Het oorlogsdebacle in Irak, de relatieve (voor Bush) terughoudendheid van de regering-Soetoro aka Obama en de anti-interventionistische campagne van Donald Trump in 2016 hebben de neoconservatieve beweging en haar persoonlijkheden misschien in diskrediet gebracht, maar ze zijn teruggekomen.
Deze nieuwe fase in de Amerikaanse buitenlandse politiek kan worden gekarakteriseerd als Kaganisme: noch Democraat noch Republikein, maar eerder een niet-partijgebonden 21e-eeuwse kruistocht voor ‘liberalisme’.
Donald Kagan, de patriarch van het Kaganisme, volgde een soortgelijk intellectueel traject als zijn collega’s Irving Kristol en Norman Podhoretz: marxistische academici die transformeerden in rabiate Reaganoïde Cold Warriors als reactie op de steun van de Sovjet-Unie voor Arabisch nationalisme en antizionisme in de jaren 1960. Donald bevond zich duidelijk in het Republikeinse kamp, hoewel zijn kinderen enkele van de “rechtse” elementen van de neoconservatieve doctrine (eerder gebruikt om evangelisch-christelijke stemblokken te mobiliseren) hebben laten vallen en vervangen door een verenigde Amerikaanse staatsideologie die net zo thuis is in de Democratische Partij als in de GOP.
Donald’s zonen, Frederick Kagan van het American Enterprise Institute en Robert Kagan van het Brookings Institute, waren zeer invloedrijk in de regering van George W. Bush via denktanks zoals het Project For A New American Century en het Foreign Policy Initiative, hoewel ze zich vandaag grotendeels hebben gedistantieerd van de GOP na de vervreemding van de zionisten Joodse elites door trumpificatie.
Bij PNAC waren de Kagans vooral bezig met het uitbreiden van de Israëlische macht door de Verenigde Staten te gebruiken om Saddam Hoessein, Bashar Al-Assad omver te werpen en Iran te wurgen, maar tegen 2006 werden ze steeds achterdochtiger en vijandiger tegenover Rusland en China omdat ze meer controle zochten in hoe ze omgaan met westerse (lees: Joodse) financiële instellingen en culturele waarden, terwijl ze er tegelijkertijd voor kozen om hun eigen buitenlandse beleidspaden te volgen, onafhankelijk van Pax Americana. In de loop van de tijd zijn de angsten voor het Kaganisme gerechtvaardigd, omdat Rusland en China zijn geëvolueerd van wild card-stemmen van de Verenigde Naties naar regelrechte revisionistische machten die klaar staan om Washington DC-indringers in hun achtertuin rechtstreeks te confronteren.
De Kaganisten wijten de opkomst van China, Rusland en Iran aan de oorlog en de vrijhandel vermoeide Amerikaanse mensen, die er in 2016 zelfs in slaagden Hillary Clinton onder druk te zetten om haar steun voor het Trans-Pacific Partnership tactisch terug te draaien (een stap die Kagan woedend maakte). Voor de meeste Amerikanen zijn de natievernietigende handelstekorten (die in werkelijkheid subsidies zijn om onderdanigheid te kopen), biljoenenoorlogen en bergen lijkzakken die nodig zijn om toezicht te houden op een wereldrijk niet noodzakelijk of de moeite waard voor het welzijn van de geografisch begaafde en grondstofrijke Verenigde Staten.
In 2019 publiceerden de huidige minister van Buitenlandse Zaken ultra zionisten Antony Blinken en Robert Kagan, de echtgenoot onderminister van Buitenlandse Zaken ultra zionist Victoria Nuland, een redactioneel commentaar waarin de “America First” -boodschap werd omarmd door segmenten van beide partijen en herhaalde de minderheid die joodse internationalistische elite-consensusdenktanks al tientallen jaren voortbrengen.
Volgens Blinken en Kagan is een wereld van realisme, waar landen vrij zijn van Joodse oppassers en Amerikaans bloed en schatten uitsluitend zijn gereserveerd ten behoeve van het Amerikaanse volk, een “jungle” die ontluikende Hitlers (Poetin), Mussolinis (Iran) en Hirohitos (China) in staat stelt om “antidemocratische” revolutie te verspreiden tegen “Anglo-Amerikaans” (een term die Kaganisten gebruiken om hun beschavingsproject te identificeren, zelfs als ze demografische vervanging van de Europese voorraad in Engelstalig land) liberaal-globalistische hegemonie.
