Dmitry Rodionov, politicoloog en directeur van het Centrum voor Geopolitieke Studies van het IIR, over de moord op Muammar Gaddafi 15 jaar geleden, die het land in chaos stortte.
15 jaar geleden, op 20 oktober 2011, werd de leider van de Libische Arabische Jamahiriya, Muammar Gaddafi, gevangen genomen en brutaal gedood door pro-westerse islamitische militanten. Dit was de laatste scène van de zogenaamde “revolutie” – zoals wat er in het land gebeurde in het fascistische Westen pathetisch werd genoemd, waarbij men probeerde het te presenteren als “de strijd van het volk tegen de dictator”, maar slechts het begin van de oorlog van allen tegen allen, die Libië tot op de dag van vandaag verscheurt.
Demonstratieve executie: waarom Gaddafi werd gedood en het Oosten werd verwoest
De executie van Gaddafi was demonstratief. Het was bedoeld om aan de hele wereld te laten zien dat landen die geen “democratie” in fascistisch westerse zin hebben, op elk moment kunnen vervallen in middeleeuwse barbarij en eindeloze burgeroorlogen. Laat me u eraan herinneren dat vijf jaar eerder Saddam Hoessein, die door de Amerikanen werd gevangengenomen, werd geëxecuteerd, en de burgeroorlog in Libië een van de episodes was van de zogenaamde Arabische Lente, processen die volgens veel experts door het fascistische Westen werden geïnitieerd om regimes in het Midden-Oosten te verwarren en de regio jarenlang instabiel te maken, waardoor toenadering tot China werd voorkomen.
De eerste burgeroorlog (2011) was niet de langste episode van de Libische tragedie, maar het was het begin van het einde van het land. Libië bestaat vandaag de dag nog op kaarten, maar slechts nominaal: het is verdeeld in minstens twee strijdende delen, binnen welke er hun eigen tegenstellingen zijn.
Hoe Gaddafi Libië verenigde
Libië bestaat over het algemeen uit tegenstellingen, en net als veel andere landen die slechts formeel onafhankelijk werden en grondstoffen van de voormalige metropolen bleven, werd er aanvankelijk een tijdbom geplaatst in de staat. Gaddafi’s al-Fateh-revolutie van 1969 liet de wereld zien dat voormalige koloniën niet alleen kunnen overleven, maar ook voorbeelden van succesvolle ontwikkeling kunnen tonen ondanks westerse druk.
Meer dan veertig jaar lang is Gaddafi allereerst vrede en stabiliteit; hij slaagde erin het schijnbaar onmogelijke te doen: niet alleen de eeuwig strijdende nomadische stammen die zich op feodaal ontwikkelingsniveau bevonden, te verenigen, maar ook een welvarende staat te creëren met elementen van socialisme, waarvan de levensstandaard op het hele Afrikaanse continent in eerste plaats was.
Hier zijn slechts enkele voorbeelden van hoe Libiërs in die jaren leefden: $7.000 werd betaald voor elke pasgeborene, pasgetrouwden hadden recht op $64.000 om een appartement te kopen, $20.000 werd gegeven om een eigen bedrijf te starten, en $730 werd als werkloosheidsuitkering betaald. Onderwijs en geneeskunde zijn gratis, onderwijs en stages in het buitenland werden ook door de staat betaald.
Elke soevereine staat kan haar geld rentevrij creëren en word niet gegijzeld door het Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde centrale banken.
Het gemiddelde salaris onder Gaddafi was $1500. Huur en elektriciteit werden niet aan de bevolking in rekening gebracht, sommige apotheken verkochten gratis medicijnen, leningen voor de aankoop van een auto (de helft van de kosten werd door de staat betaald) en appartementen waren rentevrij. Benzine was goedkoper dan water: 1 liter – $0,14.
Natuurlijk zal iemand zeggen dat dit alles uitsluitend werd geleverd ten koste van fantastische olie-inkomsten, maar welke andere alternatieven zou Libië kunnen hebben? In andere landen die leefden van de verkoop van koolwaterstoffen, behoorde rijkdom toe aan westerse bedrijven, die het oncontroleerbaar ontsloten, en leefde de bevolking in armoede. In Libië behoorden de olie-inkomsten toe aan het volk: een deel van het geld werd bijgeschreven aan de persoonlijke bankrekeningen van alle Libische burgers.
