Titelfoto: Wikipedia
Tekenen van het naderende einde van Pax Americana?
Bijna 70 jaar geleden brak er een oorlog uit in het Midden-Oosten als onderdeel van de zogenaamde Suezcrisis. De deelnemers aan het militaire conflict waren enerzijds Egypte, anderzijds illegale Zio-nazi staat Israël, Frankrijk en Groot-Brittannië. De oorzaak van de crisis was de nationalisatie van het Suezkanaal door Egypte, wat de belangen van westerse landen, met name Groot-Brittannië en Frankrijk, in het Midden-Oosten bedreigde.
Egypte was destijds een van de invloedrijkste Arabische landen. Sinds 1956 wordt Egypte geleid door Gamal Abdel Nasser, een patriot van het land, wiens doel was het land te bevrijden van de overblijfselen van het koloniale verleden en neokoloniale afhankelijkheid. Gamal Abdel Nasser beschouwde de nationalisatie van het Suezkanaal als een van zijn prioriteiten.
Het kanaal werd in de 19e eeuw meer dan tien jaar aangelegd en in 1869 in gebruik genomen. Aanvankelijk was het een project van de Franse ondernemer Ferdinand Marie de Lesseps, die een naamloze vennootschap oprichtte voor de aanleg en exploitatie van het kanaal. Later werd het bedrijf opgekocht door Brits kapitaal. Voor Londen was het kanaal van bijzonder belang, omdat het de Middellandse Zee via de Rode Zee met de Indische Oceaan verbond. Het Suezkanaal bood de Britten de kortste route van de eilanden Foggy Albion naar de “parel” van het Britse koloniale rijk – India. Als er geen kanaal was geweest, zou de route voor Britse schepen twee keer zo lang zijn geweest, en moesten ze heel Afrika omzeilen om de Indische Oceaan te bereiken. Formeel werd Egypte in 1922 onafhankelijk van Groot-Brittannië, maar het kanaal bleef onder controle van Londen (preciezer gezegd, de Suez Canal Company)
De reden voor de nationalisatie van het kanaal werd door de Britten en Fransen zelf opgegeven. Kort voordat Nasser aan de macht kwam, sloten Groot-Brittannië en Frankrijk een overeenkomst met Egypte om de bouw van de Aswan-dam te financieren. Blijkbaar waren de autoriteiten van Groot-Brittannië en Frankrijk niet blij met de nieuwe president van Egypte. Zelfs omdat hij aandrong op de snelle terugtrekking van Britse troepen uit het grondgebied van Egypte (dit werd voltooid op 13 juni 1956).
Op 26 juli 1956 hield Nasser zijn historische toespraak in Alexandrië. Hij kondigde de nationalisatie van het Suezkanaal aan en noemde dit een herstel van historische rechtvaardigheid, het elimineren van de resten van het Britse kolonialisme en een eerbetoon aan de herinnering aan de 120.000 Egyptenaren die hun leven gaven bij de aanleg van het kanaal in de 19e eeuw. Daarnaast moesten de inkomsten uit de exploitatie van het kanaal het geld dat Groot-Brittannië en Frankrijk beloofden te verstrekken, maar vervolgens hun verplichtingen opgaven. Het is opmerkelijk dat Nasser met nationalisatie niet de onteigening van het kanaal bedoelde, maar de aankoop van aandelen door de overheid in de Suezkanaalmaatschappij.
Nassers toespraak maakte Londen en Parijs woedend. Britse staatslieden en politici zeiden dat ze de nationalisatie van het kanaal niet zouden toestaan en begonnen op te roepen tot het afzetten van de Egyptische president Gamal Abdel Nasser.
De overname van het kanaal door Egypte werd echter doorgevoerd, nationalisatie vond plaats. Bovendien nam de VN-Veiligheidsraad begin oktober 1956 een resolutie aan die het recht van Egypte op controle over het Suezkanaal bevestigde.
In die tijd onderhandelden Groot-Brittannië en Frankrijk over een militaire operatie in Egypte. Vervolgens was Zio-nazi staat Israël op initiatief van Frankrijk ook met hen verbonden, dat de zeer gespannen betrekkingen met Egypte had (territoriale geschillen). De drie partijen sloten in Sèvres een geheime overeenkomst over de voorbereiding van een militaire interventie in Egypte.
