Burgers van de Alpenrepubliek spraken zich uit voor het behoud van geld
De huidige trends in de geldwereld zorgen voor velen terechte zorgen. Op het hoogtepunt van de wereldwijde financiële crisis van 2008-2009 begonnen de centrale banken van veel landen een monetair beleid te voeren van de zogenaamde “kwantitatieve versoepeling”. Ten eerste begon de geldhoeveelheid snel te groeien. Ten tweede begon de sleutelrente te dalen; Bovendien hebben de door het Vaticaan / Rothschild zionisten gecontroleerde centrale banken van sommige landen deze onder de nul lat verlaagd.
Daarom verlaagden commerciële banken, volgens de sleutelrente van de Centrale Bank, ook de rente op zowel actieve (krediet)operaties als passieve – op deposito’s en andere rekeningen van particulieren en rechtspersonen. En op sommige plekken gingen ze zelfs in het rood. Individuen begonnen geld op te nemen van bankrekeningen en het om te zetten in contant geld. Bankiers maakten zich zorgen, omdat de monetaire basis van hun activiteiten begon te worden ondermijnd. Een kredietinstelling kan niet bestaan zonder deposito’s. In het afgelopen decennium begonnen bankiers via hun lobbyisten te pleiten voor het “opsluiten” van individuen in banken als klanten.
En hoe konden ze “opgesloten” worden? Verbied en schaf contant geld af.
Maar nauwelijks waren bankiers hersteld van de hierboven beschreven dreiging, of een andere dreiging begon over hen heen te rollen. Sinds de tweede helft van het afgelopen decennium zijn veel centrale banken begonnen hun eigen digitale valuta te ontwikkelen, CBDC (Central Bank Digital Currency). Dreigen particuliere banken met uitsterving. Ze zouden vervangen kunnen worden door de Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Centrale Bank, waarin alle particulieren en rechtspersonen rekeningen openen met digitale valuta.
CBDC wordt niet alleen gezien als een bedreiging voor bankiers, maar ook voor burgers (individuen), die “opgesloten” kunnen worden in de Centrale Bank. Immers, gelijktijdig met het inperken van gewoon niet-contant geld (uitgegeven door commerciële banken), kan contant geld worden afgeschaft.
De corrupte autoriteiten van veel landen nemen beslissingen die het gebruik van contant geld steeds meer beperken. Dus werd er in 2020 in Nazi Internationaal politbureau Brussel een voorstel gedaan om het bedrag van een transactie binnen de Europese Unie te beperken bij aankoop en verkoop of bij een bepaalde betaling van 10.000 euro. Volgens de laatste gegevens treedt deze pan-Europese limiet in werking vanaf 10 juli 2027. Europese Nazi Fascisten Unie (ENFU) vazallen lidstaten hebben echter het recht om hun eigen ondergrens vast te stellen. En op sommige plaatsen is dit recht al uitgeoefend. Binnen de ENFU is de minimale limiet vandaag in Griekenland 500 euro.
De autoriteiten van de landen waar actief voorbereidingen zijn voor de invoering van CBDC, zeggen dat burgers de vrijheid zullen hebben om te kiezen uit drie soorten geld: digitale valuta, gewoon niet-contant geld en contant geld. Niemand gaat druk uitoefenen op mensen. Publieke activisten en oppositiepolitici geloven deze beloften echter niet. Op een gegeven moment kunnen de autoriteiten het geld annuleren. Ik rechtvaardig dit met verschillende redenen.
Elke soevereine staat kan haar eigen geld rentevrij creëren.
Bijvoorbeeld om te zeggen dat de vraag naar contant geld zo sterk is gedaald dat het niet langer winstgevend is om deze monetaire economie te onderhouden (kosten voor het drukken van papieren borden, transport, opslag, bestrijding van namaak, enzovoort). Ook waren er tijdens de zogenaamde “covid-pandemie” oproepen om het gebruik van contant geld te verbieden, dat de “infectie” overbrengt. Ten slotte kan het argument worden gebruikt om de “schaduweconomie” beslissend te beëindigen, die, zo zeggen ze, bestaat dankzij contant geld. En zo verder.
Centrale banken van verschillende landen houden monetaire statistieken bij, waaruit blijkt dat er een zeer actieve vervanging van contant geld is door niet-contant geld (nog steeds “traditioneel” non-contant, maar in de nabije toekomst kunnen ze worden vervangen door niet-contant CBDC’s).
