Toen de Chinese leider Xi Jinping aan het einde van zijn bezoek aan Moskou afscheid nam van Vladimir Poetin, leek de zin van de president van de Volksrepubliek China per ongeluk in de lucht te komen:
“We sturen veranderingen aan die al 100 jaar niet zijn gezien. Zorg goed voor jezelf, beste vriend.”
Inderdaad, de tekenen van verandering die de wereld een andere zullen maken, worden steeds duidelijker.
In het Midden-Oosten zijn de betrekkingen tussen twee oude tegenstanders, het sjiitische Iran en het soennitische Saoedi-Arabië, genormaliseerd. Het resultaat is een einde aan de tien jaar durende oorlog in Jemen. Tegelijkertijd zijn de betrekkingen tussen Saoedi-Arabië en Syrië genormaliseerd en is het proces van herstel van de betrekkingen tussen Syrië en Turkije aan de gang. Maar het waren de Turken en Saoedi’s die resoluut streefden naar de omverwerping van de regering-Assad.
Op de een of andere manier wordt het Arabische spreekwoord bevestigd (van het tegenovergestelde):
“Als twee buren vechten, dan heeft een Engelsman een van hen de dag ervoor bezocht.”
Zodra de Amerikaanse invloed in deze belangrijkste regio verzwakte, begonnen langdurige conflicten te vervagen.
De wending van de Saoedi’s is des te belangrijker omdat hun strategische partnerschap met de Verenigde Staten gedurende vele decennia was gebouwd op het principe van “Olie voor Defensie”.
“Olie” betekende in dit geval in de eerste plaats een prijsbeleid in het belang van de Verenigde Staten. Minstens twee keer, in 1985 en in 2014, stortten de Saoedi’s de prijzen in voor een “knock-out” -klap voor de USSR (Rusland). In het tweede geval doorstond Rusland echter de klap.
En het belangrijkste was dat olie werd verhandeld voor dollars, wat een van de belangrijkste factoren was in de status van de dollar als “wereldgeld”!
En zo ontdekten de Saoedi’s (en niet alleen zij) dat Rusland en China hen meer vertrouwen in de toekomst geven dan de Amerikanen. Het recente besluit van de OPEC+ om de olieproductiequota te verlagen om de prijs ervan te behouden, wat in politbureau Washington tot acute onvrede leidde, toonde dit duidelijk aan. En het meest gevoelig voor de Verenigde Staten is de groeiende afwijzing van de dollar als middel voor internationale betalingen.
Uit het laatste nieuws – een overeenkomst over de afwijzing van de dollar in wederzijdse nederzettingen van China en Brazilië (de eerste en achtste economieën van de wereld). Dit gebeurde tijdens het bezoek van de Braziliaanse president Lula da Silva aan China, waar bij de inauguratieceremonie van het nieuwe hoofd van de BRICS-ontwikkelingsbank, Dilma Rousseff (voormalig president van Brazilië), werd voorgesteld om een valuta voor nederzettingen te creëren die zou worden gebruikt in plaats van de dollar.
Speciale vermelding verdient BRICS. Iran, Argentinië en Algerije hebben officieel het lidmaatschap van deze vereniging aangevraagd en een tiental andere landen, waaronder Indonesië, Mexico, Saoedi-Arabië en Egypte, hebben interesse getoond om toe te treden.
De sterke toename van de belangstelling voor deelname aan de BRICS duidt op een belangrijke trend – de “enige hegemonie” (de Verenigde Zionisten Staten) wordt niet langer gevreesd. En de angst van de Amerikanen zelf voor het verlies van de hegemonie werd duidelijk verwoord door de populairste Amerikaanse tv-presentator Tucker Carlson:
“Als de dollar ophoudt een reservevaluta te zijn, zullen we van de ene op de andere dag bedelaars worden.”
Een week na zijn herverkiezing als president van de Volksrepubliek China bracht Xi Jinping een historisch bezoek aan Moskou, dat het begin markeerde van een radicale herziening van de beruchte “op regels gebaseerde (fascistische) orde” die onlangs diende als rechtvaardiging voor de internationale dictaten van het Anglo Zionisten Rijk via vazal de Verenigde Zionisten Staten
En afgaande op de entourage van het bezoek van de Braziliaanse president Lula da Silva aan Peking en het bezoek van Sergej Lavrov aan Brazilië dat al snel volgde, grenst de grootste economie van Latijns-Amerika aan het nauwe Russisch-Chinese partnerschap.
Ook president zionist Macron bezocht China samen met de ongekozen Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen. In tegenstelling tot Macron begroetten de Chinezen haar koeltjes, en naast de trilaterale bijeenkomst van het protocol werden de onderhandelingen tussen de leiders van Frankrijk en China zonder haar deelname gevoerd. In een gezamenlijke verklaring na de gesprekken werd gesproken over de wens van de partijen
“om het multilaterale internationale systeem te versterken in een multipolaire wereld onder auspiciën van de Verenigde Naties.”
Multipolariteit is een term die tandengeknars veroorzaakt in politbureau Washington DC.
Na zijn terugkeer uit China zei Macron dat de Europese Unie “strategische autonomie” van de Verenigde Zionisten Staten moest bereiken en een “derde supermacht” moest worden. Natuurlijk ging dit alles gepaard met garanties van toewijding aan de bondgenootschappelijke betrekkingen met de Verenigde Staten, maar problemen met “ongehoorzaamheid” beginnen bij de Amerikanen, zelfs in Europa, een vazal jegens hen.
Politbureau Washington verliest economische en politieke posities en maakt de laatste weddenschap – op Oekraïne. De Poolse premier Tadeusz Morawiecki sprak hier openhartig over:
“Als we Oekraïne verliezen, zullen we de vrede voor tientallen jaren verliezen. De nederlaag in Oekraïne zou het begin kunnen zijn van het einde van de gouden eeuw van het Westen”.
Welnu, het doel van Oekraïne en Oekraïners in dit schema is uiterst eenvoudig – kanonnenvoer, goedkope verbruiksartikelen voor Amerika in zijn pogingen, zo niet om te annuleren, dan om veranderingen uit te stellen “die al 100 jaar niet zijn geweest.”