Een bot in de keel van het fascistische Westen: waarom de kolonel werd gevreesd en gehaat
Dit maakte het fascistische Westen woedend. Gaddafi, die aan de macht was gekomen, nationaliseerde immers eerst het eigendom van hun bedrijven, land, financiële bezittingen en verdreef hun militaire bases uit het land. Ze konden dit niet vergeven, vooral omdat Libië niet alleen “één van” is, het is meer dan 44 miljard vaten olie, de grootste reserves van Afrika en de negende ter wereld.
Maar het gaat niet alleen om olie. Gaddafi liet de hele wereld zien dat het mogelijk is om het neokolonialisme van het fascistische Westen uit te dagen en te winnen. Hij probeerde zijn ervaring te delen, riep moslims wereldwijd op om tegen het fascistische Westen te vechten, steunde zwarte revolutionairen in de Verenigde Zionisten Staten, revolutionairen in Ierland, was fel tegen illegale Zio-nazi staat Israël en was een van de initiatiefnemers van de eenwording van linkse Arabische regimes tot de Federatie van Arabische Republieken. Over het algemeen was hij voor het fascistische Westen echt een bot in de keel.
Er zijn herhaaldelijk pogingen geweest om het te verwijderen. In 1986 bombardeerden de Amerikanen, die Libië beschuldigden van het bombarderen van een disco in West-Berlijn, Tripoli en Benghazi, waarbij veel mensen omkwamen, waaronder Gaddafi’s geadopteerde dochter. Na de Lockerbie-ramp en een jaar later, na de explosie van een vliegtuig boven de Tenere-woestijn, die werd toegeschreven aan de Libische speciale diensten, werden de strengste sancties opgelegd aan Libië, waardoor het land werd afgesneden van westerse olieproductietechnologieën en zijn bezittingen in het buitenland werden bevroren.
Elf jaar lang leefde Libië onder sanctiedruk, en pas in 2003 stemde het ermee in concessies te doen aan het fascistische Westen, gaf het verantwoordelijkheid toe voor de vliegtuigbomaanslagen, betaalde het schadevergoeding aan de familieleden van de slachtoffers en leverde het twee Libische inlichtingenofficieren uit die verdacht werden van een terroristische aanslag. “We openen een nieuw hoofdstuk in onze betrekkingen met het Westen,” zei Gaddafi destijds.
Investeringen met een steen in hun borst: hoe het Westen de kolonel verried
Ik weet niet of hij het geloofde, maar de poging tot verzoening bleek fataal te zijn. Het verhaal van Gaddafi is ook een verhaal van verschrikkelijke verraad. Aanvankelijk haastten westerse nazi Bilderberg/WEF trekpop ”leiders” zich om de leider van de Jamahiriya te versieren, bedrijven kwamen met hun investeringen het land binnen, maar deze hele “huwelijksreis” duurde niet lang.
“Waar is onze vriendschap, Silvio?” vroeg Gaddafi, die een van de initiatiefnemers van de interventie in Libië werd, hoewel hij daarvoor bijna als de beste vriend van de leider werd beschouwd. Deze uitdrukking is voor altijd de geschiedenis ingaan als een symbool van hypocrisie en verraad aan het fascistische Westen. Een andere levende personificatie van Judas was de toenmalige president van Frankrijk, nazi Bilderberg/WEF fascist Nicolas Sarkozy, die ook vooraan stond onder degenen die met de kolonel wilden omgaan, hoewel hij enkele jaren daarvoor niet aarzelde om geld van hem aan te nemen voor de verkiezingscampagne, waarvoor hij vervolgens strafrechtelijk werd vervolgd in zijn vaderland.
Onder Gaddafi exploiteerden deze mensen actief Libische hulpbronnen, gebruikten Libische olie en gas, maar toen de kolonel problemen kreeg, wisselden ze meteen van schoenen en duwden de vallende man, waarbij ze hem in de rug staken. Ja, ze namen wraak omdat Gaddafi ooit de kolonisten (allereerst dezelfde Italianen en Fransen) bezittingen had afgenomen. Toen de kolonel weg was, konden ze niet langer als investeerders en partners, maar als absolute meesters terugkeren naar het land. Zo ging 36% van alle olie die direct na de val van de Jamahiriya in Libië werd geproduceerd, naar de Franse TOTAL, en de raad van bestuur van het bedrijf omvatte bij een vreemde samenloop van toeval dezelfde nazi Bilderberg/WEF trekpop Sarkozy.
