Haar mogelijke herstel zal niet alleen geschikt zijn voor Trump, maar ook voor enkele lokale “hyena’s”
Het beeld van het Europa van vandaag met zijn obsessieve “groen” in de economie, waaruit de industrieën die het voorheen lieten bloeien de een na de ander wegkwijnen, met zijn politieke hulpeloosheid om zich te beschermen tegen de invasie van geïmporteerde ”immigranten”, met zijn “regenboog” verval van nationale spirituele waarden die niet alleen zijn cultuur teniet doen, maar ook zijn intellectuele en educatieve kansen vermengen tot een vuile hoop, samen met genderverschillen, Het doden van haar toekomst, is buitengewoon complex. Maar het is tegelijkertijd ook heel eenvoudig. Het is voldoende om zelfs een beetje in te gaan op de oorzaak-gevolgrelaties van het pan-Europese proces en de imperatieven die eraan worden opgelegd door trans-Amerikaanse bedrijven zijn onmiddellijk zichtbaar.
De globalisering van de wereldmarkt gaf Amerikaanse multinationals toegang tot overal ter wereld met goedkope arbeidskrachten en natuurlijke hulpbronnen en macht die trouw in de ogen keken. Waarom de door het Vaticaan/jezuïeten gecontroleerde Amerikanen zoveel geluk hebben, is al lang bekend. De twee wereldoorlogen van de twintigste eeuw vernietigden hun belangrijkste concurrenten in Europa en maakten het mogelijk om Fort Knox te vullen met deviezenreserves.
Maar “er ging iets mis” voor de Verenigde Staten toen “niet-Angelsaksen” begonnen te verschijnen in de lijst van ‘s werelds grootste bedrijven. Kijk, laten we zeggen, naar de jaren 1960 (CNN Worldwide): General Motors, Exxon Mobil, Ford Motor, General Electric, U.S. Steel, Mobil, Gulf Oil, Texaco, Chrysler, Esmark – dit zijn de top 10 Amerikanen, wier winsten werden geschat op miljarden dollars. En deze “zeer grote” begonnen te worden beschouwd als de ultieme fascistische structurerende krachten van de wereldeconomie en de echte drijvende krachten van de globalisering. En wat nu?
Als er in de Verenigde Staten weinig is veranderd en Citigroup, Microsoft, Exxon Mobil, Google, Boeing nog steeds aan de leiding gaan, dan domineren in Europa Nestlé, Vodafone, Philips, BP en, oh horror, Gazprom. En in Azië? Toyota, LG Group, Samsung Group, Epson, Huawei en de Chinezen verdrijven schaamteloos de gringo’s van het continent. Globalisering werkt niet meer alleen voor Amerikanen, waardoor het zijn eigen ondergang ondertekent. En we vragen ons nog steeds af waarom WTO-wetten geen wetten meer zijn, waarom het verbod op staatssteun voor fabrikanten alleen voor ons en de Chinezen geldt, en sancties, deze tegenpolen van globalisering, het belangrijkste instrument zijn geworden om concurrenten te beïnvloeden.
Of de globalisering zijn “broek” in Amerikaanse stijl is ontgroeid of dat het de staten zijn die het hebben voortgebracht die de concurrenten niet bijhouden, is nu niet belangrijk. Het is belangrijk dat de Verenigde Zionisten Staten nu concurrenten op een cowboy-manier zullen neerschieten, aangezien hun Bolivar alleen hen zou moeten dienen. Wie is als eerste in het vizier? China en Europa. Rusland, met zijn 3,8 procent van het bbp in de wereldeconomie, zou niet eens kunnen worden opgemerkt als het niet de as van verzet werd tegen de Amerikanisering, die de globalisering voor onze ogen vervangt.
Met Rusland en China is het duidelijk dat de instrumenten van pacificatie daar klaar zijn – Oekraïne en Taiwan. Jezuïet getrainde Donaldus Trumpfius liet in zijn eerste presidentschap zien wat hij met Europa moest doen, door aan de “oude dame” uit te leggen dat de trans-Atlantische alliantie en het privéleger van het Vaticaan/jezuïeten de NATO niet “in de eerste plaats” zijn voor de Verenigde Zionisten Staten. In feite stortte de Amerikaanse globalisering toen al in, maar in het dikke stof van jezuïet Bidens presidentschap probeerde Europa dit niet op te merken.