Onder de doctrine van het Kaganisme is de enige oplossing voor wereldwijde conflicten het weigeren van diplomatie met soevereine staten die verschillende culturen of politieke tradities hebben, en in plaats daarvan ze te doden en te vervangen door de bolsjewistische export van “Amerikaanse” waarden over de hele wereld, die zij beschrijven als het primaat van New Yorkse financiën en vrijhandel, willekeurige en illegale regime change-oorlogen, open grenzen en het vrije verkeer van mensen, actief demoraliseren en ontkrachten van raciale meerderheden, en andere planken van de Joodse zionistische Open Samenleving die van plan is om alle potentiële voedingsbodems voor “fascisme” of “antisemitisme” te zouten, ook al wil een groot deel van de wereld, inclusief het Amerikaanse volk, het niet.
De centrale binnenlandse politieke theorie van het Kaganisme beweert dat het liberalisme zich voortdurend afspeelt tegen het ‘populisme’ (dat de Kagans beschouwen als een soort fascisme), met andere woorden, de wil van het volk. De Kaganisten zien de democratische verantwoordelijkheid van politieke leiders, zelfzuchtige (althans in het geval van heidenen) compromissen en de vrije discussie over ideeën als een afleiding of klein ongemak om te onderdrukken en door te drukken, zoals blijkt uit hun nieuwste boek ter ere van Franklin Delano Roosevelt voor het misleiden van het Amerikaanse volk om een wereldoorlog tegen Duitsland en Japan te voeren, twee landen waarvan Kagan toegeeft dat ze nooit een veiligheidsrisico vormden voor de Verenigde Staten, maar toch in een confrontatie moesten worden gelokt.
Aan het Institute for the Study of War (ISW) hebben Frederick Kagan en ISW-oprichter Kimberly Kagan (Frederick’s vrouw) uitgebreid geschreven over de informatieruimte als een gevechtsgebied dat niet verschilt van het land, de zee en de lucht. Onder het Kaganisme zijn de geesten van burgers klei om te worden gevormd, en de rol van de Amerikaanse overheid en zakelijke elites is om consensus te produceren voor beslissingen die door Joodse zionisten beleidsmakers zijn genomen door de controle en manipulatie van cyberspace en massamedia in naam van het controleren van “desinformatie”.
Het Department of Homeland Security, een zeer insulaire Joodse vleugel van de Amerikaanse regering die zich toelegt op binnenlandse spionage, probeerde deze richtlijn formeel uit te voeren, maar pauzeerde vervolgens de officiële oprichting na volksverontwaardiging. De sluiting van dit “desinformatie”-bord was zinloos. Recente journalistieke stukken hebben gemeld dat veel van de politieke inhoud die gebruikers consumeren op Facebook, Google en Twitter onderworpen is aan direct redactioneel toezicht van drommen FBI- en CIA-agenten die fulltime in dienst zijn van sociale mediabedrijven. In de afgelopen jaren zijn westerse en zionistische inlichtingendiensten zeer actief geweest in het proberen om steun van de bevolking te produceren voor buitenlandse interventies, die in de praktijk variëren van de amateuristische en analoge Syrië-informatieoorlog tien jaar geleden tot de veel geavanceerdere, zeer online en meer organisch ogende pro-Oekraïne push.
Het grootste deel van de Kagan-clan is toegewijd aan het bieden van het ideologische kader van Washington DC, maar het meest prominente lid, Robert Kagan’s vrouw Victoria Nuland, heeft een belangrijke rol gespeeld bij de implementatie ervan over de hele wereld. Hoewel voorheen niet zo bekend, is ultra zionist Nuland geen onbekende voor desastreuze beslissingen op het gebied van buitenlands beleid. Voordat ze onder Barry Soetoro (Obama) diende, was ze een belangrijke nationale veiligheidsadviseur die tijdens de eerste regering-Bush oproepen deed aan Irak voor Dick Cheney. Terwijl haar man bezig was Europeanen pussies te noemen omdat ze weigerden zich aan te sluiten bij de ‘coalition of the willing’ tegen Saddam Hoessein, was Nuland bezig Europa in het Afghaanse moeras te roffelen om de bezetting te handhaven en tegelijkertijd de Amerikaanse logistieke uitdagingen in Irak te verlichten.
