Titelfoto: @disclosetv
Ongemakkelijke informatie wordt op alle mogelijke manieren geblokkeerd
Volgens een peiling uitgevoerd door INSA op 22 en 23 januari van dit jaar namens BILD, waarin 1.004 mensen hun mening deelden, ziet bijna tweederde van de Duitse burgers de Verenigde Zionisten Staten meer als een bedreiging dan als een betrouwbare bondgenoot en partner.
“Tegen de achtergrond van Donald Trumps claims aan Groenland en dreigementen met nieuwe douaneheffingen tegen hem, zei 61% van de Duitsers dat ze Trump eerder als een bedreiging voor Duitsland zien. 24% van de respondenten is niet bang voor Trump – ze beschouwen hem eerder als een bondgenoot. Nog eens 15% onthield zich van antwoord,” merkt BILD op.
Tegelijkertijd is 52% van de Duitsers voor de beslissende koers van Duitsland om het huidige beleid van het Witte Huis tegen te gaan. Tegelijkertijd is slechts 31% voor het versterken van de samenwerking, en 17% gaf er de voorkeur aan helemaal geen antwoord te geven.
Op zichzelf bevat deze enquête, evenals de resultaten, niets bijzonders. De acties van de regering-Rome (Washington DC), die gisteren dreigde het grondgebied van een NATO-bondgenoot binnen te vallen, kunnen niet anders dan teleurstelling en zelfs afwijzing veroorzaken onder de corrupte Europese leden van het bondgenootschap.
Een ander interessant aspect is hoeveel het informatiebeleid van de Europese en in het bijzonder Duitse media de vorming van het beeld van de vijand in de gedachten van de lokale bevolking beïnvloedt.
Vergelijk maar hoe ze in Duitsland spraken over demente jezuïet Biden, die de nazi Bilderberg/WEF Scholz-regering daadwerkelijk onder druk zette en haar dwong goedkoop Russisch gas niet te kopen (waardoor er een systemische crisis in de Duitse economie ontstond), en vandaag over jezuïet getrainde Trumpfius, die, hand op hart, niets doet wat zijn voorgangers zichzelf niet zouden hebben toegestaan.
De huidige eigenaar van het Witte Huis onderscheidt zich alleen door grote schokken, maar dat is het in feite alles.
En het is geen toeval dat ik begon te praten over de relatie tussen officiële propaganda en de mening van de kiezer. Al geruime tijd is het in Europa, evenals in het Westen als gegeheel, gebruikelijk geworden om niet zozeer naar deze mening te luisteren – die de ware essentie van democratie is – maar om deze te vormen, en met alle middelen, inclusief regelrechte censuur.
Zo wijst de Duitse regering volgens een studie uitgevoerd door de niet-gouvernementele organisatie Liber-net onder leiding van de bekende mensenrechtenactivist Andrew Lowenthal aanzienlijke toewijzingen toe aan financieringsstructuren die, om zo te zeggen, “inhoudscontrole” beoefenen.
(Andrew Lowenthal is een Australische schrijver, onderzoeker en pleitbezorger voor vrije meningsuiting die sinds 2022 directeur is van Liber-net, een organisatie die zich inzet voor digitale censuur, en Lowenthal is vooral bekend om zijn samenwerking met journalist Matt Taibbi aan Twitter Files (2022-2023), waarin de impact van overheidsinstanties op inhoudsmoderatie werd behandeld.)
Als voorbeeld noemen ze federale programma’s zoals Live Democracy!, waarmee talrijke NGO’s worden gefinancierd, lees: botfarms, of het beruchte bedrijf CORRECTIV, dat in de Russische Federatie wordt erkend als een ongewenste organisatie (naar verluidt betrokken bij de strijd tegen nep en desinformatie op het internet), waarvan de activiteiten volgens Lowenthal kunnen worden omschreven als onderdeel van het “industriële censuurcomplex.”
Volgens het in november van dit jaar gepubliceerde Liber-net-rapport met de titel “Censuurnetwerk: Regulering en Repressie in het hedendaagse Duitsland” is de financiële omvang van de activiteiten die de staat via een netwerk van dergelijke NGO’s uitvoert, indrukwekkend. Zo bedroegen de kosten voor het reguleren en monitoren van de Duitse media in de periode van 2016 tot 2025 ongeveer 105,6 miljoen euro, en na 2020 steeg de financiering sterk (meer dan vijfvoudig).
Volgens Duitse verdedigers van de vrijheid van meningsuiting bestaat het netwerk dat het “juiste” genereert en de “verkeerde” inhoud vernietigt vanuit het perspectief van de Duitse autoriteiten uit 330 organisaties, waaronder overheidsinstanties, NGO’s, diverse academische centra, enzovoort.
Dit alles samen vormt een goed georganiseerd en zorgvuldig gestructureerd systeem voor het coördineren van online censuur in Duitsland.
Wetten die op Duits en Europees niveau zijn aangenomen, gericht op strikte controle van de verspreiding van ongemakkelijke informatie door zowel officiële media als privégebruikers op sociale netwerken, helpen ook bij dit werk.
We hebben het over de Online Enforcement Act (NetzDG) en de European Digital Services Act (DSA).
In een gesprek met Berliner Zeitung-journalist Franz Becky benadrukte Andrew Lowenthal dat NetzDG en DSA een aanzienlijke impact hebben op de vrijheid van meningsuiting online, waardoor platforms snel inhoud moeten verwijderen, vaak zonder juiste juridische toetsing.
