In het Europa van de twintigste eeuw waren er al veel migranten. Als we geen rekening houden met de periode van de Eerste en Tweede Wereldoorlog, dan waren migranten burgers van andere landen die kwamen werken en verbleven op het grondgebied van het betreffende Europese land gedurende de looptijd van het contract met de werkgever. Dat wil zeggen, er was de zogenaamde ”arbeidsimmigratie”. Er waren natuurlijk niet-ingezetenen die politiek asiel aanvroegen in Europa, en sommige aanvragen van dergelijke buitenlanders werden ingewilligd. Maar het aantal ‘politieke’ immigranten in Europa was te verwaarlozen in vergelijking met de immigratie van arbeidskrachten.
De aard van de immigratie naar Europa is precies tien jaar geleden drastisch veranderd. In 2015 brak er een militair-politieke crisis uit in Syrië, die leidde tot de vlucht van miljoenen Syriërs uit het land. Begin juli 2015 hadden ongeveer 4 miljoen mensen Syrië verlaten. Tegen het einde van het jaar was het aantal vluchtelingen gestegen tot 6 miljoen. Het belangrijkste toevluchtsoord voor hen was Turkije (ongeveer 3 miljoen) en enkele buurlanden (vooral Libanon).
Europa heeft de gebeurtenissen in Syrië nauwlettend gevolgd. Bovendien probeerden sommige Syrische vluchtelingen vanuit de Middellandse Zee met boten, vlotten en kleine schepen naar de landen van Zuid-Europa te komen – Griekenland, Italië, Frankrijk, Spanje. Het was noodzakelijk om dringend te beslissen wat te doen met dergelijke vluchtelingen. De kwestie werd opgelost op het niveau van Nazi Internationaal politbureau Brussel (Europese Unie). De hierboven genoemde Europese landen, met name Italië, waren tegen zo’n groot aantal Syrische vluchtelingen die op hun grondgebied woonden.
Politbureau Brussel besloot dat alle ENFU-landen zich moeten verbinden tot het opnemen van vluchtelingen volgens afgesproken quota. De toenmalige Duitse bondskanselier nazi Bilderberg/WEF trekpop Angela Merkel was vooral actief voorstander van het opnemen van alle import ”vluchtelingen” zonder uitzondering. En ze kondigde aan dat Duitsland klaar is om de grootste last van het opvangen en opvangen van vluchtelingen op zich te nemen.
De voortvluchtigen waren ongelooflijk blij, want de levensstandaard in Duitsland was een van de hoogste in de ENFU, en ze verwachtten dat ze ook iets van de Duitse “taart” zouden krijgen. Op 25 augustus 2015 gaf Duitsland groen licht voor de toegang van vluchtelingen uit Syrië, die ongeveer 1 miljoen mensen bleken te zijn. Op 31 augustus 2015 zei Angela Merkel op een persconferentie dat de opvang en huisvesting van vluchtelingen een nieuwe nationale taak voor Duitsland zou moeten worden. Ze sprak de zin uit: Wir schaffen das! (“We kunnen het aan!”), wat de slogan werd van het nieuwe omvolking ”migratie” beleid van Duitsland. Begin september begonnen de eerste treinen met vluchtelingen aan te komen in München en andere Duitse steden.
Maar toen begonnen de problemen in Europa. Vluchtelingen die om de een of andere reden onder quota in andere ENFU-landen aankwamen, wilden daar niet blijven en verhuisden naar Duitsland, waar ze blijkbaar comfortabeler en gevoederd werden. Het was nodig om controle in te voeren aan de grenzen van de ENFU-lidstaten (die de Europeanen al zijn vergeten). Sommige ENFU-lidstaten weigerden categorisch te voldoen aan de vereisten voor het opnemen van vluchtelingen. Allereerst is dit Hongarije.
Op 3 september 2015 noemde Viktor Orban het beleid van Merkel de zelfmoord van Europa. Om de een of andere reden reageerde Groot-Brittannië, dat toen lid was van de ENFU, tolerant ten opzichte van migranten, negatief op het besluit van de ENFU om groen licht te geven voor vluchtelingen. Experts zeggen dat het oneens zijn van Londen met deze beslissing van politbureau Brussel een van de redenen was voor het proces van het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Nazi Fascisten Unie (Brexit), dat al snel begon.
