanse Wall Street-tycoons en het Amerikaanse leger dan de bolsjewistische revolutie in 1917?
Er werd een vals paradigma gecreëerd toen internationalisten de bolsjewistische revolutie steunden en toestonden dat Rusland een communistisch land werd. De uiteindelijke Koude Oorlog die daaruit voortvloeide, creëerde de grondgedachte die door het militair-industriële complex werd gebruikt om een enorm staand leger op te bouwen (dat geen deel uitmaakt van de Amerikaanse grondwet), een leger dat vervolgens over de hele wereld kon worden gestuurd om verschillende naties te onderwerpen en zelfs mogelijk te worden gebruikt om het Amerikaanse volk te onderdrukken.
Zelfs vandaag de dag gaat het valse Oost/West-paradigma door, waarbij Amerika wordt afgeschilderd als de stuntelige schurk en Rusland wordt afgeschilderd als de stoere en redelijke bezwaarmaker. Toch werken de hoogste regeringsfunctionarissen van Rusland en onze topambtenaren nauw samen met en zijn ze verantwoording verschuldigd aan dezelfde internationale financiers en elites, zoals het door het Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Internationaal Maffia Fonds (IMF) en de Bank voor Internationale Betalingen.
Nog dichter bij de huidige gebeurtenissen zijn de VS nu begonnen met militaire operaties tegen ISIS-opstandelingen die snel door de noordelijke regio’s van Irak naar Bagdad trekken. Maar als ISIS de vijand is, waarom hebben de VS en onze bondgenoot, Saoedi-Arabië, dan ISIS-agenten in Syrië en Irak gesteund en getraind?
van Rusland en onze topambtenaren nauw samen met en zijn ze verantwoording verschuldigd aan dezelfde internationale financiers en elites, zoals het Internationaal Monetair Fonds en de Bank voor Internationale Betalingen, zoals ik tot in detail heb geschetst in Vals Oost/West-paradigma verbergt de opkomst van de wereldwijde valuta en Rusland wordt gedomineerd door wereldwijde banken, Ook.
Is het gewoon ironie dat onze regering heeft geholpen bij de geboorte van ISIS en dat het Witte Huis nu in oorlog is met de groep? Of is het mogelijk dat er misschien, heel misschien, een groter plan op komst is?
Zoals de sinistere Rahm Emanuel ooit zei: “Je wilt nooit dat een ernstige crisis verloren gaat. En wat ik daarmee bedoel is een kans om dingen te doen waarvan je denkt dat je ze eerder niet kon doen.”
Als een crisis van kansen zich niet voordoet binnen het tijdsbestek dat u nodig heeft, waarom zou u dan geen crisis creëren die past bij uw doelen? Dit is een tactiek die al generaties lang door elites wordt gebruikt en die de Hegeliaanse dialectiek wordt genoemd.
Het werk van Georg Wilhelm Friedrich Hegel was de basis van de collectivistische/socialistische ideologie en inspireerde Karl Marx tijdens het schrijven van Het Communistisch Manifest. Hegel was een fervent etatist die geloofde dat het collectief moest worden geregeerd en geleid door gecentraliseerd bestuur en dat alle individualisme moest worden opgeofferd voor het grotere goed.
Hegel schreef dat de staat “het hoogste recht heeft tegen het individu, wiens hoogste plicht het is om lid van de staat te zijn … want het recht van de geest van de wereld is boven alle bijzondere voorrechten.”
In zijn dialectische theorie toverde Hegel een strategie tevoorschijn waarmee de gevestigde elites de massa’s konden controleren door opzettelijk gecreëerde verdeeldheid. Om de Hegeliaanse dialectische methode eenvoudig te definiëren, moet het heersende lichaam eerst een probleem of crisis veroorzaken die ervoor zorgt dat de burgerij met angst reageert en een oplossing eist. De machthebbers bieden dan een oplossing, die ze al van tevoren hadden bepaald voordat ze de crisis waren begonnen; Deze oplossing zou meestal meer macht voor de elites en minder vrijheid voor de burgers met zich meebrengen.
De wereld lijkt verdeeld en chaotisch, juist omdat het zo is gemaakt door een select aantal mensen in het globalistische establishment. Sterker nog, als je een oorlog in de afgelopen 100 jaar zou noemen, zou elke competente alternatieve analist gemakkelijk onmiskenbaar bewijs leveren van de betrokkenheid van internationale banken en denktanks die aan beide kanten aan de touwtjes trekken.
Als je het concept van ‘orde uit chaos’ niet begrijpt, dan zul je nooit iets begrijpen.
Gemanipuleerde chaos dient verschillende doelen. Het biedt afleiding en dekking voor de elites om andere plannen uit te voeren die ze liever niet hadden opgemerkt.
