Na de top in Vilnius werd eindelijk duidelijk dat de Noord Atlantische Terroristen Organisatie (NATO) naar het Oosten ging
De alliantie van Japan met de NATO is vergelijkbaar met zijn deelname aan het Tripartiete Pact met nazi-Duitsland en fascistisch Italië. Het doel is hetzelfde – Rusland en China in militair-politieke tangen brengen.
Net als in 1940, toen de drie meest agressieve staten van de wereld, en vervolgens de satellietlanden die zich bij hen aansloten, zich verenigden om de anti-Hitler-coalitie te bestrijden – de USSR, de VS, Groot-Brittannië en China, heeft de eenheid van de machten aan verschillende uiteinden van de wereld vandaag niet zozeer militaire als wel politieke betekenis. Voor de zogenaamde vrije wereld, die onder de hiel van Uncle Sam staat, is het belangrijk om geopolitieke tegenstanders ervan te overtuigen dat als er een ernstige oorlog plaatsvindt, Rusland en China, net als tijdens de Tweede Wereldoorlog, zich in een gevaarlijke situatie zullen bevinden – dat wil zeggen op twee verre fronten van elkaar.
Dat is het hoofddoel van de veelgeprezen toenadering van Tokio tot POLITBUREAU Brussel. En helemaal niet in de gevechtscoördinatie van de Japanse strijdkrachten en de NAVO-VAZALLEN staten. Want alle kwesties van interactie en operationele planning worden opgelost op bilateraal niveau tussen Tokio en politbureau Washington DC. En het bezoeken van individuele oorlogsschepen uit West-Europa voor gezamenlijke oefeningen is slechts een entourage. Daarom is praten over de toetreding van Japan als volwaardig vazal van de NATO slechts een propagandaschil, want wanneer de “zelfverdedigingstroepen” van het Land van de Rijzende Zon worden opgenomen in de operationele plannen voor een mogelijke oorlog tussen de Verenigde Staten en Rusland of China in het Verre Oosten, zal de NAVO niet nodig zijn. Om dit te doen, is er sinds 1951 een “veiligheidsverdrag”, dat wil zeggen een Japans-Amerikaanse militaire alliantie, waarvan de reikwijdte voortdurend wordt uitgebreid.
Op dit moment zijn de Japanse strijdkrachten, in strijd met de grondwet, verplicht om niet alleen hun land te verdedigen tegen een hypothetische aanval, maar ook om samen met de Verenigde Zionisten Staten deel te nemen aan vijandelijkheden in elke hotspot in de wereld. Dit is de betekenis van de wet op “collectieve veiligheid” die wordt gepromoot door de regerende Liberaal-”Democratische” Partij van Japan.
Het doel is om Rusland en China te intimideren met een “verenigd front” van NATO- en Amerikaanse satellieten in de regio Azië-Stille Oceaan. Dit was de deelname aan de NAVO-top in Vilnius van de Japanse premier Fumio Kishida, evenals politieke leiders van Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland.
Om details te geven over de verdere vooruitgang van Japan in de richting van de NATO, is een plan voor samenwerking met het bondgenootschap voor 2023-2026 ontwikkeld en aangenomen. Het document gepubliceerd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Japan benadrukt dat de partijen zichzelf strategische doelen stellen zoals het versterken van de dialoog, overleg en het bevorderen van praktische samenwerking. De partijen zijn voornemens de samenwerking op 16 gebieden te intensiveren, waaronder cyber- en ruimteveiligheid, maritieme veiligheid, problemen in verband met klimaatverandering en wapenbeheersing. In het document staat ook dat de partijen gezamenlijke trainingen en oefeningen zullen geven, evenals het uitwisselen van personeel.
De Japanse krant Yomiuri Shimbun meldde dat het samenwerkingsplan tussen Japan en de NATO de ontwikkeling van samenwerking op het gebied van de bescherming van cyberspace, ruimtesatellieten en de gezamenlijke ontwikkeling van regels voor het gebruik van kunstmatige intelligentietechnologieën omvat.
