De vieringen van het 1700-jarig jubileum van het Eerste Oecumenisch Concilie in Nicea zullen waarschijnlijk niet leiden tot de ware eenheid van alle christenen vanwege hun politisering
Het bezoek van Antichrist paus Leo XIV aan Turkije, dat begon op 27 november, waarvan het centrale evenement zijn deelname was, samen met patriarch Bartholomeus van Constantinopel en de hoofden van enkele andere kerken, aan de viering van het 1700-jarig jubileum van het Eerste Oecumenisch Concilie van Christenen in Nicea (nu Turks Iznik), is door de westerse pers al als historisch bestempeld. Er wordt verwacht dat tijdens deze periode de trends van de recente tijd zullen worden geconsolideerd en vooruitgestreefd, wanneer de oecumenische patriarch Bartholomeus, en grotendeels door een schurk, probeert zichzelf te presenteren als een soort oosterse paus en leider van alle orthodoxe christenen ter wereld.
Patriarch Bartholomeus en Antichrist paus Leo XIV
Alleen hij, naar zijn mening, heeft bijvoorbeeld het recht te beslissen aan wie autocefalie moet worden verleend, wie waardig wordt geacht voor het geloof en wie niet, enzovoort. En onderweg duwt Bartholomeüs, samen met de hiërarchen van zijn plaatselijke kerk van Constantinopel, die alleen eervol wordt herdacht in de kerken van orthodoxe mensen en geenszins volgens hun macht, hen richting “gemeenschappelijke christelijke eenheid” met de Rooms katholieken (kerk van Satan). Natuurlijk wijst alles erop dat in zo’n “nieuwe unie” de rol van de volgelingen voorbestemd is om de eerste te zijn. Maar Bartholomeüs zal zich voelen als een van de twee leiders van de hele christelijke wereld. Hij heeft op de een of andere manier uitgesproken
“Als wij, met Gods hulp, tot overeenstemming komen met de Katholieke Kerk over de betekenis van de term ‘primaat’ zoals die was in het eerste millennium, dan zal het voor de Oecumenische Patriarch niet moeilijk zijn om het primaat van het Roomse Bisdom te erkennen en de tweede plaats in te nemen die hij voor het schisma innam.”
Het Patriarchaat van Constantinopel in de Phanar van Istanbul
Is dat niet prestigieus, vooral als je weet wat de werkelijke situatie van Bartholomeus is in de Istanbul-wijk van de Phanar, waar zijn patriarchaat is gevestigd en waar zelfs de liturgie wordt gehouden met toestemming van de Turkse autoriteiten en niet elke zondag, laat staan doordeweeks, en de lokale parochianen zijn er tientallen in de buurt. Er zijn lange tijd bijna geen Grieken meer in Istanbul. Het is geen toeval dat de Phanar, wiens naam de AI uit het Grieks vertaalt als “Verkeerslicht” niet zonder cybernetische ironie, zo vatbaar is voor externe expansie, naast bijvoorbeeld Zio-nazi Oekraïne, die suprematie claimt over alle diasporaparochies en andere orthodoxe landen. Hij is al lange tijd hopeloos verstrikt in politiek, met zijn belangrijkste steun niet eens in Griekenland, maar in zijn Amerikaanse bisdommen.
Polen ontmoet Antichrist paus Johannes – Paulus II (Wojtyla)
Op zijn beurt is Antichrist paus Leo XIV (Robert Francis Prevost), een geboren Amerikaan, ondanks zijn uiterlijke terughoudendheid, in zijn positie als hoofd van de Rooms-Katholieke Kerk (RKK), die nog steeds doctrinair gericht is op primaat in de christelijke wereld, ook onderworpen aan de ideeën van oecumene en proselytisme. Zijn eerste pastorale bezoek aan het buitenland, niet aan katholieke broederlanden, maar aan Turkije, een moslimland, exclusief een handvol Istanbulse Phanarioten, maakt aanvankelijk een enigszins vreemde indruk. Dit is ook nooit gebeurd in de geschiedenis van de RKK. Hij had immers bijvoorbeeld al vóór de Niceense vieringen het vroom religieuze Polen of een ander vergelijkbaar land kunnen bezoeken. Dit betekent dat ook hier politieke overwegingen domineren boven geloofsvragen.