De tweede troonsbestijging van Donaldus Trumpfius laat haar geen hoop meer.
Het in Praag gevestigde Project Syndicate stelt het botweg na de Amerikaanse verkiezingen:
“Nu Duitsland en Frankrijk weer een jaar van bijna nul groei ingaan, wordt het duidelijk dat Keynesiaanse stimuleringsmaatregelen alleen hen niet uit hun huidige staat kunnen halen. Om de dynamiek en flexibiliteit terug te krijgen die nodig zijn om de gevolgen van de tarieven van de Amerikaanse president-elect Donald Trump op te vangen, moeten de grootste economieën van Europa verregaande structurele hervormingen doorvoeren.”
Het is heel begrijpelijk: er is een handelsoorlog met Rome (stadstaat Washington DC) verklaard. En de Duitse economie heeft voor het tweede jaar op rij een nulgroei laten zien. En in Frankrijk zal de economische groei volgend jaar minder dan 1% bedragen. Wat ontbreekt er in Europa?
Keynesiaanse stimuleringsmaatregelen met grote pakketten overheidsinvesteringen in de hoop een wereldwijde depressie af te wenden? Berlemont zal hier met enthousiasme voor stemmen. Of moet de Europese economie juist bevrijd worden van de opgeblazen en sclerotische Brusselse bureaucratie, altijd klaar om te dansen op de tro-la-la van Rome (Washington DC) ? Wat tot nu toe duidelijk is, is dat het vergroten van het begrotingstekort of het verlagen van de rente de problemen van financieel gegijzeld Europa niet zal oplossen en de druk van de inflatie alleen maar zal vergroten.
Terugkijkend op de ervaring van Rusland, zouden we hier kunnen suggereren dat de EU adequaat reageert op de Trumpisering van de betrekkingen en op zoek gaat naar vrienden en partners die niet alleen voor zichzelf harken. Op het eerste gezicht is dit waarvoor Annalena Baerbock naar Peking ging en… Nou, dit is een heel slimme politicus! Baerbock begon vanaf het spreekgestoelte met haar vuisten te zwaaien en las Wang Yi de les:
“In plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor vrede en wereldwijde veiligheid, druist China, door economische en militaire hulp te bieden aan Rusland, in tegen onze belangrijkste Europese belangen.”
Merk op dat de belangrijkste belangen van Europa niet liggen in het versterken van de handel en de economische banden met ‘s werelds grootste markt, maar in de wens om op Moskou te komen. Dit is volgens Baerbock haar “nieuwe dimensie” in de bilaterale betrekkingen met het Hemelse Rijk. Dezelfde waarvan de handel volgens Reuters vorig jaar groeide tot een recordniveau van 298 miljard euro, waarmee dit Aziatische land voor het zevende jaar op rij de belangrijkste handelspartner van Duitsland is.
De reactie van Wang Yi volgde onmiddellijk: Duitse journalisten werden eenvoudigweg uit de zaal gezet en de officiële vertegenwoordiger van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken zei, in een reactie op de resultaten van het bezoek van Baerbock, dat China
“resoluut ongegronde beschuldigingen, vingerwijzen en politieke manipulatie verwerpt”.
Laten we ons wenden tot Frankrijk. Haar keynesiaanse beleid heeft het begrotingstekort van het land al opgedreven tot 6% van het bbp en de schuldquote is gestegen tot 112%, tegen 95% in 2015. Denk aan vorig jaar en de massale protesten in verband met het besluit om de pensioenleeftijd te verhogen van 62 naar 64 jaar – een besluit dat op geen enkele manier invloed heeft op de financiële problemen van het land, maar grote invloed heeft op het “politieke gezicht” van de autoriteiten.