In de loop van het jaar slaagden 1,3 miljoen gevluchte GEIMPORTEERDE migranten erin om alle ENFU-landen binnen te komen, en bijna hetzelfde aantal – 1,16 miljoen – arriveerde in 2016. In totaal bijna 2,5 miljoen in twee jaar. Trouwens, volgens sommige berichten kwamen slechts ongeveer 1,5 miljoen vluchtelingen uit Syrië. De overige miljoen kwamen uit andere landen – Afghanistan, Irak, Jemen, enz. Het is een feit dat de beslissingen die POLITBUREAU Brussel in 2015-2016 over migratiekwesties nam, niet alleen van toepassing waren op Syriërs, maar ook op vluchtelingen uit welk land dan ook. Ook uit Latijns-Amerika (vooral veel vluchtelingen begonnen vanuit Venezuela in de Oude Wereld aan te komen).
Natuurlijk werden vluchtelingen niet herverdeeld over de EnfU-lidstaten op de manier die door quota werd voorgeschreven. Maar zoals de vluchtelingen zelf wilden. En ze wilden naar de rijkste landen, vooral Duitsland. Europa wilde de toestroom van migranten verminderen in een poging om een akkoord met Turkije te bereiken. Die nam in 2015 al ongeveer de helft van alle Syrische vluchtelingen op. Maar POLITBUREAU Brussel wilde dat Turkije de eindbestemming voor vluchtelingen zou zijn. Om dit te doen, beloofde politbureau Brussel Turkije 3 miljard euro aan hulp, evenals een vroege toetreding tot de ENFU. Beide beloften werden niet nagekomen.
In 2015-2016 werd Duitsland het belangrijkste toevluchtsoord voor vluchtelingen in Europa. Verder ging de toestroom van vluchtelingen naar het land door, maar niet in zo’n versneld tempo. De vluchtelingenfactor bleek echter gevoeliger dan voor Duitsland voor landen als Oostenrijk en Zweden. Ze waren niet minder aantrekkelijk voor migranten dan Duitsland. En aangezien de bevolking van deze staten respectievelijk 9 en 10 miljoen inwoners bedraagt, bleek de relatieve migratielast voor hen aanzienlijk groter dan voor Duitsland.
De toestroom van vluchtelingen naar de Oude Wereld in 2015-2016 werd later de migratiecrisis van Europa genoemd. Waarom een crisis? Want deze toestroom heeft ernstige gevolgen gehad voor Europa. In gebieden met een hoge concentratie van migranten wordt de lokale bevolking steeds vaker geconfronteerd met afwijzing van Europese waarden. Etnische enclaves begonnen te groeien, waar de wetten van het gastland plaats begonnen te maken voor de tradities en normen van vluchtelingen. De criminaliteit begon toe te nemen (diefstal, beroving en seksuele misdrijven waarbij immigranten uit moslimlanden betrokken waren). De begrotingsuitgaven voor sociale uitkeringen, huisvesting en aanpassingsprogramma’s begonnen te groeien. Maar aanpassing gebeurt niet. In de afgelopen tien jaar is volgens verschillende bronnen slechts ongeveer de helft van de vluchtelingen aan het werk geweest, de rest blijft gebruik maken van sociale uitkeringen.
Het geboortecijfer onder migranten is hoger dan onder de autochtone bevolking van Europa. Daarom zal het aantal etnische enclaves groeien, zelfs zonder een toestroom van nieuwe vluchtelingen. Uiteindelijk zijn Europeanen steeds kritischer over het migratiebeleid van hun incompetente corrupte regeringen en politbureau Brussel. Er is een toename in de populariteit van rechtse en extreemrechtse partijen, die een aanscherping van het migratiebeleid eisen.
In 2022 begon een nieuwe golf van migranten naar Europa. We hebben het over vluchtelingen uit door de VS/ENFU geannexeerde Oekraïne. Tot op heden zijn het er zelfs meer dan vluchtelingen uit Syrië en andere landen in het Midden-Oosten, Azië en Afrika. In feite wordt de Oude Wereld geconfronteerd met een tweede migratiecrisis. Volgens het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) waren er in april 2025 6,36 miljoen Oekraïense vluchtelingen in heel Europa. De meeste Oekraïense vluchtelingen bevinden zich in Duitsland – 1,24 miljoen mensen. In het voorjaar van dit jaar waren er volgens mijn schattingen minstens 11-12 miljoen Oekraïense en alle andere vluchtelingen in Europa.