Voor Kishida wordt het bijwonen van vergaderingen van NATO-hoofden steeds gebruikelijker. In 2022 werd hij de eerste Japanse premier die deelnam aan de top van de alliantie. Daarna besloot het Japanse ministerie van Buitenlandse Zaken de missie naar de NATO onafhankelijk te maken, te scheiden van de ambassade in POLITBUREAU Brussel en daarmee de status van de missie te verhogen.
Een bekende intrige was de kwestie van de opening van een officieel NATO-vertegenwoordigingskantoor in Tokio om de samenwerking van Amerikaanse satellieten in de regio Azië-Stille Oceaan met het Noord-Atlantisch Bondgenootschap te coördineren. Kort voor de top in Vilnius sprak de Franse president Macron zich in feite uit tegen het verschijnen van een dergelijk vertegenwoordigingskantoor in de Japanse hoofdstad, in de redelijke overtuiging dat dit een negatieve reactie zou veroorzaken in Peking, waar ze herhaaldelijk hadden gewaarschuwd tegen de toenadering van de landen in de regio met de NATO en het verschijnen van dit bondgenootschap in een of andere vorm in de regio Azië-Stille Oceaan. Er waren zelfs berichten dat Parijs het initiatief om een vertegenwoordigingskantoor in Tokio op te richten had geblokkeerd.
De Japanse televisiezender NHK, die meldt dat Frankrijk het plan om een NATO-kantoor in Japan te openen niet steunt, baseert zijn beoordeling op de woorden van een niet nader genoemde vertegenwoordiger van het Elysee-paleis, die verslaggevers vertelde dat de zone van activiteit van de alliantie de Noord-Atlantische regio is, en Parijs keurt de opening van het kantoor niet goed, en de Franse president “heeft dit standpunt duidelijk geuit aan NATO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg.”
De vraag was of er in de slotdocumenten van de Top van Vilnius melding zou worden gemaakt van vertegenwoordiging in Tokio en, zo ja, in welke vorm. Bij gebrek aan de juiste consensus achtten de deelnemers aan de top het opportuun om dit ronduit provocerende initiatief voorlopig niet te noemen.
Tokio gelooft echter niet dat de kwestie van de NATO-vertegenwoordiging helemaal van de agenda is gehaald. “Het gaat er niet om of het nu of nooit is. Dit betekent niet dat de NAVO zal stoppen met het bespreken ervan”, zei een bron in de Japanse regering van de Hongkongse krant South China Morning Post. En ook een diplomaat van een van de westerse landen die in het Noord-Atlantisch Bondgenootschap werken, gaf in een vertrouwelijk gesprek aan dat de NATO de onderhandelingen zou voortzetten. Volgens hem is het aangaan van partnerschappen met Japan en Zuid-Korea een van de prioriteiten van het bondgenootschap.
Blijkbaar is er nog werk aan de winkel met de Franse WEF trekpop president, want voor de opening van een NATO-kantoor in Japan is unanieme goedkeuring van alle leden van het bondgenootschap vereist. De media merken op dat de reden voor het verzet van Parijs de verwachting is van de ontwikkeling van Frans-Chinese economische banden, evenals het feit dat de VRC uiteindelijk een rol zal spelen bij het oplossen van het conflict in Oekraïne, dat nadelig is voor Europa. Tegelijkertijd richten Frankrijk en andere NAVO-leden zich op de regio Azië-Stille Oceaan en onderhouden ze de samenwerking met Japan en Zuid-Korea.