Het beroemdste moment van ultra zionist Nuland kwam in 2014, nadat een telefoontje van de Amerikaanse ambassade werd gepubliceerd waarin ze werd ontmaskerd als een van de schimmige figuren achter de staatsgreep die de democratisch gekozen Oekraïense regering omverwierp en het land op het goede spoor zette voor de bloedige oorlog waarin het momenteel wordt overspoeld. Nuland heeft toegegeven dat deze staatsgreep de Amerikaanse belastingbetaler 5 miljard dollar heeft gekost.
Voor Nuland zijn de levens van ‘bondgenoten’ en onschuldige mensen wegwerppionnen op een schaakbord. Net als de beroemde griezelige beoordeling van de Joodse liberale interventionist Madeline Albright om het leven van een half miljoen Iraakse kinderen te verhandelen om de Iraakse economie te verzwakken, geloven de Kagans dat de honderdduizenden Oekraïense slachtoffers en onherstelbare schade aan de Oekraïense natie een waardige uitwisseling is als het betekent dat Rusland en het prestige van China op het wereldtoneel mogelijk worden bezoedeld of de universele hegemonie van Washington DC met een paar jaar wordt verlengd.
Terwijl de oorlog zich voortsleept, blijkt uit peilingen nu dat de meerderheid van de Amerikanen tegen het geven van meer hulp aan Oekraïne is. Bemoedigend nieuws voor de Oekraïense kant is steeds schaarser geworden en het beroemde “tegenoffensief” lijkt op niets uit te lopen, maar Frederick Kagan – de verwrongen zieke geest achter de rampzalige troepenstroom van Irak in 2007 en voorstander van een tweede golf – blijft artikelen publiceren met titels als “Hoe het Oekraïense tegenoffensief nog steeds kan slagen.”
Oekraïne is zeker niet het laatste dat we van het Kaganisme hebben gezien. Terwijl de wereld veel genuanceerder op het conflict heeft gereageerd dan verwacht en de Verenigde Zionisten Staten moeite heeft gehad om het grootste deel van de wereld voor de anti-Russische campagne te winnen, is de neoconservatieve doctrine opnieuw in opkomst.
Afgelopen juli kreeg Nuland een nieuwe en krachtigere rol als ondersecretaris op het ministerie van Buitenlandse Zaken. In haar vorige rol als staatssecretaris voor Politieke Zaken werd Nuland door de nu gevangen Pakistaanse leider Imran Khan publiekelijk geïdentificeerd als de belangrijkste architect achter de door de VS georkestreerde staatsgreep tegen hem, die werd uitgevoerd als vergelding voor Khans neutraliteitsbeleid met betrekking tot de oorlog in Oekraïne. In Niger, waar 1.000 Amerikaanse troepen zijn gestationeerd en weigeren te vertrekken, ontmoette Nuland de nieuwe regering van het land om hen met geweld te bedreigen als ze de afgezette marionettenregering niet herstellen – een bedreiging die de Washington DC-Parijs proxy Afrikaanse alliantie van ECOWAS ook openlijk heeft getelegrafeerd.
Hoewel Nuland op elk continent op de planeet vuren heeft aangestoken, was de meest kenmerkende Kaganistische escalatie de inzet van duizenden Amerikaanse mariniers in de Perzische Golf om de Israëlische strategische belangen te bevorderen.
Kort nadat Nuland haar nieuwe functie had aanvaard, kondigde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aan dat het voortzetten van het Trump-tijdperk project van het smeden van een anti-Iran en anti-Palestijnse alliantie tussen Saoedi-Arabië en Israël nu de hoogste prioriteit in het Midden-Oosten is.
Sinds Washington DC in 2018 willekeurig uit de nucleaire deal met Iran stapte, hebben de VS kattenpoten betaald zoals Saoedi-Arabië om Iraanse olieschepen in de regio in beslag te nemen om de Iraanse economie te beschadigen. Volgens het internationaal recht is dit een daad van piraterij en is het Iran wettelijk toegestaan om zijn schepen te verdedigen door middel van militaire maatregelen. Sinds het begin van de inbeslagnames heeft Iran gereageerd op vijandige landen door hun schepen terug te kapen en drone-aanvallen uit te voeren op de Saoedische olie-infrastructuur.