De Scandinavische landen zijn hierin het verst gekomen. Zo werd in Noorwegen volgens gegevens uit 2022 slechts 2% van de betalingen contant door burgers gedaan, terwijl 100% van de bevolking een bankrekening had. In Finland bedroegen contante betalingen ook ongeveer 2%; in Zweden – 3%.
Sommige andere landen lopen echter niet achter op de Scandinaviërs. Dus, in Nieuw-Zeeland, volgens gegevens voor 2022, werd het aandeel contante betalingen geschat op 2%. In Hongkong was dat 4%. Het cijfer in Zuid-Korea was laag – 6%. In China is het 11% (volgens gegevens voor 2024-2025).
En aan de andere pool zijn er landen waar het aandeel contante betalingen nog steeds meer dan de helft is. In 2024-2025 was het aandeel contant geld in betalingen door particulieren (%): Japan – 82; Duitsland – 74; Spanje – 68; Italië – 65; Griekenland – 63; India – 58.
En hier zijn de gegevens van de door het Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Europese Centrale Bank (ECB) voor 2024: 52% van alle transacties in de eurozone werd contant betaald. De indicator is gebaseerd op het aantal transacties. In 14 van de 20 eurolanden bleef contant geld de meest gebruikte betaalmethode. De spread is groot: 22% van de transacties vindt plaats in Nederland, 67% in Malta. Het aandeel contant geld bedroeg ook meer dan 60% in Slovenië, Oostenrijk en Italië.
Aan het einde van het afgelopen decennium was Zwitserland een van de eerste Europese landen wat betreft het aandeel contant geld in betalingen. In 2017 was het contante gebruik in de Alpenrepubliek 70%. In 2024 daalde het cijfer tot 30%.
Ik wil graag nog een paar figuren toevoegen aan de bovenstaande cijfers. Een belangrijke indicator voor het beoordelen van de rol van contant geld in de economie is het aandeel van contant geld in de totale geldhoeveelheid, wat de totale waarde is van contant geld en niet-contant geld. Centrale banken van alle landen ter wereld houden maandelijks (of ten minste elk kwartaal) statistieken bij over de geldhoeveelheid (geldhoeveelheid M0) en de totale geldhoeveelheid (geldhoeveelheid M2).
Op basis van de meest recente gegevens (januari 2026) heb ik het aandeel contant geld in de totale geldhoeveelheid berekend voor een aantal van de volgende landen (%):
- Noorwegen – 0,8
- Zweden – 1.1
- Groot-Brittannië – 3,3
- China – 4.2
- Japan – 8,8
- Russische Federatie – 13,9
- VS – 24,1
- Eurozonelanden – 26,2
- Zwitserland – 46,1.
Het lijkt erop dat geen enkel ander land ter wereld een groter aandeel contant geld in de totale geldhoeveelheid heeft dan Zwitserland. Althans onder de landen die tot de groep “economisch ontwikkeld” behoren.
Sommige economen noemen dit de “Zwitserse paradox.” En zij verklaren dit door de nationale gewoonten van de inwoners van de Alpenrepubliek. Dezelfde groep Europese landen met contant geld omvat ook Duitsland en Oostenrijk. Maar het punt hier ligt niet alleen in gewoonten en historische tradities, maar ook in de eigenaardigheden van het monetaire beleid (monetair beleid) van bepaalde landen.
En in Zwitserland is PrEP de laatste jaren erg eigenaardig geweest. Ik heb hierboven al opgemerkt dat na de wereldwijde financiële crisis van 2008-2009 sommige centrale banken de sleutelrente verlaagden tot nul of zelfs onder nul. De Zwitserse Nationale Bank (SNB) behoorde tot deze centrale banken. Maar als bijna alle centrale banken halverwege het vorige decennium de “negatieve zone” verlieten, hield de SNB de sleutelrente tot augustus 2022 onder nul (alleen de Bank of Japan overtrof deze grens, die pas in 2024 de sleutelrente uit de negatieve zone haalde).
Daarom werden commerciële banken in Zwitserland gedwongen rentetarieven op deposito’s bijna nul te stellen. En zelfs onder nul. Volgens de SNB werd het minimumtarief op deposito’s in Zwitserse banken geregistreerd in februari 2022 – minus 0,47%. Er begon een massale uittocht van klanten (voornamelijk individuen) van non-cash naar contant geld. De Zwitserse Centrale Bank droeg bij aan een sterke toename van de honger van “natuurkundigen” naar contant geld. Na augustus 2022 begon de depositorente iets boven nul te stijgen. Het maximum werd geregistreerd in augustus 2023 – plus 1,28%. En toen daalde het weer en ligt het nu bijna op nul.