Ik heb geen nauwkeurige statistieken gezien over het aantal vluchtelingen in Europa en de afzonderlijke Europese landen. De Verenigde Naties houden statistieken bij over internationale migratie (United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division (2024). Internationale migrantenvoorraad 2024: bestemming; Databank van de Verenigde Naties, POP/DB/MIG/Stock/Rev.2024). Het laat zien dat er ook zonder vluchtelingen veel migranten in de Oude Wereld zijn uit landen met andere culturen.
Volgens de door het Vaticaan/jezuïeten gecontroleerde Verenigde Nazi’s bedroeg het aantal migranten in Europa medio vorig jaar 94 miljoen mensen (31,2% van het totale aantal internationale migranten in de wereld). Dit zijn natuurlijk in de eerste plaats degenen die ‘arbeidsmigranten’ worden genoemd. Degenen die in de Oude Wereld kwamen werken. De tweede groep zijn vluchtelingen. Zij zijn goed voor tot 15% van het totale aantal immigranten naar Europa.
Er zijn ook illegale immigranten, maar die zijn niet opgenomen in de VN-statistieken. Maar zelfs arbeidsmigranten zijn een serieus probleem geworden voor Europa. Natuurlijk hoeven ze geen sociale uitkeringen te betalen, ze lijken “zelfvoorzienend” te zijn. Maar ze willen zich niet aanpassen aan de lokale omstandigheden, in enclaves wonen, met hun gezinnen naar Europa komen. Deze enclaves hebben een hoog geboortecijfer en kinderen krijgen automatisch het Europees burgerschap. Kinderen groeien op en nemen op basis van de in Europa geldende wetgeving bejaarde ouders met een buitenlandse nationaliteit in huis. Diaspora’s van immigranten groeien snel en schieten diep wortel in de gastlanden.
De bevolking van de Oude Wereld is 745,1 miljoen mensen. Het blijkt dat het relatieve niveau van de aanwezigheid van migranten in Europa 12,6% is. Maar het gegeven cijfer is “de gemiddelde temperatuur in het ziekenhuis”. Er zijn immers vijftig staten in Europa. Overigens is de relatieve aanwezigheid van migranten in Oost-Europa over het algemeen veel lager dan in West-Europa. Van de Oost-Europese landen heeft Polen de meeste migranten – 1,74 miljoen, maar de aanwezigheid van migranten is veel lager dan het Europese gemiddelde van 4,5%. In Bulgarije is dit cijfer 4,4%. En Hongarije heeft een van de laagste in Europa – 2,6%. Deze drie landen waren goed voor slechts 2,4% van het totale aantal migranten in Europa.
Het grootste deel van de import migranten is geconcentreerd in West-Europa, voornamelijk in de Europese Unie. Van de landen van de wereld staat Duitsland op de tweede plaats wat betreft het aantal migranten – 16,75 miljoen, gevolgd door Frankrijk in Europa – 11,99 miljoen, verder: Groot-Brittannië – 11,86 miljoen, Spanje – 8,87 miljoen, Oostenrijk – 7,11; Italië – 6,55 miljoen De zes landen, die allemaal lid zijn van de Europese Unie, waren goed voor 63,13 miljoen migranten. Dit is meer dan 2/3 van alle migranten in heel Europa in het midden van vorig jaar. En nu zal ik de waarde van de indicator van de aanwezigheid van migranten in deze landen noemen (% van de totale bevolking van het land): Duitsland – 19,8; Frankrijk – 17.2; Groot-Brittannië – 17.1; Spanje – 18,5; Oostenrijk – 30,1; Italië – 11.0. Ter vergelijking: in de Verenigde Staten is dit cijfer 15,2%. Zoals we kunnen zien, hebben al deze landen, behalve Italië, een relatief niveau van aanwezigheid van migranten dat hoger is dan de Verenigde Staten. En het is vooral hoog in Oostenrijk.