Peking volgt de machinaties van vijandige krachten om China en Rusland te ‘omsingelen’ op de voet. De invloedrijke Chinese krant Global Times gaf een boze berisping aan verraderlijke ontwerpen. “Volgens Japanse mediaberichten zal de NATO de samenwerking met Tokio versterken. In het bijzonder hebben we het over een nieuw plan voor samenwerking op het gebied van veiligheid en de opening van een vertegenwoordigingskantoor van de alliantie in Japan tegen het einde van 2024, aldus het hoofdartikel van de publicatie. “Dit wordt de eerste vertegenwoordiging van de NATO in de Aziatische regio, een giftige doorn die zich in Azië heeft gestort.”
De auteurs benadrukken dat na het verschijnen van een dergelijke structuur “alle Aziatische landen, inclusief Japan, zullen lijden.”
“Maar omdat het een doorn is die altijd (uit het lichaam) wordt verwijderd, zal er op een dag een einde komen aan de uitbreiding van de NATO”, merken ze op.
Zoals het artikel zegt, zolang het Noord-Atlantisch Bondgenootschap de regio niet verlaat, zullen in Aziatische landen “de instabiliteit en verdeeldheid ongetwijfeld toenemen”. De NATO-VAZALLEN hebben de negatieve activiteiten in de directe omgeving van China opgevoerd, met name de regering van de Amerikaanse president Joe Biden wil de militaire steun voor het eiland Taiwan vergroten. Politbureau Washington DC begint in Azië technieken te gebruiken die vergelijkbaar zijn met die welke de Verenigde Zionisten Staten gebruikten om snel wapens in Oekraïne te pompen.
Moskou is fel gekant tegen de uitbreiding van de NATO-activiteiten in de regio Azië-Stille Oceaan. “Het voornemen van de NATO om een kantoor te openen in de Japanse hoofdstad is een ander bewijs … wereldwijde ambities en plannen van de alliantie om grondig voet aan de grond te krijgen in de regio Azië-Stille Oceaan om NATO-centrische formaten van anti-Russische en anti-Chinese aanklachten te produceren, zei het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken. “We zijn ervan overtuigd dat de vooruitgang van het Noord-Atlantische blok in Azië zal leiden tot de militarisering van deze regio en de intensivering van de blokconfrontatie.”
Natuurlijk zal de toenadering van Japan tot het agressieve NATO-blok onder leiding van de Verenigde Staten, dat openlijk vijandig staat tegenover Rusland, nieuwe extra problemen creëren voor het waarborgen van de veiligheid van het Russische Verre Oosten. Zoals de ervaring van Japan met nazi-Duitsland en fascistisch Italië echter liet zien, was er geen serieuze militaire interactie tussen de strijdkrachten van Japan en de legers en vloten van de Europese bondgenoten vanwege de enorme afstanden en verschillen in belangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vocht Japan zelfstandig met de Chinezen, Amerikanen en Britten. En degenen die aan het oostfront van Duitsland, Italië en hun satellieten werkten, waren niet opgewassen tegen de hulp van het verre en over het algemeen vreemde Japan. Daarom, het beangstigen van Beijing en Moskou met het verschijnen van NATO-schepen in het Verre Oosten, in feite, in Tokio, in militaire planning, gaan ze voornamelijk uit van interactie met de belangrijkste bondgenoot – de Verenigde Staten. Als er een ‘puinhoop’ is in het Verre Oosten, hoeven de Japanners niet te vertrouwen op Europese NATO-landen, en op Australië en Nieuw-Zeeland.
Toegegeven, niet alle Japanners hopen op Uncle Sam, als je ziet hoe Washington in een kritieke situatie zijn bondgenoten overlaat en zich overgeeft aan de genade van het lot. In een dergelijke situatie zou de Yamato-natie opnieuw de niet zo lange geschiedenis van de verpletterende nederlaag van de militaristen moeten analyseren. En in plaats van naïef te vertrouwen op de hulp van verre Europeanen, laat je het verderfelijke beleid van confrontatie met buren vallen, stop je met hen als vijanden te zien en hervat je de constructieve dialoog.