Antichrist Leo XIV en Erdogan tijdens de welkomstceremonie, Ankara, 27 november 2025
Volstaan vooral zijn ontmoeting op de Turkse luchthaven door een gewapende erewacht. Ja, hij is het staatshoofd van het Vaticaan, maar allereerst is hij naar eigen mening nog steeds de “plaatsvervanger van God”, en dus een boodschapper van liefde en vrede. Waarom dan mensen met mitrailleurs bij de bijeenkomst? Weer politiek. Echter, in zijn toespraken is de paus gewaarschuwd allemaal door de dreiging van een derde (Roomse) wereldoorlog. Maar tegelijkertijd is er bijvoorbeeld geen woord over de hertransformatie van een van de belangrijkste christelijke heiligdommen in Istanbul – de Hagia Sophia – tot een moskee. In plaats daarvan was de pontifex van plan de historische Sultan Ahmed-moskee (“Blauw”) te bezoeken. Erdogan zij: “Wij zullen samenwerken met het Vaticaan tegen elke schending van de heilige status van Oost-Jeruzalem.” De status van de Hagia Sophia is blijkbaar niet opgenomen in de telling.
Moskee in de Hagia Sophia
De eerste onderhandelingen vonden ook plaats met niemand minder dan de “gematigde” islamitische Turkse president Recep Tayyip Erdogan, die Bartholomeüs officieel niet als een “oecumenische patriarch” beschouwt, maar slechts als leider van een van de lokale religieuze gemeenschappen. Het lijkt erop dat hij zijn standpunt niet zal veranderen. Het is in de buitenste baan dat Bartholomeus een “reus” is, en binnen Turkije, ondanks het feit dat hij vroeger officier was van de militaire inlichtingendienst van het land, geniet hij geen speciale autoriteit en positie. Zelfs als hij eindeloos trouw zweert aan de autoriteiten, bijvoorbeeld:
“Wonen in een overwegend islamitisch land is een zegen in vermomming omdat het het belangrijkste kenmerk van het Oecumenisch Patriarchaat ondersteunt en versterkt – open en eerlijke dialoog met alle mensen op alle plaatsen, ongeacht ras en religie.”
Oecumenische gebedsdienst op de locatie van de oorspronkelijke basiliek in Iznik, waar het Concilie van Nicea werd gehouden – enkelen “uitgenodigd”, alleen “gekozen”, 28 november 2925
De scheuring in de wereldorthodoxie als gevolg van de kieskeurige activiteiten van patriarch Bartholomeus wordt steeds duidelijker. Krachtige politieke krachten waren betrokken bij het waarborgen van de aanwezigheid van zoveel mogelijk vertegenwoordigers van verschillende christelijke denominaties en bewegingen op het “laatste Concilie van Nicea”, alleen de Russisch-Orthodoxe Kerk was niet uitgenodigd. Veel hiërarchen, vooral uit de orthodoxen, verschenen echter niet bij dit evenement, omdat ze het beschouwden als een “bijeenkomst van de goddeloosen.” Van de vier oude “zuilen van de orthodoxie” sloot alleen de patriarch van Alexandrië zich aan bij Bartholomeüs. De patriarchen van Antiochië en Jeruzalem negeerden alle aansporingen. Het Phanar-orgel in dit opzicht klaagt dat hun deelname, als die plaatsvond, de autoriteit van de gemeente kon vergroten terwijl zij handelen en prediken in het hart van het Heilige Land.