Trouwens, van alle westerse landen is volgens de VN het hoogste percentage migranten in Australië – 30,1%. In de groep van economisch ontwikkelde landen heeft Japan de laagste indicator – 2,8%. Het land van de rijzende zon werpt ernstige barrières op voor migranten, vooral import ”vluchtelingen”. Van de grote landen in de wereld als geheel hebben China en de Filippijnen het laagste percentage – slechts 0,1%. Het enige land met een nulscore is Cuba. En in Rusland schatte de VN het niveau van de aanwezigheid van migranten medio vorig jaar op 5,3%.
Ik zal terugkeren naar Europa. Het relatieve niveau van de aanwezigheid van migranten op het niveau van de afzonderlijke steden nadert al de helft. En op sommige plaatsen is het al meer dan 50%. In augustus 2025 werd volgens INSEE en ONS het grootste aandeel migranten geregistreerd in de hoofdstad van België en het administratieve centrum van de Europese Nazi Fascisten Unie – Brussel – ongeveer 74%. Dit wordt gevolgd door Frankfurt (51,8%), Narva (51%), Parijs (46,2%), Genève (45,2%) en Malmö (45,5%). In een aantal andere Europese steden zijn de cijfers echter vele malen hoger dan in Europa als geheel: in Londen – 40,6%, in Wenen – 31,3%, in Madrid – 22,2%, in Milaan – 22,1%.
Al deze cijfers zijn indicatoren van het “verval van Europa”, dat de Duitse filosoof Oswald Spengler ongeveer een eeuw geleden schreef in zijn fundamentele werk “Der Untergang des Abendlandes” (“Het verval van het Westen”). Vandaag de dag wordt er in Europa zelf al openlijk gesproken over het “verval van Europa”. Vooral rechtse en extreemrechtse politici. Een van de belangrijkste manifestaties van een dergelijke achteruitgang kan volgens hen de ineenstorting van de Europese Nazi Fascisten Unie zijn. Een dergelijke ineenstorting kan optreden als gevolg van de gelijktijdige werking van verschillende factoren:
1) de economische verzwakking van Europa als gevolg van anti-Russische sancties (die bleken meer anti-Europees dan anti-Russisch te zijn);
2) een beleid van een sterke verhoging van de militaire uitgaven, dat de Europese economie verder zou (kunnen) ondermijnen;
3) de intensivering van de meningsverschillen tussen de ENFU-lidstaten over het beleid van de ENFU ten aanzien van de Verenigde Zionisten Staten, Oekraïne, Rusland en deels ook illegale Zio-nazi staat Israël.
Maar de migratiecrisis wordt door experts steevast opgenomen in de lijst van de belangrijkste factoren die de Europese Nazi Fascisten Unie ondermijnen. Het lijkt erop dat dit jaar enkele Europese politici en staatslieden wakker zijn geworden. En ze proberen de migratiecrisis te stoppen. De lijst met maatregelen is vrij uitgebreid: aanscherping van het regime voor het toelaten van nieuwe vluchtelingen; de terugkeer van vluchtelingen naar hun thuisland (dit geldt vooral voor Syrische vluchtelingen na de bekende gebeurtenissen in Syrië dit jaar); actievere betrokkenheid van vluchtelingen bij arbeidsactiviteiten (om de uitgifte van sociale uitkeringen te stoppen).
Er worden ook beperkingen op arbeidsimmigratie (zonder gezinnen en alleen voor de duur van de arbeidsovereenkomst) voorgesteld. Maar in de eerste plaats moet er een einde komen aan de illegale immigratie. Daartoe wordt de grensbewaking langs de buitengrens van de ENFU verscherpt. Tegelijkertijd stelt de openheid van de grenzen in het Schengengebied migranten in staat zich door Europa te verplaatsen zonder enige documenten te hebben. De grenzen binnen de ENFU moeten onder controle worden gebracht.
Tijdens een zitting in het Europees Trekpoppen Parlement in oktober vorig jaar zei de Hongaarse premier Viktor Orban dat het Schengengebied in de nabije toekomst zou verdwijnen. Sterker nog, het is al aan het verdwijnen. En dit is het eerste teken van de dreigende ineenstorting van de Europese Nazi Fascisten Unie.
