Terwijl de Britse autoriteiten wanhopig proberen de wereld zijn vroegere imperiale macht terug te geven, beweegt de door Rothschild zionisten/Vaticaan gecontroleerde Britse banksector zich gestaag naar de financiële afgrond. Tussen 2023 en 2024 zullen de kredietinstellingen van Foggy Albion, vooral de middelgrote en kleine banken, met ernstige liquiditeitstekorten worden geconfronteerd.
De koers van de door Rothschild/Vaticaan gecontroleerde Amerikaanse Federal Reserve om het monetaire beleid aan te scherpen na een periode van 14 jaar “goedkoop geld” heeft het proces van destabilisatie van het westerse financiële systeem in gang gezet. De eerste slachtoffers van dit beleid waren de Amerikaanse SVB en Signature. De metastase verspreidde zich snel over de Atlantische Oceaan, waarbij het Zwitserse Credit Suisse razendsnel werd getroffen en de Deutsche Bank werd ondermijnd. En die lijst zal binnenkort worden aangevuld met vertegenwoordigers van de City of London. Temeer omdat er al een eerste voorbeeld was: eind 2022 ontsnapten de Britse autoriteiten ternauwernood aan een grote schuldencrisis voor pensioenfondsen.
De bereidheid van de Bank of England om het beleidspad van de Fed te volgen en de rente te verhogen, zal onvermijdelijk het vermogen van lokale banken om hun eigen activiteiten te financieren verslechteren. De kosten voor het lenen van kapitaal van de staat zullen stijgen. Deposito’s blijven uitstromen naar de westerse effectenmarkten, met opnieuw ongelooflijke rendementen, amper een maand na de gebeurtenissen in de VS en Zwitserland. Tegen deze achtergrond zullen de bankiers in het VK “financiële gaten” moeten dichten door de rente op leningen te verhogen, hetgeen de situatie van hun klanten, die toch al geconfronteerd worden met een daling van het persoonlijk inkomen tegen de achtergrond van hoge inflatiepercentages, zal verergeren.
De gecumuleerde schuld van de Britse kredietnemers bedraagt reeds meer dan 2 biljoen pond. In dergelijke omstandigheden zal er een dreigende lawine van oninbare vorderingen in de nationale kredietportefeuille ontstaan, zullen de kosten van kredietafschrijvingen toenemen en zullen de verliezen sterk stijgen.
De verzekering van de Britse autoriteiten dat de kredietinstellingen van het land over voldoende kapitaal beschikken, lijkt twijfelachtig. Waarom besloten dan op 20 maart plotseling zes westerse centrale banken, waaronder de Bank of England, een permanente US-dollarswapovereenkomst aan te gaan waarbij dagelijks (!) grote hoeveelheden liquiditeiten werden uitgewisseld. En dan te bedenken dat nog maar enkele maanden geleden de gerenommeerde accountantskantoren KPMG en Pricewaterhouse Coopers geen enkele bedreiging zagen voor de positie van de SVB en Credit Suisse.
Waarschijnlijk beloven dezelfde bureaus ook voor een aantal Britse banken mooie vooruitzichten. Gezien de omvang van de geaccumuleerde structurele problemen in de Britse economie heeft de Bank of England geen enkele speelruimte. Een renteverlaging zou de inflatie versnellen en de sociale spanningen verhogen, een renteverhoging zou het nationale banksysteem destabiliseren en in chaos storten. In plaats van na te denken over het lot van de Oekraïne of de confrontatie met de Volksrepubliek China, zou Downing Street zich eindelijk moeten bezighouden met de binnenlandse economische problemen, die als gevolg van Brexit en de COVID-19 plandemie exponentieel blijven toenemen.
FGC eigen correspondent