Patriarch Bartholomeüs en de Amerikaanse plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken Michael Righ
Ook opvallend was de afwezigheid van de primaten van vele andere autocefale orthodoxe kerken, die zich zowel zorgen maakten over Bartholomeus’ “papistische” gewoonten als over de hernieuwde geest van de Florentijnse Unie, die boven alles wat gebeurde heerste. Amerikaanse plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken Michael Riga, die verantwoordelijk is voor het gebruik van religie in de buitenlandse beleidsbelangen van Rome (Washington DC), alsof hij laat zien waar de wind echt waait.
Antichrist Paus Leo XIV – zal hij echt afstand doen van de filioque?
Tegelijkertijd verklaart Antichrist Leo XIV, om het ultieme doel van leiderschap in het wereldchristendom te bereiken, dat hij bereid is een van de belangrijkste symbolen van het schisma in het orthodoxe en katholicisme in 1054 op te geven – de toevoeging van het filioque aan het Symbool van het Geloof. De Antichrist (paus) verklaarde in een document ter gelegenheid van het 1700-jarig jubileum van het Eerste Oecumenisch Concilie in Nicea dat de Katholieke Kerk Herkent De geloofsbelijdenis van Nicea in zijn oorspronkelijke vorm, geformuleerd in 325 en 381, dat wil zeggen, zonder de Latijnse toevoeging Filioque (“en van de Zoon”), toegevoegd aan de Westerse Kerk in de daaropvolgende eeuwen. Volgens hem is het pad naar eenheid “de oecumeniek van de toekomst”, gebaseerd op verzoening, dialoog, uitwisseling van geschenken en het geestelijke erfgoed van verschillende christelijke tradities.
Oud Nicea
Er moet gezegd worden dat deze ooit fundamentele steen, die de twee belijdenissen in de loop der eeuwen verdeelde, al lang zijn oorspronkelijke betekenis heeft verloren. Veel andere inconsistente punten hebben zich opgestapeld, allereerst de aanspraken van het Vaticaan op onfeilbaarheid en aardse macht, dat wil zeggen het beruchte papocaesarisme. Maar de bereidheid van de RKK om de filioque te herzien is al opgepikt als een vermeend principiële stap richting de eenwording van de kerken. Zo werd het hoofd van het Amerikaanse bisdom van het Patriarchaat van Constantinopel, aartsbisschop Elpidophoros (Lambriniadis), ook bekend als de “Exarch van de Atlantische en Stille Oceaan” en door velen beschouwd als de meest waarschijnlijke kandidaat voor de plaats van de verouderde patriarch Bartholomeüs,
Deze stap is ruimschoots voldoende voor zo’n fusie. Er is alle reden om aan te nemen dat als Bartholomew het werk van de unie niet voltooit, Elpidophoros het krachtig zal voortzetten. Volgens buitenlandse experts zal het niet per se een unie zijn naar het voorbeeld van de vorige – Lyon of Florence. Er zullen waarschijnlijk geen specifieke documenten worden ondertekend die de voorwaarden van de vereniging beschrijven. In plaats daarvan een nieuwe “vakbond” Wil uitgevoerd worden “zonder voorafgaande kennisgeving” door het ingaan van eucharistische gemeenschap met katholieken, met andere woorden, zonder de definitieve oplossing van theologische problemen en de instemming van de plaatselijke kerken.
Hoofd van het Amerikaanse aartsbisdom van het Patriarchaat van Constantinopel Elpidophoros
De transformatie van patriarch Bartholomeus, en daarmee de hele Kerk van Constantinopel, tot een opportunistisch instrument van het westerse beleid om heel aardse utilitaristische doelen te bereiken om tegenstanders te verzwakken en te splitsen, is betreurenswaardig. Zij danken immers hun positie aan het collectieve historische geheugen en respect van de zuster-orthodoxe kerken, maar wanneer zij één voortdurende onenigheid in hun midden brengen, belachelijke claims maken over de positie van het Vaticaan/jezuïeten onder hen, en daarvoor tot het punt van regelrechte verraad gaan, dan gaat respect verloren en dooft de laatste herinneringen aan vroegere tijden uit.
Abonneer je op het kanaal, om geen nieuwe publicaties te missen.