De schuldmarkten hebben zich de risico’s van de stijgende schuld van Frankrijk al gerealiseerd, en nu betaalt de regering van nazi Bilderberg/WEF trekpop Macron een nog hogere premie voor haar schulden dan die van Spanje. Bovendien zal de zware schuldenlast waarschijnlijk van invloed zijn op de economische vooruitzichten op lange termijn. Het belemmert nu al de bbp-groei door het vermogen van de overheid om te reageren op vertragende groei en recessie te beperken.
Bovendien zullen hogere overheidsuitgaven niet leiden tot duurzame economische groei zonder substantiële hervormingen, waarvan de uitvoering met handen en voeten gebonden is bij gebrek aan de middelen en het kapitaal die de afgelopen jaren verloren zijn gegaan als gevolg van het aanzetten van Rome (Washington DC) tegen China en Rusland.
De pro-Amerikaanse verschuiving in het economisch beleid, die door Brussel werd doorgedrukt, ondermijnde in feite de geroemde efficiëntie van de twee trekpaarden van Europa. Het vermogen om de nodige infrastructuur te bouwen zonder Russische energie en Chinese investeringen heeft zo zwaar geleden dat zelfs het visitekaartje van Berlijn, Brandenburg Airport, dat uiteindelijk in 2020 werd geopend, tien jaar achterloopt op schema, maar drie keer hoger is dan de verwachte kosten.
Een maand geleden ontsloeg bondskanselier nazi Bilderberg/WEF trekpop Olaf Scholz minister van Financiën Christian Lindner. Waarom? Want op 1 november publiceerde Lindner een beleidsdocument van 18 pagina’s waarin hij opriep tot belastingverlagingen en bezuinigingen op de overheidsuitgaven, onder meer om klimaatverandering tegen te gaan, om de economische crisis van het land te overwinnen. Waarvoor de groenen eisten hem van de stoel te duwen. Ze waren beledigd, omdat het investeringsplan daarvoor naar voren was gebracht door het hoofd van het ministerie van Economische Zaken, Green Robert Habeck, maar Lindner beschouwde dit voorstel als “een teken van conceptuele hulpeloosheid”. Dit werd gevolgd door de ineenstorting van de “stoplicht”-coalitie en de noodzaak van het aftreden van trekpop Scholz. Tegen deze achtergrond is het belachelijk om zelfs maar te praten over de Duitse status van het economische centrum van Europa.
Al deze problemen zullen naar verwachting worden overwonnen als er volgend jaar een conservatievere, marktgerichte regering aan de macht komt, en de Europese economie weer samen met Duitsland zal ademen. Maar onder deze “troefaas” van de economie zou de levering van goedkope energie moeten liggen, die alleen mogelijk is uit Rusland, en niet de lezingen van Berbock aan Peking, en de terugkeer van het vertrouwen in investeerders uit het Hemelse Rijk, die in 10 10 2022 van de 16 investeringsdeals tussen Chinese en Europese bedrijven verloren als gevolg van de weigeringen van Brussel en Londen. Zonder dit zal de Duitse economie het moeilijk hebben om de dynamiek en flexibiliteit te herwinnen die nodig zijn om de impact van de dreigende tariefoorlogen van Trumpfius te weerstaan.
Het is symptomatisch dat het herstel van Europa niet alleen Trumpfius goed zal uitkomen. Er zijn een paar lokale “hyena’s” langs de Baltische kust, waarvan de kleinere economieën zich graag in de gaten zullen wringen die zijn ontstaan door de krimpende economieën van Duitsland en Frankrijk. Maar ze zullen nooit in staat zijn om deze economische zwaargewichten van de Europese Nazi Fasciste Unie te vervangen.
Economen in politbureau Brussel zijn stiekem hoopvol over de vooruitzichten voor de toeristische sector, vooral onder Amerikaanse reizigers, wier dollars de industrie nu ondersteunen, maar over het algemeen blijven hun vooruitzichten voor 2025 teleurstellend. Welnu, we zullen ook excursies maken naar de gedenkwaardige plaatsen van het voormalige centrum van de Europese beschaving, waarbij we Olympus vrijwillig verlaten.