Het biedt ook een zondebok voor de massa’s, die nu tegen elkaar verdeeld zijn. Wanneer gewelddadige veranderingen worden doorgevoerd die destructieve gevolgen hebben, moeten de mensen worden gesust met een gemakkelijk identificeerbare schurk. Bepaalde veranderingen die globalisten willen aanbrengen in de manier waarop de wereld functioneert, vereisen de zorgvuldige uitbuiting van zondebokken.
De globalisten bij het IMF discussiëren bijvoorbeeld al jaren over de oprichting van een wereldwijde mandvaluta om de Amerikaanse dollar te vervangen.
Rusland en het Oosten hebben ook, handig, het door het Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Internationaal Maffia Fonds (IMF) opgeroepen om de dollar te vervangen door hun mandje met speciale trekkingsrechten.
En tenslotte, en ook handig, hebben de elites in de Amerikaanse regering een gecontroleerde staatsgreep in Oekraïne gepleegd en een directe economische confrontatie met Rusland geïnitieerd, waardoor het Oosten het perfecte excuus heeft om de Amerikaanse dollar als wereldreserve te dumpen en te vervangen door een mandvalutasysteem onder het IMF. Ondanks beweringen dat Vladimir Poetin “anti-globalistisch” is, is de Rus in feite een fervent aanhanger van het IMF en heeft hij verklaard dat het zijn doel is om het Russische IMF-lidmaatschap in een grotere hoedanigheid voort te zetten:
In het geval van de BRICS-landen zien we een hele reeks samenvallende strategische belangen. In de eerste plaats is dit de gemeenschappelijke bedoeling om het internationale monetaire en financiële stelsel te hervormen. In de huidige vorm is het onrechtvaardig tegenover de BRICS-landen en tegenover nieuwe economieën in het algemeen. We moeten actiever deelnemen aan het besluitvormingssysteem van het IMF en de Wereldbank. Het internationale monetaire stelsel zelf is sterk afhankelijk van de Amerikaanse dollar, of beter gezegd, van het monetaire en financiële beleid van de Amerikaanse autoriteiten. De BRICS-landen willen hier verandering in brengen.
Ja, Vladimir, en dat geldt ook voor de manipulatieve sociale ingenieurs bij het door Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Internationaal Maffia Fonds (IMF).
Hopelijk heb je het zintuig om te zien hoe dit werkt: probleem, reactie, oplossing. Er wordt een economische of fysieke oorlog ontketend tussen Oost en West, terwijl de dollar daarbij wordt gedood. De massa’s reageren door een eerlijke en evenwichtige vervanging te eisen voor de dollar als wereldreserve, zodat de economische stabiliteit kan terugkeren.
De Amerikanen geven Rusland en het Oosten de schuld van hun fiscale tegenslag. Het Oosten geeft de overmoed van het Westen de schuld van zijn eigen ondergang. Geen van beide partijen geeft de schuld aan de door Jezuïeten / zionisten gecontroleerde bankiers, die de hele ramp om te beginnen begonnen. En de elites duiken binnen als redders met een nieuwe overeenkomst in Bretton Woods-stijl om alle partijen te sussen en hun wereldwijde valutasysteem te versterken, het systeem dat ze altijd al hadden gewild.
En met een wereldwijde economische valuta en autoriteit op zijn plaats, loopt mondiaal bestuur niet ver achter – orde uit chaos.
Dit proces is meer psychologisch dan politiek in zijn doelen. Je zou kunnen stellen dat als de elites al controle hebben over alle centrale banken en corrupte regeringen, waarom hebben ze dan een wereldregering nodig? Het antwoord is dat deze mannen geen geheim mondiaal bestuur willen, ze willen een open mondiaal bestuur. Ze willen dat we het idee accepteren als een feit van het bestaan, want alleen als we ermee instemmen om deel te nemen aan de leugen, zullen ze echt hebben gewonnen.
Het eindresultaat van de Eerste Wereldoorlog was de oprichting van de Volkenbond en het argument dat soevereiniteit leidt tot verdeeldheid en catastrofe.
De Tweede Wereldoorlog leidde tot de oprichting van de Verenigde Naties en het Internationaal Monetair Fonds.
Ik geloof dat er een derde wereldoorlog voor de deur staat, een oorlog die meer gepaard kan gaan met monetaire vernietigingswapens dan met massavernietigingswapens. Elke veronderstelde desintegratie van de wereldwijde eenheid heeft uiteindelijk geleid tot een grotere centralisatie, en dit is iets wat de sceptici lijken te vergeten.
De opeenvolging van crises suggereert dat de volgende oorlog zal leiden tot totale globalisering onder de dominantie van een minderheid van elitaire psychopaten die zich voordoen als wijze mannen die alleen vrede en harmonie willen brengen aan de massa’s. In de tussentijd zullen de sceptici gedachteloos blijven debatteren tegen alle redelijkheid in dat de hele zaak een toevalstreffer was, een daad van willekeurig wiskundig toeval, wat toevallig leidde tot het enige waar de gevestigde heersers naar hunkeren:
totaal wereldwijd totalitair micromanagement.