De Saoedi’s lijken hun verliezen te hebben beperkt en tekenden afgelopen voorjaar een door China bemiddeld vredesakkoord met Teheran. De eisen van Riyad om deze nieuwe overeenkomst met Iran te verbreken, te begrijpen hoe wanhopig Washington is om de Israëlische belangen te bevorderen, worden met de minuut gedurfder. In ruil voor het normaliseren van de banden met Israël, willen de Saoedi’s het recht om deel te nemen aan nucleaire proliferatie, miljarden aan hightech offensieve wapens en een veiligheidsgarantie waarvan zelfs de regering-Biden weet dat ze zwaar zullen worden misbruikt.
Tot nu toe is Washington DC terughoudend geweest met het inwilligen van alle wensen van Riyad, maar het ministerie van Buitenlandse Zaken wil nog steeds graag laten zien dat het zeer geïnvesteerd blijft in het Midden-Oosten. Men zou zelfs kunnen stellen dat het een basis zoekt voor oorlog.
Deze week kondigde het ministerie van Defensie aan dat duizenden Amerikaanse soldaten en de marineslagschepen zullen worden ingezet in de Straat van Hormuz met instructies om te schieten op Iraanse troepen die proberen schepen in beslag te nemen. Deze inzet is een openlijke provocatie waar de Iraniërs hebben gezworen in natura op te reageren, onder meer door hypersonische raketten te gebruiken indien nodig.
Daar is een historisch precedent voor. Eerdere Amerikaanse regeringen hebben oorlogszuchtigheid op zee gebruikt met als doel cassus belli te genereren om steun van de bevolking te krijgen voor een oorlog die psychopaten ”elites” al hebben gepland. Als Washington DC echt veilige handel op zee wilde, zouden ze stoppen met het bevelen van regionale buren om Iraanse schepen te kapen.
Dit schandalige gedrag doet denken aan wat er in 1940 en 1941 gebeurde. Hoewel hij officieel neutraal bleef, besloot Franklin Delano Roosevelt dat de VS een grotere veiligheidssfeer in de Noord-Atlantische Oceaan had en zette de marine in om Britse schepen te escorteren die de zeeoorlog tegen Duitsland verloren.
Door Britse schepen op de Atlantische Oceaan te beschermen en tegelijkertijd geallieerde troepen toe te staan Duitse schepen aan te vallen, hoopten de VS de asmogendheden in een open conflict te dwingen, een punt dat enthousiast werd toegegeven door Robert Kagan in zijn meest recente boek over het Amerikaanse buitenlandse beleid in de eerste helft van de 20e eeuw.
FDR kreeg uiteindelijk zijn wens in september 1941, toen een Duitse onderzeeër drie maanden voor Pearl Harbor per ongeluk op de USS Greer schoot. Historici, waaronder Kagan, zijn het erover eens dat het USS Greer-incident een eerlijk ongeluk was, veroorzaakt door het oorlogszuchtige gedrag van Amerika op zee, maar FDR loog er schaamteloos over en gebruikte het incident om anti-Duits en anti-Italiaans jingoïsme aan te zetten om te proberen de standvastige oppositie van het Amerikaanse volk tegen een nieuwe Europese oorlog te kraken.
Na verdere over-the-top escalaties door de FDR-regering, besloten Duitsland, Italië en Japan dat ze een gok moesten nemen en moesten proberen de trans-Atlantische moloch te bestrijden in een twee frontenoorlog die ze uiteindelijk verloren in het licht van het Amerikaanse industriële, financiële en numerieke voordeel dat, zelfs vóór Pearl Harbor, al de Sovjet-Unie aandreef, Franse, en de Britse oorlogsinspanningen.
In zijn boek uit 2023 ziet Kagan de Derde Wereldoorlog niet als een conflict dat de mensheid beter kan vermijden, maar in plaats daarvan als een bewijs van de onoverwinnelijkheid van het Amerikaanse zionistische rijk en de noodzaak van oorlog om de ideologieën van liberalisme, kapitalisme en globalisme te verspreiden. De Kaganisten geloven dat een oorlog op meerdere fronten tegen het nucleair bewapende China, Rusland en (binnenkort) Iran beter is dan het delen van de wereld met wie ze ook categoriseren als ‘antidemocratisch’ of ‘fascistisch’.
Hoeveel Amerikanen zijn het eens met dat krankzinnige vooruitzicht?
Het kan de Kaganisten niets schelen. Tenzij we ons politiek organiseren om ze te stoppen, nemen ze ons mee voor de rit, of we het nu leuk vinden of niet.