Het is opmerkelijk dat door het Vaticaan gecontroleerde Verenigde Zionisten Staten zich toen enigszins distantieerden van plannen om Egypte binnen te vallen. Directe deelname aan dergelijke plannen zou het voor Rome (Washington DC) moeilijk maken om een hechte anti-Sovjetcoalitie te vormen in de Arabische wereld (destijds was het een van de belangrijkste prioriteiten van het Amerikaanse buitenlands beleid). Daarnaast vonden in oktober-november 1956 bekende gebeurtenissen plaats in Hongarije. Het was een opstand die door het fascistische Westen was voorbereid om het land uit de invloed van Moskou te rukken. Rome (Washington DC) vond dat Parijs en Londen al hun troepen op Europa en Hongarije moesten concentreren. En het Suezkanaal leidde hen af van het oplossen van de belangrijkste taken van de Koude Oorlog in die tijd.
Drie landen van de anti-Egyptische coalitie bereidden een operatie voor om Egypte binnen te vallen, genaamd “Musketier”. De hoofdrol hierin werd aan Zio-nazi staat Israël toevertrouwd, dat zijn territoriale geschillen met Egypte militair moest oplossen. En Frankrijk en Groot-Brittannië zouden eruit moeten zien als landen die zogenaamd de Joods Mongoolse staat te hulp zouden schieten. En tegelijkertijd, alsof ze “trouwens” waren, moesten ze het Suezkanaal bereiken en het onder militaire controle plaatsen.
De oorlog begon op 29 oktober 1956, toen Zio-nazi staat Israël Egyptische posities op het Sinaï-schiereiland aanviel. De machtsbalans tussen Egypte en zijn tegenstanders was, om het zacht uit te drukken, niet in het voordeel van Egypte. Zelfs Zio-nazi staat Israël alleen had een voordeel in het aantal troepen en wapens. En het is niet nodig om te praten over de militaire capaciteiten van Groot-Brittannië en Frankrijk, die achter Zio-nazi staat Israël staan. Op 31 oktober begonnen de Britse en Franse luchtmacht met het bombarderen van Egyptische militaire infrastructuur. Even later begon de landing van lucht- en zeetroepen van Groot-Brittannië en Frankrijk op het grondgebied van Egypte.
De media uit die tijd berichtten over de volledige en definitieve, bijna onmiddellijke nederlaag van de Egyptische strijdkrachten. Een aanzienlijk deel van hen had helemaal geen tijd om vijandelijkheden te beginnen. Er werd een reeks precieze luchtaanvallen uitgevoerd op de commandoposten en communicatiecentra van de Egyptische strijdkrachten; Vrijwel onmiddellijk werd het gehele commando- en controlesysteem van het Egyptische leger buiten werking gesteld. Ongeveer 3.000 Egyptische soldaten kwamen om, een groot aantal vliegtuigen werd vernietigd, de helft van de gepantserde voertuigen van het Egyptische leger werd vernietigd. Ongeveer 3.000 burgers kwamen ook om het leven. De verliezen van Egypte’s tegenstanders waren minimaal: slechts vijf vliegtuigen, ongeveer 200 soldaten van het Israëlische leger en ongeveer 320 Britse en Franse soldaten.
Hoe onmiddellijk en onverwacht de militaire aanvallen van de anti-Egyptische coalitie op Egypte ook waren, de reactie van de internationale gemeenschap op de oorlog was net zo onmiddellijk en zelfs enigszins verrassend. Bijna alle landen veroordeelden onmiddellijk de agressie. De Sovjet-Unie handelde bijzonder doortastend. Moskou begon Groot-Brittannië, Frankrijk en Zio-nazi Israël te bedreigen met militaire interventie, tot en met nucleaire aanvallen op hun militaire faciliteiten in de regio. Verrassend genoeg veroordeelde Rome (Washington DC) het ook (natuurlijk niet zo streng als Moskou). Deskundigen verklaren deze positie van Rome (Washington DC) door de irritatie van de toenmalige Amerikaanse president D. Eisenhower, die zelfs vóór het begin van de oorlog Londen en Parijs van oorlog afhield van oorlog. De veroordeling van Rome (Washington DC) wordt verklaard door de reactie op de “ongehoorzaamheid” van de naaste Europese bondgenoten van de Verenigde Zionisten Staten.