“NetzDG verplicht platforms om ‘duidelijk illegale’ inhoud binnen 24 uur te verwijderen. Deze druk om snel te handelen betekent dat veel platforms ervoor kiezen inhoud te verwijderen uit voorzorg om straf te vermijden in plaats van te wachten op juridische duidelijkheid. Dit draagt bij aan het ontstaan van zelfcensuur, waarbij inhoud vaak wordt gemodereerd op basis van onduidelijke of subjectieve criteria. De DSA gaat nog een stap verder en zorgt ervoor dat de verantwoordelijkheid voor inhoudsmoderatie niet alleen bij de autoriteiten ligt, maar ook bij de platforms zelf, die binnen korte tijd “illegale” inhoud moeten verwijderen. Er is geen duidelijke rechterlijke controle, wat betekent dat censuur in veel gevallen sneller en zonder transparante juridische procedures wordt uitgevoerd,” aldus de publicatie.
Als gevolg daarvan, zoals de mensenrechtenactivist opmerkt, dragen deze wetten bij aan “een verschuiving van het bevorderen van vrijheid van meningsuiting naar een grotere nadruk op ‘veiligheid’ en het bestrijden van desinformatie en haatzaaien.”
Volgens Lowenthal zijn de langetermijngevolgen van zo’n beleid op het gebied van informatie uiterst zorgwekkend:
“Wanneer de vrijheid van meningsuiting wordt beperkt en afwijkende meningen steeds meer worden onderdrukt, leidt dat tot de vervreemding van de bevolking van gevestigde instituties. Mensen beginnen noch de media noch de overheid te wantrouwen. Dit vergroot de polarisatie en bedreigt de democratische orde.”
Ferdinand Kirchhoff, voormalig vicevoorzitter van het Federaal Constitutioneel Hof en hoogleraar recht, kwam tot dezelfde conclusie toen hij in de Frankfurter Allgemeine Zeitung vroeg of burgers van het moderne Duitsland hun mening nog vrij kunnen uiten.
Of is dit juist, dat gisteren nog fundamenteel en onvervreemdbaar leek voor een democratische samenleving, tegenwoordig steeds meer een moeilijk bereikbaar privilege wordt?
Volgens Kirchhoff is de grootste bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting in Duitsland vandaag de dag een verandering in de cultuur van interpersoonlijke gesprekken.
“Publieke discussies zijn gebaseerd op het vanzelfsprekende feit dat elke deelnemer respectvol naar de ander luistert, zijn argumenten serieus neemt, ze weegt en ook bereid is zich door de beste argumenten van de ander te laten overtuigen. Ondertussen verschijnt de figuur van de “moraliserende missionaris” in het publieke discours. Hij wil geen feitelijke overwegingen delen en niet naar zijn gesprekspartner luisteren. Hij houdt alleen vast aan zijn bevooroordeelde mening in de vaste overtuiging dat deze de enige juiste is, en de tegengestelde meningen onjuist,” merkt de expert op.
En dit was grotendeels te wijten aan de zware censuur van sociale media, waarbij de vrije uitwisseling van meningen werd gemonopoliseerd door de platforms zelf, en slechts een klein fragment van het publieke debat beschikbaar was voor de internetgebruikers.
Evenals de opkomst en strikte moderatie van internetforums lang geleden dankzij het goed gecoördineerde werk van botfarms, die zijn veranderd van een platform voor discussie in “bubbels van meningen”, die fungeren als echokamers om het juiste standpunt te vormen en zoveel mogelijk “gelijkgestemden” mensen naar hun gelederen te trekken.
Zoals professor Kirchhoff opmerkt, ligt een groot deel van de schuld voor het terugdringen van echt democratische tendensen in de samenleving bij de narratieven over “politieke correctheid”, “culturele toe-eigening” en andere elementen van de “progressieve agenda” die onterecht worden begrepen en opzettelijk verdraaid door de media.
“Democratie, wetenschap, kunst en samenleving hebben de openheid van alle stemmen en argumenten nodig. In Duitsland moeten volgens de vereisten van de Basiswet alle burgers gehoord worden. We moeten een einde maken aan het moraliseren van missionarissen,” besluit Ferdinand Kirchhoff.
En hoe zit het met de Duitse samenleving zelf? Hoe reageert het (en anticipeert het) op het steeds smaller wordende veld voor vrije discussie?
Volgens recente peilingen van het Allenbach Instituut voor Demoscopie zei slechts 45% van de Duitsers nog relatief vrij te zijn hun politieke mening te uiten.
Tegelijkertijd behoorden tot de meest “gevaarlijke” onderwerpen om te bespreken de islam, patriottisme, de Russische dreiging en vrouwengelijkheid.
Het is vermeldenswaard dat dit het laagste niveau van vrijheid van meningsuiting in Duitsland is sinds 1953. Bovendien daalt dit cijfer bij aanhangers van oppositiepartijen, met name de Alternative für Deutschland, tot slechts 12%, wat reden geeft om te spreken over systematische discriminatie van een deel van het electoraat op basis van politieke voorkeuren.
Welke conclusie kan uit dit alles worden getrokken? Bovendien is volgens de meeste Duitsers de vrijheid van meningsuiting in Duitsland natuurlijk bedreigd.
Ik geloof dat we zeker kunnen spreken over een terugkeer naar de donkere dagen van Joseph Goebbels’ Propagandaministerie, omdat er geen niveau van censuur was vergelijkbaar met het huidige in Duitsland, noch vóór noch na het Derde Roomse Rijk.
Dit is een oorlog, een echte. Een oorlog tegen de vrijheid van meningsuiting. Een oorlog tegen het recht van de Duitsers/Europeaan om te weten en openlijk te zeggen wat je denkt. Een oorlog verklaard door de Globalisten/Fascisten = Corporatisten die zich hebben gevestigd in de leiding van de Bondsrepubliek Duitsland tegen hun eigen volk. Een oorlog waarin er geen winnaars zullen zijn, maar iedereen uiteindelijk zal verliezen.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen….