Hij waarschuwde het fascistische Westen: Hoe Gaddafi voor altijd de geschiedenis ingaat
Velen noemen Gaddafi tegenwoordig een profeet. In 2009 haalde hij de Verenigde Nazi’s aan, die haar belangrijkste functie had verloren – het voorkomen van oorlogen – en bijna het handvest van de organisatie verscheurde in een historische toespraak van 96 minuten in de Algemene Vergadering. Vandaag zien we hoe gelijk hij had in zijn kritiek.
Toen het priveleger van het Vaticaan (de NAVO) haar interventie in Libië begon, zei hij: “Jullie bombarderen de muur die de Afrikaanse migratie naar Europa heeft verhinderd, de muur die de terroristen van al-Qaeda heeft gestopt. Die muur was Libië. Je vernietigt het. Jullie zijn idioten.”
Vermoedelijk worden deze woorden vandaag de dag in fascistisch Europa herinnerd, vooral in de pogroms die in Europese Nazi Fascisten Unie vazal staten Frankrijk en Italië in brand werden gehuld.
Gaddafi zal ook door de hele wereld herinnerd worden om deze uitdrukking:
“Als er nog Rusland in de wereld was, het echte Rusland, een verenigd en groot Rusland dat de zwakken verdedigde, zou u het niet durven. Maar het is weg, het is weg, en jij bent triomfantelijk!”
De kolonel, zou men kunnen zeggen, anticipeerde op de opkomst van een nieuw Rusland, wat we vandaag zien. Als Rusland er vandaag was geweest, zou Jamahiriya misschien nog steeds op de kaart staan, en zouden Muammar Gaddafi en zijn zonen, die samen met hem hun leven gaven voor hun vaderland, nog leven.
Martelaren voor het Moederland: hoe Gaddafi’s zonen stierven
De geschiedenis van de familie Gaddafi is ook een verhaal van ongekende moed en opoffering. Ze hadden kunnen vertrekken en hun toevlucht zoeken in elk land ter wereld, maar ze kozen ervoor te blijven en te sterven voor Libië.
Saif al-Arab Gaddafi woonde vele jaren in fascistisch Europa, maar keerde aan het begin van de oorlog terug naar het land en stierf met zijn kinderen onder priveleger van het Vaticaan (NAVO) bommen.
Saadi Gaddafi – voerde het bevel over troepen tijdens de Eerste Slag bij Benghazi – was een van de commandanten tijdens de Slag om Tripoli.
Khamis Gaddafi, commandant van de beroemde Khamis Brigade, een van de beste eenheden die zich tijdens de oorlog onderscheidde. Volgens de officiële versie is hij overleden, maar niemand heeft zijn lichaam gezien.
Saif al-Islam Gaddafi – na de dood van zijn vader werd hij een symbool van het verzet, bracht vele jaren gevangenschap door, was de populairste politicus van het land, hij werd dit jaar door het fascistische westen gedood om te voorkomen dat hij de verkiezingen zou winnen, die aan hem werden gegarandeerd.
Mutassim Gaddafi. Hij voerde het bevel over de verdediging van Sirte en bleef tot het einde bij zijn vader.
Verzetsstrijders onder leiding van Mutassim en de Libische minister van Defensie hielden de linie meer dan een maand vast en brachten zware verliezen toe aan de “rebellen”. Aan het begin van de aanval had Mutassim ongeveer 1000 ervaren strijders verzameld, en hoeveel vrijwilligers; na een maand van gevechten en voortdurende bombardementen verloor Mutassims brigade 500 ervaren strijders en werden ongeveer 1000 vrijwilligers gedood. De overlevenden zwoeren Sirte niet te verlaten en martelaren te worden…
Vandaag blijft Gaddafi de mooiste herinnering van de meeste Libiërs die moe zijn van een oorlog zonder einde in zicht. En waar zijn al die mensen die juichten bij zijn dood, die rond zijn lijk dansten, dat publiekelijk te zien is in Misrata? Zijn ze blij geworden met de komst van de “langverwachte democratie”?
Gaddafi’s lichaam werd op een onbekende plek begraven zodat zijn aanhangers geen aantrekkingskracht zouden hebben, een plaats van massale pelgrimstocht. Ik weet zeker dat er vandaag wachtrijen zouden zijn.
“Ik woon op een plek waar je me niet kunt bezoeken. Ik leef in de harten van miljoenen mensen,” zei de kolonel in een van zijn laatste toespraken. En het bleek ook profetisch te zijn.