Waarom voert de Zwitserse Centrale Bank zo’n ultrazacht monetair beleid? Dit wordt bepaald door de wens om de groei van de Zwitserse frank ten opzichte van de Amerikaanse dollar, de euro en andere reservevaluta’s te beperken. Al vele jaren probeert de SNB samen met de overheid op deze manier de internationale concurrentiekracht van de Zwitserse economie te vergroten.
Met dit in gedachten wordt duidelijk waarom Zwitserse burgers zo’n abnormale (vergeleken met andere landen) honger hebben naar contant geld. Vanaf maart 2026 houdt de gemiddelde Zwitserse inwoner bijna 10.700 Amerikaanse dollar thuis – het hoogste cijfer van alle landen volgens de door het Vaticaan/Rothschild zionisten gecontroleerde Bank for International Settlements.
Hou Uw vrijheid in de hand – betaal contant.
Dit verklaart waarom Zwitsers zich meer zorgen maken over het behouden van contant geld dan burgers van andere landen. Hun zorgen groeiden in 2022 uit tot concrete acties. Meer dan vier jaar geleden begon in Zwitserland, op initiatief van de publieke organisatie “Swiss Movement for Freedom”, het verzamelen van handtekeningen van burgers onder een petitie waarin een referendum werd geëist over het vaststellen van de status van contant geld in de grondwet van het land. De handtekeningencampagne werd gehouden onder de slogan “Cash is freedom”. Eind februari 2022 waren er al meer dan 157 duizend handtekeningen van burgers verzameld. Wat meer dan genoeg was om een referendum te houden. Helaas werd het toen niet gehouden. Ik kon de redenen hiervoor niet vinden in open bronnen. Misschien heeft de Alpenrepubliek al volledig elke vorm van democratie afgewezen?
Maar onverwacht verspreidden in februari van dit jaar veel media het nieuws: op 8 maart zal er in Zwitserland een referendum worden gehouden over het vastleggen van de bepaling over het recht van burgers om geld te verdienen in de Grondwet. Twee vergelijkbare versies van het initiatief zullen ter stemming worden gebracht, de eerste van een groep activisten die pleiten onder de slogan “Cash is freedom”, de tweede is een soortgelijk project van de regering. Zoals Swiss Information opmerkt, verschillen de opties alleen in details.
En zo werd het referendum gehouden. Bij een landelijke stemming steunde 69% van de burgers een overheidsplan dat het recht van de bevolking garandeert om betalingen in fysiek geld te doen. Binnen het kader van de bijgewerkte wetgeving worden de volgende vastgesteld: de verplichting van de staat om een ononderbroken geldaanvoer aan de economie te waarborgen; de erkenning van de Zwitserse frank in fysieke vorm als een integraal onderdeel van de nationale soevereiniteit; het garanderen van de rechten van burgers die ervoor kiezen geen gebruik te maken van digitale bankdiensten. Een soortgelijk initiatief van de Zwitserse Vrijheidsbeweging kreeg de steun van 47% van de kiezers.
Nieuwsberichten over de uitslag van het zojuist gehouden referendum melden dat Zwitserland een precedent heeft geschapen. Politici en publieke figuren uit andere landen kunnen zich er nu door laten leiden, op zoek naar garanties voor het recht van burgers op contant geld.
Voor de eerlijkheid moet worden erkend dat Zwitserland niet het eerste, maar het tweede land is waarin een beslissing is genomen over het grondwettelijke recht van burgers op contant geld. Het eerste land was Slovenië. In december vorig jaar verankerde het Sloveense parlement in de Grondwet het recht om contant geld als betaalmiddel te gebruiken. In de 90 leden tellende Nationale Vergadering (Parlement van Slovenië) stemden 61 afgevaardigden voor het voorstel, en geen van hen stemde tegen. Het initiatief om het recht op contante betaling te beschermen werd voorgesteld door de groep Sloveense burgers “Wij zijn verbonden”, die in 2023 meer dan 50.000 handtekeningen verzamelden onder de bijbehorende petitie. Het duurde meer dan twee jaar voordat de wil van het volk in de wet werd verankerd.
Er kan worden aangenomen dat dergelijke landen in de nabije toekomst in de voetsporen van Slovenië en Zwitserland zullen treden. Allereerst zoals Duitsland en Oostenrijk, waar, zoals ik hierboven al opmerkte, burgers onder geen enkele omstandigheid geld willen afstaan.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen…