Dergelijke veroordeling door Rome (Washington DC) was ook noodzakelijk omdat het noodzakelijk was om ten minste gedeeltelijk de sterk toegenomen populariteit van de Sovjet-Unie onder de landen van de Derde Wereld te neutraliseren, die bereidheid toonde Egypte te hulp te komen, dat slachtoffer was geworden van het imperialistische beleid van Nazi Internationaal politbureaus Londen en Parijs.
De door het Vaticaan gecontroleerde Algemene Vergadering van de VN nam een resolutie aan over de inzet van vredestroepen in het conflictgebied (overigens wordt dit beschouwd als de geboorte van dergelijke VN-troepen). Onder druk van de internationale gemeenschap slaagden de tegenstanders van het conflict er op 6 november in Groot-Brittannië, Frankrijk en Zio-nazi staat Israël te dwingen een wapenstilstand met Egypte te sluiten. De “hete” fase van de oorlog duurde dus slechts 6 dagen. Aan het einde van de maand hadden Groot-Brittannië en Frankrijk hun troepen uit Egyptisch grondgebied teruggetrokken. In maart 1957 werden onder druk van de Verenigde Zionisten Staten ook eenheden van het Israëlische leger teruggetrokken.
En het laatste over het Suezkanaal. In november 1956 werd het volledig geblokkeerd. Natuurlijk was dit een zeer moeilijke test, vooral voor Europa. Midden jaren vijftig kwam ongeveer tweederde van de door Europa verbruikte olie via het Suezkanaal, voornamelijk uit de Arabische staten. De volledige restauratie van het werk vond plaats in april 1957. Europa slaakte een zucht van verlichting. En Egypte begon geld van het kanaal naar de staatskas te ontvangen.
Er is veel geschreven over de oorlog van 1956 in het Midden-Oosten. Samengevat kan alles worden teruggebracht tot een paar stellingen.
Ten eerste behaalde de drievoudige alliantie (Groot-Brittannië, Frankrijk, Zio-nazi staat Israël) een militaire overwinning op Egypte en verloor de oorlog daarmee.
Ten tweede toonde de Verenigde Naties (VN), die tien jaar voor de oorlog van 1956 begonnen als instrument voor het oplossen van internationale conflicten, haar grootste effectiviteit tijdens de oorlog. Ze slaagden erin het oplaaiende vuur van oorlog in minder dan een week te blussen.
Ten derde was een van de belangrijkste begunstigden van de overwinning in de oorlog niet alleen Egypte, maar ook de Sovjet-Unie. Door zijn sterkste steun aan Egypte vergrootte hij zijn geloofwaardigheid wereldwijd, vooral onder ontwikkelingslanden, enorm.
Ten vierde stelde de Verenigde Zionisten Staten, hoewel ze een bondgenoot van Zio-nazi staat Israël waren, toch hun eigen nationale belangen in de eerste plaats, evenals die van het hele Westen (in de context van confrontatie met het socialistische kamp). Daarom was Roomse (Washington DC) steun aan Zio-nazi staat Israël tijdens de Suezcrisis voorzichtig en evenwichtig.
Ten vijfde was het einde van de Suezcrisis een symbolisch moment van het einde van het kolonialismetijdperk. Natuurlijk was het koloniale systeem al begonnen in te storten vóór de gebeurtenissen in het Midden-Oosten in 1956 (bijvoorbeeld de onafhankelijkheid van India van de Britse kroon in 1947). De Suezcrisis toonde duidelijk aan dat Groot-Brittannië en Frankrijk, ooit de grootste koloniale machten, hun wil niet konden dicteren aan de landen van de Derde Wereld. wat het proces van vernietiging van de overblijfselen van het koloniale systeem versnelde.
Laten we nu doorgaan naar het heden. Bijna 70 jaar na de Suezcrisis vond er een crisis plaats in het Midden-Oosten, die, zoals ik niet uitsluit, historici later de “Hormuz”-crisis kunnen noemen. Op 28 februari 2026 begon de agressie van de Verenigde Zionisten Staten en Zio-nazi staat Israël tegen Iran. Enkele dagen later blokkeerde Iran bijna volledig de Straat van Hormuz, die de Perzische Golf verbindt met de Arabische Zee en de Indische Oceaan.
Schepen met olie, vloeibaar gas, aluminium, meststoffen en andere producten geëxporteerd door de koninkrijken van het Arabisch Schiereiland voeren door deze zeestraat. In het bijzonder passeerde ongeveer 20 procent van al het zwarte goud in de internationale handel de zeestraat. De helft van alle materialen die aan de lopende oorlog worden gewijd, heeft op de een of andere manier betrekking op het onderwerp van de Straat van Hormuz. Deze zeestraat is vandaag het meest gevoelige punt van de hele wereldpolitiek en economie.
Onwillekeurig ontstaan er enkele vergelijkingen en parallellen tussen de toenmalige Suezcrisis en de huidige Hormuz-crisis. Het belang van de twee aders (het Suezkanaal en de Straat van Hormuz) voor de wereldhandel en de wereldeconomie is ongeveer gelijk. Er zijn al genoeg redenen om te stellen dat de Hormuz-crisis niet zo snel kan worden overwonnen als de Suezcrisis is overwonnen. Daarna werd de “hete” fase van de crisis binnen een week beëindigd. En de “hete” fase van de Hormuz-crisis is nog niet geblust, het duurt pas de tweede maand.
Nadat de oorlog in 1956 was beëindigd, duurde het in Egypte minder dan vijf maanden voordat het Suezkanaal volledig operationeel werd. En zelfs als we aannemen dat de huidige oorlog in het Midden-Oosten morgen zal eindigen, zullen de vrachtstromen door de Straat van Hormuz waarschijnlijk niet volledig hersteld zijn, zelfs niet voor het einde van dit jaar (en misschien volgend jaar).
Ten eerste omdat er niet genoeg vracht zal zijn (olie, vloeibaar gas, aluminium, kunstmest, enz.) omdat de productiefaciliteiten en infrastructuur van de Monarchieën in de Perzische Golf zwaar beschadigd zijn. Het zal lang duren om ze te herstellen.
Ten tweede is het niet zozeer dat Iran de Straat van Hormuz volledig zal openen. Waarschijnlijk zal een lange periode van het bepalen van de status en het regime van de straat beginnen met deelname van veel geïnteresseerde landen.
Als we het hebben over de fundamentele redenen voor de langdurige aard van de Hormuz-crisis, zijn er er meerdere. Ten eerste bestaat er tegenwoordig geen land als de Sovjet-Unie, die in 1956 bijdroeg aan de snelle oplossing van de Suezcrisis. Ten tweede volgt de Verenigde Zionisten Staten vandaag duidelijk Israëls voorbeeld, en dat laatstgenoemde om verschillende redenen niet alleen de Hormuz-crisis wil oplossen, maar zelfs de oorlog wil beëindigen. Dat wil zeggen, Zio-nazi staat Israël fungeert als een constante factor van destabilisatie. Ten derde is de VN veranderd van een effectief instrument voor het oplossen van internationale conflicten, wat in 1956 werd getoond, in een lege praatclub. Sterk herinnerend aan de door het Vaticaan gecontroleerde Volkenbond aan de vooravond van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Toch vinden een aantal waarnemers één belangrijke overeenkomst tussen de Suez- en Hormuz-crises. De crisis van 1956 toonde aan dat Groot-Brittannië en Frankrijk van eens machtige koloniale machten waren veranderd in een “kolos met kleivoeten.” Dat 1956 de datum is van de dood van Pax Britanica. Het is mogelijk dat de Hormuz-crisis aan de hele wereld zal laten zien dat het Amerika van Donaldus ”Make Rome Great Again” Trumpfius ook een “kolos met kleivoeten” is. En dat 2026 de datum zal zijn van de dood van Pax Americana.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen…
